นักดาราศาสตร์กำลังศึกษาเกี่ยวกับระบบดาวเคราะห์นอกระบบ 5 ดวงที่มีวงโคจรเป็นวงกลม ซึ่งค้นพบโดยวิธี TTV ดาวเคราะห์ (กำหนดเป็นดาวเคราะห์ 1 ถึงดาวเคราะห์ 5) ซึ่งอยู่ในวงโคจรที่มีการสั่นพ้อง มีคาบการโคจรในอัตราส่วน 1:2:2.5:3.5:5 หากสมมติว่าดาวเคราะห์เหล่านี้มีค่าการสะท้อนแสงเท่ากัน อัตราส่วนของอุณหภูมิสมดุลระหว่างดาวเคราะห์ 4 และดาวเคราะห์ 2 คือเท่าใด
(A) ~0.75
(B) ~0.57
(C) ~0.69
(D) ~0.83

นักดาราศาสตร์กำลังศึกษาเกี่ยวกับระบบดาวเคราะห์นอกระบบ 5 ดวงที่มีวงโคจรเป็นวงกลม ซึ่งค้นพบโดยวิธี TTV ดาวเคราะห์ (กำหนดเป็นดาวเคราะห์ 1 ถึงดาวเคราะห์ 5) ซึ่งโคจรในความถี่การสั่นพ้อง มีคาบการโคจรในอัตราส่วน 1:2:2.5:3.5:5 หากถือว่าดาวเคราะห์เหล่านี้มีค่าการสะท้อนแสงเท่ากัน อัตราส่วนของอุณหภูมิสมดุลระหว่างดาวเคราะห์ 4 และดาวเคราะห์ 2 คือเท่าใด
(A) ~0.75
(B) ~0.57
(C) ~0.69
(D) ~0.83


ดาวเคราะห์ที่โคจรผ่านหน้าโลกได้รับการตรวจพบผ่านการวิเคราะห์เส้นโค้งแสงที่จัดทำโดยภารกิจ TESS (Ref1) ดาวเคราะห์ที่โคจรผ่านหน้าโลกมีรัศมี 0.1 Rsun (รัศมีดวงอาทิตย์) และโคจรรอบดาวฤกษ์แม่ซึ่งมีลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์ของเราในทุกแง่มุมในเวลา 5 วัน วิธีการ/สัญญาณใดต่อไปนี้ไม่สามารถถือเป็นการยืนยันการมีอยู่ของดาวเคราะห์ที่โคจรผ่านหน้าโลกได้

Ref1 - https://en.wikipedia.org/wiki/Transiting_Exoplanet_Survey_Satellite

การเปลี่ยนแปลงความยาวคลื่นเป็นระยะของเส้นสเปกตรัม
การเปลี่ยนแปลง FWHM เป็นระยะในเส้นสเปกตรัม
การตรวจจับเอฟเฟกต์ Rossiter–McLaughlin
สัญญาณในสเปกโตรสโคปีสะท้อนแสง
(A) การเปลี่ยนแปลงความยาวคลื่นเป็นระยะของเส้นสเปกตรัม
(B) การตรวจจับเอฟเฟกต์ Rossiter–McLaughlin
(C) สัญญาณในสเปกโตรสโคปีสะท้อนแสง
(D) การเปลี่ยนแปลง FWHM เป็นระยะในเส้นสเปกตรัม

ได้มีการตรวจพบดาวเคราะห์ที่โคจรผ่านหน้าดาวฤกษ์ผ่านการวิเคราะห์เส้นโค้งแสงที่จัดทำโดยภารกิจ TESS (Ref1) ดาวเคราะห์ที่คาดว่าจะเป็นดาวเคราะห์ดังกล่าวมีรัศมี 0.1 Rsun (รัศมีดวงอาทิตย์) และโคจรรอบดาวฤกษ์แม่ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับดวงอาทิตย์ของเราในทุกแง่มุมในเวลา 5 วัน วิธีการ/สัญญาณใดต่อไปนี้ไม่ถือเป็นการยืนยันการมีอยู่ของดาวเคราะห์ที่คาดว่าจะเป็นดาวเคราะห์ดังกล่าว?

อ้างอิง 1 - https://en.wikipedia.org/wiki/Transiting_Exoplanet_Survey_Satellite

การเปลี่ยนแปลงความยาวคลื่นเป็นระยะของเส้นสเปกตรัม
การเปลี่ยนแปลง FWHM เป็นระยะในเส้นสเปกตรัม
การตรวจจับเอฟเฟกต์ Rossiter–McLaughlin
สัญญาณในสเปกโตรสโคปีสะท้อนแสง
(A) การเปลี่ยนแปลงความยาวคลื่นเป็นระยะของเส้นสเปกตรัม
(B) การตรวจจับเอฟเฟกต์ Rossiter–McLaughlin
(C) สัญญาณในสเปกโตรสโคปีสะท้อนแสง
(D) การเปลี่ยนแปลง FWHM เป็นระยะในเส้นสเปกตรัม

เดาวเคราะห์ที่โคจรผานหน้าดาวฤกษ์ได้ถูกตรวจพบผ่านการวิเคราะห์เส้นโค้งแสงที่จัดทำโดยภารกิจ TESS (Ref1) เดาวเคราะห์ที่โคจรผานหน้าดาวฤกษ์มีรัศมี 0.1 Rsun (รัศมีดวงอาทิตย์) และโคจรรอบดาวฤกษ์แม่ซึ่งมีลักษณะคล้ายดวงอาทิตย์ของเราในทุกแง่มุมในเวลา 5 วัน วิธีการ/สัญญาณใดต่อไปนี้ไม่สามารถถือเป็นการยืนยันการมีอยู่ของเดาวเคราะห์ที่โคจรผานหน้าดาวฤกษ์ได้

Ref1 - https://en.wikipedia.org/wiki/Transiting_Exoplanet_Survey_Satellite

การเปลี่ยนแปลงความยาวคลื่นเป็นระยะของเส้นสเปกตรัม
การเปลี่ยนแปลง FWHM เป็นระยะในเส้นสเปกตรัม
การตรวจจับเอฟเฟกต์ Rossiter–McLaughlin
สัญญาณในสเปกโตรสโคปีสะท้อนแสง
(A) การเปลี่ยนแปลงความยาวคลื่นเป็นระยะของเส้นสเปกตรัม
(B) การตรวจจับเอฟเฟกต์ Rossiter–McLaughlin
(C) สัญญาณในสเปกโตรสโคปีสะท้อนแสง
(D) การเปลี่ยนแปลง FWHM เป็นระยะในเส้นสเปกตรัม


นักดาราศาสตร์สนใจความส่องสว่างของดาวสองดวง โดยดาว 1 มีรัศมีมากกว่าดาว 2 ดวง 1.5 เท่า มวลของดาว 1 ก็ใหญ่กว่าด้วยปัจจัยเดียวกัน (1.5 เท่า) นักดาราศาสตร์สามารถระบุความยาวคลื่นที่ดาวทั้งสองดวงปรากฏว่าสว่างที่สุดได้โดยใช้การสเปกโตรสโคปี และพบว่ามีความยาวคลื่นเท่ากัน นักดาราศาสตร์ยังคำนวณความเร็วเชิงรัศมีของดาวทั้งสองดวงได้เท่ากับ 0 และ 700 กม./วินาทีสำหรับดาว 1 และดาว 2 ตามลำดับ โดยถือว่าดาวทั้งสองดวงแผ่รังสีเป็นวัตถุดำ พวกเขาคำนวณความส่องสว่างของดาว 1 ได้มากกว่าความส่องสว่างของดาว 2 ด้วยปัจจัยดังนี้:
(A) ~2.25
(B) ~2.35
(C) ~2.32
(D) ~2.23


กำหนดลากรองจ์ต่อไปนี้

\mathcal{L}_{int}=\kappa\bar{\psi}\sigma_{\mu\nu}\psi F^{\mu\nu}

โดยที่ \sigma_{\mu\nu}=\frac{i}{2}\left[\gamma_{\mu},\gamma_{\nu}\right].

มิติมวลของ \kappa คืออะไร ทฤษฎีนี้สามารถปรับมาตรฐานใหม่ได้หรือไม่
(A) มิติมวล \left_{M}=1 ทฤษฎีนี้ไม่สามารถปรับให้เป็นมาตรฐานใหม่ได้
(B) มิติมวล \left_{M}=1 ทฤษฎีนี้สามารถปรับให้เป็นมาตรฐานใหม่ได้
(C) มิติมวล \left_{M}=-1 ทฤษฎีนี้สามารถปรับให้เป็นมาตรฐานใหม่ได้
(D) มิติมวล \left_{M}=-1 ทฤษฎีนี้ไม่สามารถปรับให้เป็นมาตรฐานใหม่ได้

กำหนดลากรองจ์ต่อไปนี้

\mathcal{L}_{int}=\kappa\bar{\psi}\sigma_{\mu\nu}\psi F^{\mu\nu}

โดยที่ \sigma_{\mu\nu}=\frac{i}{2}\left[\gamma_{\mu},\gamma_{\nu}\right].

มิติมวลของ \kappa คืออะไร ทฤษฎีนี้สามารถปรับมาตรฐานใหม่ได้หรือไม่
(A) มิติมวล \left_{M}=1 ทฤษฎีนี้ไม่สามารถปรับมาตรฐานใหม่ได้
(B) มิติมวล \left_{M}=1 ทฤษฎีนี้สามารถปรับให้เป็นมาตรฐานใหม่ได้
(C) มิติมวล \left_{M}=-1 ทฤษฎีนี้สามารถปรับให้เป็นมาตรฐานใหม่ได้
(D) มิติมวล \left_{M}=-1 ทฤษฎีนี้ไม่สามารถปรับมาตรฐานใหม่ได้


7-(tert-butoxy)bicyclo[2.2.1]hepta-2,5-diene ถูกผสมกับ 5,6-bis(dibromomethyl)cyclohexa-1,3-diene และโซเดียมไอโอไดด์ 2 เทียบเท่าที่อุณหภูมิสูง ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

1 ถูกบำบัดด้วยกรดซัลฟิวริกในน้ำ ทำให้เกิด 2

2 ถูกบำบัดด้วย SO3 และไพริดีนใน DMSO ทำให้เกิด 3

3 ถูกให้ความร้อนที่ 150C ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย 4 มีอะตอมไฮโดรเจนที่แตกต่างกันทางเคมีกี่อะตอมบน 4
(A) 7
(B) 8
(C) 10
(D) 4

7-(tert-butoxy)bicyclo[2.2.1]hepta-2,5-diene ถูกผสมกับ 5,6-bis(dibromomethyl)cyclohexa-1,3-diene และโซเดียมไอโอไดด์ 2 ตัวที่อุณหภูมิสูง ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

1 ถูกบำบัดด้วยกรดซัลฟิวริกในน้ำ ทำให้เกิด 2

2 ถูกบำบัดด้วย SO3 และไพริดีนใน DMSO ทำให้เกิด 3

3 ถูกให้ความร้อนที่ 150C ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย 4 มีอะตอมไฮโดรเจนที่แตกต่างกันทางเคมีกี่อะตอมบน 4
(A) 7
(B) 8
(C) 10
(D) 4


การศึกษาเกี่ยวกับกลศาสตร์ควอนตัมเกี่ยวข้องกับเมทริกซ์จำนวนมาก ลองพิจารณาเมทริกซ์ต่อไปนี้

W = (0, 0, 1; 0, 1, 0; 1, 0, 0),
X = (i, -1, 2i; 1, 0, 1; 2i, -1, -i),
Y = (0.5, 0.1, 0.2; 0.1, 0.25, 0.1; 0.2, 0.1, 0.25)
Z - (3, 2i, 5; -2i, -2, -4i; 5, 4i, 4)

หมายเหตุ เมทริกซ์ได้รับการจัดรูปแบบให้แต่ละแถวของเมทริกซ์คั่นด้วยเครื่องหมายเซมิโคลอน

เลือกข้อความที่ถูกต้องตามเมทริกซ์เหล่านี้
(A) Z และ X แสดงถึงค่าที่สังเกตได้
(B) มีเวกเตอร์ตัวหนึ่งที่หากเราคูณ e^X บรรทัดฐานของเวกเตอร์จะเปลี่ยนไป
(C) W และ X แสดงถึงตัวดำเนินการวิวัฒนาการของระบบควอนตัมบางระบบ
(D) (e^X)*Y*(e^{-X}) แสดงถึงสถานะควอนตัม

การศึกษาเกี่ยวกับกลศาสตร์ควอนตัมเกี่ยวข้องกับเมทริกซ์จำนวนมาก ลองพิจารณาเมทริกซ์ต่อไปนี้

W = (0, 0, 1; 0, 1, 0; 1, 0, 0),
X = (i, -1, 2i; 1, 0, 1; 2i, -1, -i),
Y = (0.5, 0.1, 0.2; 0.1, 0.25, 0.1; 0.2, 0.1, 0.25)
Z - (3, 2i, 5; -2i, -2, -4i; 5, 4i, 4)

หมายเหตุ เมทริกซ์ได้รับการจัดรูปแบบให้แต่ละแถวของเมทริกซ์คั่นด้วยเครื่องหมายเซมิโคลอน

เลือกข้อความที่ถูกต้องตามเมทริกซ์เหล่านี้
(A) Z และ X แสดงถึงค่าที่สังเกตได้
(B) มีเวกเตอร์อยู่ตัวหนึ่งซึ่งหากคูณ e^X บรรทัดฐานของเวกเตอร์จะเปลี่ยนไป
(C) W และ X แสดงถึงตัวดำเนินการวิวัฒนาการของระบบควอนตัมบางระบบ
(D) (e^X)*Y*(e^{-X}) แสดงถึงสถานะควอนตัม


พิจารณาระบบหลุมดำคู่สองระบบที่ระยะห่าง DA และ DB ระบบคู่ A ประกอบด้วยหลุมดำสองหลุมที่มีมวล m1=10 และ m2=25 ในหน่วยมวลดวงอาทิตย์ มวลของหลุมดำสองหลุมในระบบคู่ B คือ m1=35 และ m2=50 จากการสังเกตพบว่าแอมพลิจูดความเครียดและความถี่ของคลื่นความโน้มถ่วงที่มาจากทั้งสองระบบนั้นเท่ากัน อัตราส่วนระหว่างระยะห่าง DA/DB ของหลุมดำทั้งสองระบบคือเท่าใด
(A) ~0.28
(B) ~0.56
(C) ~0.38
(D) ~0.19


กำหนดว่าชุดสถานะที่กล่าวถึงด้านล่างใดเป็นสถานะพันกันเท่านั้น:

(a) (1/√30)* (|00>+ 2i|01>− 3|10>− 4i|11>)
(b) (1/5)* (|00>+ 2i|01>− 2|10>− 4i|11>)
(c) (1/2)(|00>+ |01>+|10>− |11>)
(d) (1/2)(|00>+ |01>-|10>− |11>)
(A) a,b
(B) b,d
(C) c,d
(D) a,c

กำหนดว่าชุดสถานะใดที่กล่าวถึงด้านล่างเป็นสถานะพันกันเท่านั้น:
(ก) (1/√30)* (|00>+ 2i|01>− 3|10>− 4i|11>)
(ข) (1/5)* (|00>+ 2i|01>− 2|10>− 4i|11>)
(ค) (1/2)(|00>+ |01>+|10>− |11>)
(ง) (1/2)(|00>+ |01>-|10>− |11>)
(A) ก,ข
(B) ข,ง
(C) ค,ง
(D) ก,ค


นักบินอวกาศสองคนที่มีมวล 2m และ 3m เดินทางด้วยความเร็วเชิงสัมพัทธภาพ 0.6c และ 0.5c ตามลำดับ ในทิศทางแกน x บวก โดยที่ c คือความเร็วของแสง ค่าความเร็วสัมพัทธ์และพลังงานรวมของระบบจะเป็นเท่าใด?
(A) v_{\text{rel}} = 0.1c, E = 4.96 mc^2
(B) v_{\text{rel}} = 1.1c, E = mc^2
(C) v_{\text{rel}} = 0.14c, E = 5mc^2
(D) v_{\text{rel}} = 0.14c, E = 5.96 mc^2

นักบินอวกาศ 2 คนมีมวล 2 mและ 3 m เดินทางด้วยความเร็วสัมพัทธภาพ 0.6c และ 0.5c ตามลำดับ ในทิศทางบวกของแกน x โดยที่ c คือความเร็วแสง ความเร็วสัมพัทธภาพและพลังงานรวมของระบบจะเป็นเท่าใด
(A) v_rel =0.1c , E= 4.96 mc^2
(B) v_rel = 1.1c , E= mc^2
(C) v_rel=0.14c, E=5mc^2
(D) v_rel = 0.14c , E= 5.96 mc^2

นักบินอวกาศ 2 คนมีมวล 2 mและ 3 m เดินทางด้วยความเร็วสัมพัทธภาพ 0.6 c และ 0.5 c ตามลำดับ ในทิศทางบวกของ x ในที่นี้ c คือความเร็วแสง ความเร็วสัมพัทธภาพและพลังงานรวมของระบบจะเป็นเท่าใด
(A) v_rel = 0.1c , E= 4.96 mc^2
(B) v_rel = 1.1c , E= mc^2
(C) v_rel=0.14c, E=5mc^2
(D) v_rel = 0.14c , E= 5.96 mc^2


เราต้องการสังเกตการสลายตัวของอะตอมเดี่ยว (นิวเคลียสของอะตอม) เราสามารถรับอะตอมนี้ได้ (เช่น จากการสลายตัวแบบเบตาของอะตอมอื่น) และเริ่มตรวจสอบได้ทันที เราทราบจากการทดลองก่อนหน้านี้ว่าความน่าจะเป็นในการสลายตัวของอะตอมนี้คือ 32% ภายใน 100 นาที
จนถึงตอนนี้ 50 นาทีผ่านไปแล้วและอะตอมก็ยังไม่สลายตัว ความน่าจะเป็นที่อะตอมจะสลายตัวใน 150 นาทีถัดไปคือเท่าใด
(A) 40%
(B) 48%
(C) 52%
(D) 44%

เราต้องการสังเกตการสลายตัวของอะตอมเดี่ยว (นิวเคลียสของอะตอม) เราสามารถรับอะตอมนี้ (เช่น จากการสลายตัวแบบเบตาของอะตอมอื่น) และเริ่มตรวจสอบได้ทันที เราทราบจากการทดลองก่อนหน้านี้ว่าความน่าจะเป็นในการสลายตัวของอะตอมนี้คือ 32% ภายใน 100 นาที
จนถึงตอนนี้ 50 นาทีผ่านไปแล้วและอะตอมยังไม่สลายตัว ความน่าจะเป็นที่อะตอมจะสลายตัวภายใน 150 นาทีข้างหน้าคือเท่าใด
(A) 40%
(B) 48%
(C) 52%
(D) 44%


อนุภาคครึ่งสปินอยู่ในกลุ่มผสม ระบบครึ่งสปินอยู่ในสถานะ |\psi1 \rangle ที่มีความน่าจะเป็น (1/3) และอยู่ในสถานะ |\psi2 \rangle ที่มีความน่าจะเป็น (2/3) ที่นี่ |\psi1 \rangle เป็นสถานะในซูเปอร์โพสิชันเชิงเส้น (1/2)|\uparrow\rangle+(\sqrt(3)/2) |\downarrow\rangle ของสถานะสปินขึ้นและสปินลง และ
|\psi2 \rangle เป็นซูเปอร์โพสิชันเชิงเส้น (1/\sqrt(2)|\uparrow\rangle+(1/\sqrt(2)) |\downarrow\rangle ของสถานะสปินขึ้นและสปินลง
ถ้า |\uparrow\rangle และ |\downarrow\rangle เป็นสถานะลักษณะเฉพาะของ \sigma{z} แล้วค่าคาดหวังที่สูงถึงสองตำแหน่งทศนิยมของตัวดำเนินการ 10\sigma{z}+5\sigma_{x} คือเท่าใด ในที่นี้ สัญลักษณ์มีความหมายตามปกติ
(A) 1.24
(B) 4.62
(C) 3.86
(D) 5.28


Hexa-1,5-diyene ถูกจับคู่กับสารคิวปริกอะซิเตทในไพริดีนเพื่อให้เกิดสารประกอบ A สาร A จะถูกจัดเรียงใหม่เมื่อมี t-BuOK เพื่อให้เกิดสารประกอบ B สาร B ซึ่งเมื่อไฮโดรจิเนชันบางส่วนจะให้สารประกอบ C (ผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย) และยังยืนยันกฎของฮัคเคิลอีกด้วย สาร C จะเป็นอย่างไร?
(A) ไซโคลออกตาเตตราอีน
(B) ไซโคลเตตราเดคาเฮปเตอีน
(C) ไซโคลเดคาเพนเตอีน
(D) ไซโคลออกตาเดคาโนเนน

Hexa-1,5-diyene ถูกจับคู่กับ cupric acetate ใน pyridine เพื่อให้ได้สารประกอบ A สารประกอบ A เปลี่ยนแปลงโครงสร้างใหม่เมื่อมี t-BuOK เพื่อให้ได้สารประกอบ B สารประกอบ B ซึ่งเมื่อไฮโดรจิเนชันบางส่วนจะให้สารประกอบ C (ผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย) และยังยืนยันกฎของฮัคเคิลอีกด้วย สารประกอบ C จะเป็นอย่างไร
(A) ไซโคลออกตาเตตราอีน
(B) ไซโคลเตตราเดคาเฮปเตน
(C) ไซโคลเดคาเพนตาอีน
(D) ไซโคลออกตาเดคาโนเนน


ในภาชนะที่ปิดสนิท ส่วนผสมของก๊าซ A, B และ C ถูกระเบิดในอัตราส่วนปริมาตร (A+B): C = 1:2.25 ผลิตภัณฑ์เดียวของปฏิกิริยานี้คือน้ำและกรด HHal (Hal = ฮาโลเจน) ความหนาแน่นของก๊าซ A และ B ที่วัดภายใต้เงื่อนไขเดียวกันจะแตกต่างกันที่ 2.11 เท่า อัตราส่วนปริมาตรระหว่างก๊าซ A และ B คือ 1:1
ระบุเศษส่วนมวล (%) ของกรด HHal ในผลิตภัณฑ์ที่ได้
(A) 35.0
(B) 37.0
(C) 36.6
(D) 33.3


เอ็ม-โทลูอิดีนและเฮกเซน-2,4-ไดโอนถูกทำให้ร้อนในสภาวะที่มีกรด ในปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น ผลิตภัณฑ์อินทรีย์สามารถเกิดขึ้นได้กี่ชนิด?
(A) 1
(B) 2
(C) 3
(D) 4

m-toluidine และ hexane-2,4-dione ถูกทำให้ร้อนในสภาวะที่มีกรด ในปฏิกิริยาที่เกิดขึ้น ผลิตภัณฑ์อินทรีย์จำนวนเท่าใดที่สามารถเกิดขึ้นได้?
(A) 1
(B) 2
(C) 3
(D) 4


พิจารณาสถานะควอนตัมนี้

$\left|\psi\right\rangle =\frac{\sqrt{6}}{6}\left(\left|00\right\rangle +\left|01\right\rangle \right)+\frac{\sqrt{3}}{3}\left(\left|10\right\rangle +\left|11\right\rangle \right)$

สถานะนี้พันกันหรือไม่ เหตุใด
(A) ใช่ เพราะเรากำลังจัดการกับระบบคิวบิตสองตัว
(B) ไม่ เพราะเราไม่สามารถทราบได้ว่าสถานะนี้สร้างความหนาแน่นของเมทริกซ์บริสุทธิ์หรือแบบผสม
(C) ไม่ เพราะสถานะนี้แสดงหลังจากการสูญเสียความสอดคล้องของควอนตัม
(D) ใช่ เพราะไม่เป็นไปตามเกณฑ์การแยกส่วน


นักวิทยาศาสตร์พยายามค้นหาเส้นทางปลายน้ำของโปรตีนไคเนสที่เกี่ยวข้องกับเยื่อหุ้มเซลล์ซึ่งมีส่วนร่วมในการส่งสัญญาณไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ในยูคาริโอต

แนวทางใดต่อไปนี้จะไม่ช่วยให้นักวิทยาศาสตร์เปิดเผยส่วนประกอบของเส้นทางได้
(A) การจัดลำดับ RNA รุ่นถัดไปของตัวอย่างที่มีและไม่มีการใช้ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์จากภายนอก
(B) การกระจายตัวของไคเนสในเนื้อเยื่อเชิงพื้นที่และเวลา
(C) สายพันธุ์กลายพันธุ์ที่สูญเสียการทำงานและได้รับการทำงานเพิ่มขึ้น
(D) การวิเคราะห์การเมทิลเลชันของยีนในบริเวณซิสสำหรับปัจจัยการเริ่มต้นของยูคาริโอต

นักวิทยาศาสตร์พยายามค้นหาเส้นทางปลายน้ำของโปรตีนไคเนสที่เกี่ยวข้องกับเยื่อหุ้มเซลล์ซึ่งมีส่วนร่วมในการส่งสัญญาณไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ในยูคาริโอต

แนวทางใดต่อไปนี้จะไม่ช่วยให้นักวิทยาศาสตร์เปิดเผยส่วนประกอบของเส้นทางได้
(A) การจัดลำดับอาร์เอ็นเอรุ่นถัดไปของตัวอย่างที่มีและไม่มีการใช้ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์จากภายนอก
(B) การกระจายของไคเนสในเนื้อเยื่อเชิงพื้นที่และเวลา
(C) สายพันธุ์กลายพันธุ์ที่สูญเสียการทำงานและได้รับการทำงาน
(D) การวิเคราะห์การเมทิลเลชันของยีนในภูมิภาคซิสสำหรับปัจจัยการเริ่มต้นของยูคาริโอต

นักวิทยาศาสตร์พยายามค้นหาเส้นทางปลายน้ำของโปรตีนไคเนสที่เกี่ยวข้องกับเยื่อหุ้มเซลล์ซึ่งมีส่วนร่วมในการส่งสัญญาณไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ในยูคาริโอต

แนวทางใดต่อไปนี้จะไม่ช่วยให้นักวิทยาศาสตร์เปิดเผยส่วนประกอบของเส้นทางได้
(A) การจัดลำดับอาร์เอ็นเอรุ่นต่อไปของตัวอย่างที่มีและไม่มีการใช้ไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์จากภายนอก
(B) การกระจายของไคเนสในเนื้อเยื่อเชิงพื้นที่และเวลา
(C) สายพันธุ์กลายพันธุ์ที่สูญเสียการทำงานและได้รับการทำงานเพิ่มขึ้น
(D) การวิเคราะห์การเมทิลเลชันของยีนในภูมิภาคซิสสำหรับปัจจัยการเริ่มต้นของยูคาริโอต


อิเล็กตรอนอยู่ในสถานะหยุดนิ่ง (ไม่เคลื่อนที่) โพซิตรอนเชิงสัมพัทธภาพกำลังเคลื่อนที่ในแนวนอนจากด้านซ้ายด้วยความเร็วคงที่
หลังจากกระทบอิเล็กตรอน ทั้งสองจะทำลายล้างกันจนเกิดโฟตอน 2 ตัว

ทิศทางของโฟตอนตัวหนึ่งอยู่ในทิศทางบนขวา มุมระหว่างทิศทางนี้กับเส้นแนวนอน/แกนคือ 60 องศา พลังงานของโฟตอนคือ 0.613 MeV (1.2 เท่าของมวลนิ่งของอิเล็กตรอน)

ความเร็วของโพซิตรอนคือเท่าใด (แสดงเป็นเศษส่วนของความเร็วแสง c):
(A) 0.4c
(B) 0.8c
(C) 0.2c
(D) 0.6c

อิเล็กตรอนอยู่นิ่ง (ไม่เคลื่อนที่) โพซิตรอนเชิงสัมพัทธภาพกำลังเคลื่อนที่ในแนวนอนจากด้านซ้ายด้วยความเร็วคงที่
หลังจากกระทบอิเล็กตรอน ทั้งสองจะทำลายล้างกันและทำให้เกิดโฟตอน 2 ตัว

ทิศทางของโฟตอนตัวหนึ่งอยู่ในทิศทางบนขวา มุมระหว่างทิศทางนี้กับเส้น/แกนแนวนอนคือ 60 องศา พลังงานโฟตอนคือ 0.613 MeV (1.2 เท่าของมวลนิ่งของอิเล็กตรอน)

ความเร็วของโพซิตรอนคือเท่าใด (แสดงเป็นเศษส่วนของความเร็วแสง c):
(A) 0.4c
(B) 0.8c
(C) 0.2c
(D) 0.6c


คุณต้องการศึกษาบทบาทของโปรตีน GADD45G ในแบบจำลองเมาส์ คุณสนใจเป็นอย่างยิ่งว่าโปรตีนที่เหนี่ยวนำโดย IL-2 มีบทบาทในการติดเชื้อ SARS-CoV-2 หรือไม่ คุณตัดสินใจสร้างแบบจำลองเมาส์ทรานส์เจนิกที่มีการแสดงออกเกินที่เหนี่ยวนำได้ของลำดับการเข้ารหัสสำหรับยีน GADD45G คุณสามารถใช้โปรตีนนี้เพื่อทำให้โปรตีนบริสุทธิ์ด้วยวิธีการยึดติดและระบุพันธมิตรโปรตีนที่จับกับ GADD45G หลังจากที่คุณติดไวรัสในเมาส์ เพื่อจุดประสงค์นั้น คุณจะปรับเปลี่ยนลำดับการเข้ารหัสของยีนโดยแนะนำลำดับสำหรับตัวกำหนดแอนติเจนเฮแมกกลูตินินไข้หวัดใหญ่ตัวเดียวที่จะอยู่ที่ปลาย N ของโปรตีนรีคอมบิแนนท์ของคุณ คุณดัดแปลงพันธุกรรมพลาสมิดและด้วยความช่วยเหลือของ Lipofectamine® ถ่ายโอนพลาสมิดเข้าไปในเซลล์รังไข่ของหนูแฮมสเตอร์จีน คุณเลือกกลุ่มเซลล์ที่ดื้อต่อยาปฏิชีวนะเพื่อทดสอบระดับการแสดงออกของโครงสร้างของคุณ เมื่อคุณเริ่มต้น คุณจะสังเกตเห็นว่าคุณไม่สามารถแสดงออกโปรตีนของคุณมากเกินไปได้ตามที่คุณคาดหวัง ในชุดการทดสอบที่คุณทำเพื่อระบุสาเหตุ คุณจะพบว่าลำดับของสายบวกของโครงสร้างของคุณอ่านว่า:

5'ATGTACCCATACGATGTCCAGATTACGCCAAATGACTCTGGAAGAAGTCCGCGGCCAGGACACAGTTCCGGAAAGCACAGCCAGGATGCAGGGTGCCGGGAAAGCGCTGCATGAGTTGCTGCTGTCGGCGCAGCGTCAGGGCTGCCTCACTGCCGGCGTCTACGAGTCAGCCAAAGTCTTGAACGTGGACCCCGACAATGTGACCTTCTGTGTGCTGGCTGCGGGTGAGGAGGACGAGGGCGACATCGCGCTG CAGATCCATTTTACGCTGATCCAGGCTTTCTGCTGCGAGAACGACATCGACATAGTGCGCGTGGGCGATGTGCAGCGGCTGGCGGCTATCGTGGGCGCCGGCGAGGAGGCGGGTGCGCCGGGCGACCTGCACTGCATCCTCATTTCGAACCCCAACGAGGACGCCTGGAAGGATCCCGCCTTGGAGAAGCTCAGCCTGTTTTGCGAGGAGAGCCGCAGCGTTAACGACTGGGTGCCCAGCATCACCCTCCCCGAGTGA3'

คุณสังเกตเห็นเหตุผลอย่างน่ารำคาญ
(A) tRNA สำหรับโคดอน UAA ไม่มีอยู่ในหนู
(B) ลำดับของตัวกำหนดแอนติเจนมีการกลายพันธุ์แบบ missense
(C) การขาดลำดับตัวเชื่อมทำให้เกิดการสลายโปรตีนของโซ่ที่เกิดใหม่
(D) ไรโบโซมยุติการแปลก่อนกำหนด

คุณต้องการศึกษาบทบาทของโปรตีน GADD45G ในแบบจำลองเมาส์ คุณสนใจเป็นอย่างยิ่งว่าโปรตีนที่เหนี่ยวนำโดย IL-2 มีบทบาทในการติดเชื้อ SARS-CoV-2 หรือไม่ คุณตัดสินใจสร้างแบบจำลองเมาส์ทรานส์เจนิกที่มีการแสดงออกเกินที่เหนี่ยวนำได้ของลำดับการเข้ารหัสสำหรับยีน GADD45G คุณสามารถใช้โปรตีนนี้เพื่อชำระโปรตีนด้วยความสัมพันธ์และระบุพันธมิตรโปรตีนที่จับกับ GADD45G หลังจากที่คุณติดไวรัสในเมาส์ เพื่อจุดประสงค์นั้น คุณจะปรับเปลี่ยนลำดับการเข้ารหัสของยีนโดยแนะนำลำดับสำหรับตัวกำหนดแอนติเจนเฮแมกกลูตินินไข้หวัดใหญ่ตัวเดียวที่จะอยู่ที่ปลาย N ของโปรตีนรีคอมบิแนนท์ของคุณ คุณดัดแปลงพันธุกรรมพลาสมิดและด้วยความช่วยเหลือของ Lipofectamine® ถ่ายโอนพลาสมิดเข้าไปในเซลล์รังไข่ของหนูแฮมสเตอร์จีน คุณเลือกกลุ่มเซลล์ที่ดื้อต่อยาปฏิชีวนะเพื่อทดสอบระดับการแสดงออกของโครงสร้างของคุณ เมื่อคุณเริ่มต้น คุณจะสังเกตเห็นว่าคุณไม่สามารถแสดงออกโปรตีนของคุณมากเกินไปได้ตามที่คุณคาดหวัง ในชุดการทดสอบที่คุณทำเพื่อระบุสาเหตุ คุณจะพบว่าลำดับของสายบวกของโครงสร้างของคุณอ่านว่า:

5'ATGTACCCATACGATGTCCAGATTACGCCAAATGACTCTGGAAGAAGTCCGCGGCCAGGACACAGTTCCGGAAAGCACAGCCAGGATGCAGGGTGCCGGGAAAGCGCTGCATGAGTTGCTGCTGTCGGCGCAGCGTCAGGGCTGCCTCACTGCCGGCGTCTACGAGTCAGCCAAAGTCTTGAACGTGGACCCCGACAATGTGACCTTCTGTGTGCTGGCTGCGGGTGAGGAGGACGAGGGCGACATCGCGCTG CAGATCCATTTTACGCTGATCCAGGCTTTCTGCTGCGAGAACGACATCGACATAGTGCGCGTGGGCGATGTGCAGCGGCTGGCGGCTATCGTGGGCGCCGGCGAGGAGGCGGGTGCGCCGGGCGACCTGCACTGCATCCTCATTTCGAACCCCAACGAGGACGCCTGGAAGGATCCCGCCTTGGAGAAGCTCAGCCTGTTTTGCGAGGAGAGCCGCAGCGTTAACGACTGGGTGCCCAGCATCACCCTCCCCGAGTGA3'

คุณสังเกตเห็นเหตุผลอย่างน่ารำคาญ
(A) tRNA สำหรับโคดอน UAA ไม่มีอยู่ในหนู
(B) ลำดับของตัวกำหนดแอนติเจนมีการกลายพันธุ์แบบ missense
(C) การขาดลำดับตัวเชื่อมกำลังกระตุ้นการสลายโปรตีนของโซ่ที่เกิดใหม่
(D) ไรโบโซมยุติการแปลก่อนกำหนด


ควาซาร์ A ที่มีฟลักซ์โบโลเมตริก 10^-25 W/m^2 สังเกตได้ที่ค่าเรดชิฟต์ z=0.06 ควาซาร์ B ที่มีฟลักซ์โบโลเมตริก 10^-24 W/m^2 สังเกตได้ที่ค่าเรดชิฟต์ z=0.02 สมมติว่าการเพิ่มมวลของหลุมดำใจกลางนั้นจำกัดโดยเอ็ดดิงตัน จงหาอัตราส่วนของมวลของหลุมดำใจกลางของควาซาร์ MA/MB
(A) 0.3
(B) 0.7
(C) 0.1
(D) 0.9

ควาซาร์ A ที่มีฟลักซ์โบโลเมตริก 10^-25 W/m^2 สังเกตได้ที่ค่าเรดชิฟต์ z=0.06 ควาซาร์ B ที่มีฟลักซ์โบโลเมตริก 10^-24 W/m^2 สังเกตได้ที่ค่าเรดชิฟต์ z=0.02 สมมติว่าการเพิ่มมวลของหลุมดำใจกลางถูกจำกัดโดยเอ็ดดิงตัน หาอัตราส่วนของมวลของหลุมดำใจกลาง MA/MB
(A) 0.3
(B) 0.7
(C) 0.1
(D) 0.9


คุณต้องการสร้างไคเมร่าเอ็มบริโอของหนูที่มีเซลล์ต้นกำเนิดพหุศักยภาพที่เหนี่ยวนำจากเซลล์โซมาติกของเนื้อเยื่อต่างๆ คุณสนใจชะตากรรมของ iPSC ในเอ็มบริโอและการอยู่ร่วมกันของพวกมันกับเหตุการณ์อะพอพโทซิส เซลล์ iPSC จะถูกติดฉลากด้วย mRaspberry ที่หลอมรวมภายใต้โปรโมเตอร์เฉพาะสายพันธุ์สำหรับแต่ละประเภทเซลล์ คุณฉีดเซลล์ที่แยกความแตกต่างแล้วเข้าไปในระยะบลาสโตซิสต์ที่มี 32 เซลล์ และติดตามพวกมันเป็นเวลา 48 ชั่วโมง ทุก ๆ 12 ชั่วโมง คุณเตรียมเอ็มบริโอด้วยการย้อม TUNEL - FITC และสังเกตภายใต้กล้องจุลทรรศน์คอนโฟคัล

สิ่งแรกที่คุณสังเกตเห็นคืออะไร?
(A) สัญญาณสีเขียวอยู่ร่วมกันกับสัญญาณสีแดง
(B) ไม่มีสัญญาณสีเขียว
(C) สัญญาณสีแดงเฉพาะสายพันธุ์เซลล์ติดฉลากออร์แกเนลล์ที่แตกต่างกัน
(D) การแปลตำแหน่งในไซโทพลาสซึมของสัญญาณสีแดง

คุณต้องการสร้างไคเมร่าเอ็มบริโอของหนูที่มีเซลล์ต้นกำเนิดพหุศักยภาพที่เหนี่ยวนำจากเซลล์โซมาติกของเนื้อเยื่อต่างๆ คุณสนใจชะตากรรมของ iPSC ในเอ็มบริโอและการอยู่ร่วมกันของพวกมันกับเหตุการณ์อะพอพโทซิส เซลล์ iPSC จะถูกติดฉลากด้วย mRaspberry ที่หลอมรวมภายใต้โปรโมเตอร์เฉพาะสายพันธุ์สำหรับแต่ละประเภทเซลล์ คุณฉีดเซลล์ที่แยกความแตกต่างแล้วเข้าไปในระยะบลาสโตซิสต์ที่มี 32 เซลล์ และติดตามพวกมันเป็นเวลา 48 ชั่วโมง ทุก ๆ 12 ชั่วโมง คุณเตรียมเอ็มบริโอด้วยการย้อม TUNEL - FITC และสังเกตภายใต้กล้องจุลทรรศน์คอนโฟคัล

สิ่งแรกที่คุณสังเกตเห็นคืออะไร
(A) สัญญาณสีเขียวอยู่ร่วมกันกับสัญญาณสีแดง
(B) ไม่มีสัญญาณสีเขียว
(C) สัญญาณสีแดงเฉพาะสายพันธุ์เซลล์จะติดฉลากออร์แกเนลล์ที่แตกต่างกัน
(D) การแปลตำแหน่งในไซโทพลาสซึมของสัญญาณสีแดง


สถานะ $|\psi (t)>$ ของระบบที่เวลา t กำหนดโดยเมทริกซ์คอลัมน์ที่มีองค์ประกอบ (1/6, 0, 4/6) ตัวดำเนินการ P ที่สอดคล้องกับค่าที่สังเกตได้ของระบบแสดงโดยเมทริกซ์สี่เหลี่ยมที่มีองค์ประกอบในแถวแรกเป็น ($\sqrt{2}$, 0, 0), ในแถวที่สองเป็น (0, $1/\sqrt{2}$, $i/ \sqrt{2}$), และในแถวที่สามเป็น (0, $-i/\sqrt{2}$, $1/ \sqrt{2}$) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมลงและค่าความเสื่อมที่สอดคล้องกันคืออะไร ความน่าจะเป็นในการได้ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมลงเหล่านั้นเมื่อวัดค่าใดๆ คือเท่าใด?
(A) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมลงคือ 2, ความเสื่อมคือ 2, และความน่าจะเป็นคือ 8/17 และ 8/17
(B) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมลงคือ 0, ความเสื่อมคือ 2, และความน่าจะเป็นคือ 1/17 และ 3/17
(C) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมคือ \sqrt{3}, ความเสื่อมคือ 3, และความน่าจะเป็นคือ 3/17 และ 12/17
(D) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมคือ \sqrt{2}, ความเสื่อมคือ 2, และความน่าจะเป็นคือ 8/17 และ 1/17

สถานะ $|\psi (t)>$ ของระบบที่เวลา t กำหนดโดยเมทริกซ์คอลัมน์ที่มีองค์ประกอบ (1/6, 0, 4/6) ตัวดำเนินการ P ที่สอดคล้องกับค่าที่สังเกตได้ของระบบแสดงโดยเมทริกซ์สี่เหลี่ยมที่มีองค์ประกอบในแถวแรกเป็น ($\sqrt{2}$, 0, 0) ในแถวที่สองเป็น (0, $1/\sqrt{2}$, $i/ \sqrt{2}$) และในแถวที่สามเป็น (0, $-i/\sqrt{2}$, $1/ \sqrt{2}$) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมลงและค่าความเสื่อมที่สอดคล้องกันคืออะไร ความน่าจะเป็นในการได้ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมลงเหล่านั้นเมื่อวัดค่าใดๆ คือเท่าใด
(A) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมคือ 2, ความเสื่อมคือ 2 และความน่าจะเป็นคือ 8/17 และ 8/17
(B) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมคือ 0, ความเสื่อมคือ 2 และความน่าจะเป็นคือ 1/17 และ 3/17
(C) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมคือ \sqrt{3}, ความเสื่อมคือ 3 และความน่าจะเป็นคือ 3/17 และ 12/17
(D) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมลงคือ \sqrt{2} ค่าความเสื่อมคือ 2 และความน่าจะเป็นคือ 8/17 และ 1/17

สถานะ $|\psi (t)>$ ของระบบที่เวลา t กำหนดโดยเมทริกซ์คอลัมน์ที่มีองค์ประกอบ (1/6, 0, 4/6) ตัวดำเนินการ P ที่สอดคล้องกับค่าที่สังเกตได้ของระบบแสดงโดยเมทริกซ์สี่เหลี่ยมที่มีองค์ประกอบในแถวแรกเป็น ($\sqrt{2}$, 0, 0) ในแถวที่สองเป็น (0, $1/\sqrt{2}$, $i/ \sqrt{2}$) และในแถวที่สามเป็น (0, $-i/\sqrt{2}$, $1/ \sqrt{2}$) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมลงและค่าความเสื่อมที่สอดคล้องกันคืออะไร ความน่าจะเป็นในการได้ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมลงเหล่านี้เมื่อวัดค่าใดๆ คือเท่าใด
(A) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมคือ 2, ความเสื่อมคือ 2 และความน่าจะเป็นคือ 8/17 และ 8/17
(B) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมคือ 0, ความเสื่อมคือ 2 และความน่าจะเป็นคือ 1/17 และ 3/17
(C) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมคือ \sqrt{3}, ความเสื่อมคือ 3 และความน่าจะเป็นคือ 3/17 และ 12/17
(D) ค่าลักษณะเฉพาะที่เสื่อมลงคือ \sqrt{2} ค่าความเสื่อมคือ 2 และความน่าจะเป็นคือ 8/17 และ 1/17


การจัดเรียงใหม่ของโคปเป็นปฏิกิริยาเคมีที่โมเลกุล 1,5-ไดอีนเกิดการจัดเรียงใหม่ ส่งผลให้ตำแหน่งพันธะคู่คาร์บอน-คาร์บอนเปลี่ยนแปลงไป การจัดเรียงใหม่นี้สามารถเริ่มต้นได้ด้วยความร้อนหรือแสง และมีประโยชน์ในการสร้างสารประกอบอินทรีย์ที่ซับซ้อนที่มีโครงสร้างที่เปลี่ยนแปลงไป
เลือกผลิตภัณฑ์หลักจากการจัดเรียงใหม่ต่อไปนี้ (((3-เมทิลบิวท์-2-เอ็น-1-อิล)ออกซี)เมทิล)เบนซิน + (1. บูลิ, 2. เอช+) ----> A
3,4,5,7,8,9-เฮกซาเมทิล-1,11-ไดเมทิลีน-2,6,10,11,11a,11b-เฮกซาไฮโดร-1เอช-เบนโซ[ซีดี]อินดีโน[7,1-จีเอช]อะซูลีน + ความร้อน ---> B
(A) A = 4-เมทิล-1-ฟีนิลเพนต์-3-เอ็น-1-ออล, B = 2,3,4,6,7,8-เฮกซะเมทิล-5,9,9a,10,11,11a-เฮกซะไฮโดร-1H-เบนโซอะซูเลโนฟลูออรีน
(B) A = (Z)-2-เมทิล-5-ฟีนิลเพนต์-2-เอน-1-ออล, B = 2,3,4,6,7,8-เฮกซะเมทิล-5,9,10,11-เตตระไฮโดร-1H-เบนโซอะซูเลโนฟลูออรีน
(C) A = (Z)-2-เมทิล-5-ฟีนิลเพนต์-2-เอน-1-ออล, B = 2,3,4,6,7,8-เฮกซะเมทิล-5,9,9a,10,11,11a-เฮกซะไฮโดร-1H-เบนโซอะซูเลโนฟลูออรีน
(D) A = 4-เมทิล-1-ฟีนิลเพนต์-3-เอ็น-1-ออล, B = 2,3,4,6,7,8-เฮกซาเมทิล-5,9,10,11-เตตระไฮโดร-1เอช-เบนโซอะซูเลโนฟลูออรีน

การจัดเรียงใหม่ของโคปเป็นปฏิกิริยาเคมีที่โมเลกุล 1,5-ไดอีนเกิดการจัดเรียงใหม่ ส่งผลให้ตำแหน่งพันธะคู่คาร์บอน-คาร์บอนเปลี่ยนแปลงไป การจัดเรียงใหม่นี้สามารถเริ่มต้นได้ด้วยความร้อนหรือแสง และมีประโยชน์ในการสร้างสารประกอบอินทรีย์ที่ซับซ้อนที่มีโครงสร้างที่เปลี่ยนแปลงไป
เลือกผลิตภัณฑ์หลักจากการจัดเรียงใหม่ต่อไปนี้ (((3-methylbut-2-en-1-yl)oxy)methyl)benzene + (1. BuLi, 2. H+) ----> A
3,4,5,7,8,9-hexamethyl-1,11-dimethylene-2,6,10,11,11a,11b-hexahydro-1H-benzo[cd]indeno[7,1-gh]azulene + Heat ---> B
(A) A = 4-เมทิล-1-ฟีนิลเพนต์-3-เอ็น-1-ออล, B = 2,3,4,6,7,8-เฮกซะเมทิล-5,9,9a,10,11,11a-เฮกซะไฮโดร-1H-เบนโซอะซูเลโนฟลูออรีน
(B) A = (Z)-2-เมทิล-5-ฟีนิลเพนต์-2-เอน-1-ออล, B = 2,3,4,6,7,8-เฮกซะเมทิล-5,9,10,11-เตตระไฮโดร-1H-เบนโซอะซูเลโนฟลูออรีน
(C) A = (Z)-2-เมทิล-5-ฟีนิลเพนต์-2-เอน-1-ออล, B = 2,3,4,6,7,8-เฮกซาเมทิล-5,9,9a,10,11,11a-เฮกซาไฮโดร-1H-เบนโซอะซูเลโนฟลูออรีน
(D) A = 4-เมทิล-1-ฟีนิลเพนต์-3-เอ็น-1-ออล, B = 2,3,4,6,7,8-เฮกซาเมทิล-5,9,10,11-เตตระไฮโดร-1เอช-เบนโซอะซูเลโนฟลูออรีน


มีเกต C-NOT ที่มีเงื่อนไขว่าคิวบิตแรกของการควบคุมจะต้องอยู่ในสถานะ \left|0\right\rangle
\left|\psi\right\rangle =\left(\alpha\left|0\right\rangle +\beta\left|1\right\rangle -\gamma\left|1\right\rangle \right)\varotimes\left|0\right\rangle

อินพุตของเกต C-NOT นี้คือเท่าใด เอาต์พุตคืออะไร

PS: ใช้ตัวแก้ไข LaTeX สำหรับการคำนวณทางคณิตศาสตร์ ตัวอย่างเช่น อินพุตของเกต C-NOT คือ |psi>= (alpha |0>+ beta |1> + gamma |1>) \tensorproduct |0>
(A) U_{C-NOT}\left|\psi\right\rangle =\left(\alpha\left|0\right\rangle +\beta\left|1\right\rangle -\gamma\left|1\right\rangle \right)\varotimes\left|0\right\rangle
(B) U_{C-NOT}\left|\psi\right\rangle =\alpha\left|0\right\rangle \varotimes\left|0\right\rangle +\left(\beta\left|1\right\rangle -\gamma\left|1\right\rangle \right)\varotimes\left|1\right\rangle
(C) U_{C-NOT}\left|\psi\right\rangle =\left(\alpha\left|0\right\rangle +\beta\left|1\right\rangle -\gamma\left|1\right\rangle \right)\varotimes\left|1\right\rangle
(D) U_{C-NOT}\left|\psi\right\rangle =\alpha\left|0\right\rangle \varotimes\left|1\right\rangle +\left(\beta\left|1\right\rangle -\gamma\left|1\right\rangle \right)\varotimes\left|0\right\rangle

มีเกต C-NOT ที่มีเงื่อนไขว่าคิวบิตแรกของการควบคุมจะต้องอยู่ในสถานะ \left|0\right\rangle
\left|\psi\right\rangle =\left(\alpha\left|0\right\rangle +\beta\left|1\right\rangle -\gamma\left|1\right\rangle \right)\varotimes\left|0\right\rangle

อินพุตของเกต C-NOT นี้คือเท่าใด เอาต์พุตคืออะไร

PS: ใช้ตัวแก้ไข LaTeX สำหรับการคำนวณทางคณิตศาสตร์ ตัวอย่างเช่น อินพุตของเกต C-NOT คือ |psi>= (อัลฟา |0>+ เบตา |1> + แกมมา |1>) \tensorproduct |0>
(A) U_{C-NOT}\left|\psi\right\rangle =\left(\alpha\left|0\right\rangle +\beta\left|1\right\rangle -\gamma\left|1\right\rangle \right)\varotimes\left|0\right\rangle
(B) U_{C-NOT}\left|\psi\right\rangle =\alpha\left|0\right\rangle \varotimes\left|0\right\rangle +\left(\beta\left|1\right\rangle -\gamma\left|1\right\rangle \right)\varotimes\left|1\right\rangle
(C) U_{C-NOT}\left|\psi\right\rangle =\left(\alpha\left|0\right\rangle +\beta\left|1\right\rangle -\gamma\left|1\right\rangle \right)\varotimes\left|1\right\rangle
(D) U_{C-NOT}\left|\psi\right\rangle =\alpha\left|0\right\rangle \varotimes\left|1\right\rangle +\left(\beta\left|1\right\rangle -\gamma\left|1\right\rangle \right)\varotimes\left|0\right\rangle


"นักวิทยาศาสตร์ตั้งเป้าที่จะตรวจหาเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ 2019 (SARS-CoV-2) ในน้ำเสีย โดยเขาได้เก็บตัวอย่างน้ำเสีย 2 ตัวอย่าง (ตัวอย่าง A และตัวอย่าง B) จาก 2 สถานที่ที่แตกต่างกัน
สำหรับตัวอย่าง A เขาใช้โพลีเอทิลีนไกลคอล (PEG) เพื่อความเข้มข้นของไวรัส จากนั้นเขาใช้ชุดสกัด RNA เพื่อสกัด RNA เขาพบว่า A260/280 สำหรับ RNA ที่สกัดได้คือ 2.1 จากนั้นเขาแปลง RNA เป็น cDNA โดยใช้ชุดถอดรหัสย้อนกลับ จากนั้นเขาทำปฏิกิริยาการขยายไอโซเทอร์มอลแบบลูป-มีเดียเต็ด (LAMP) ด้วยความช่วยเหลือของสีย้อมเมทิลเรด เขาสังเกตเห็นว่าไม่มีการเปลี่ยนสีของสีย้อมในตอนท้ายของปฏิกิริยา LAMP จากนั้นเขาทำปฏิกิริยาลูกโซ่พอลิเมอเรสเชิงปริมาณ (qPCR) กับ cDNA และพบว่า ct อยู่ที่ 20 โดยทราบว่าค่าตัดขาดสำหรับค่า ct ของชุดนี้คือ 40
สำหรับตัวอย่าง B เขาใช้ Centricon Plus-70 ตัวกรองแรงเหวี่ยง 100 kDa MWCO Millipore สำหรับการทำให้เข้มข้นของไวรัส จากนั้นนักวิทยาศาสตร์ใช้ชุดสกัด RNA ชุดเดียวกันสำหรับการสกัด RNA เขาพบว่า A260/280 สำหรับ RNA ที่สกัดได้คือ 2.2 จากนั้นเขาแปลง RNA เป็น cDNA โดยใช้ชุดถอดรหัสย้อนกลับชุดเดียวกัน จากนั้นเขาดำเนินการขยายไอโซเทอร์มอลแบบลูปไกล่เกลี่ย (LAMP) ภายใต้เงื่อนไขเดียวกันด้วยความช่วยเหลือของสีย้อมเมทิลเรด เขาสังเกตเห็นว่าสีของสีย้อมเปลี่ยนไปในตอนท้ายของปฏิกิริยา LAMP จากนั้นเขาดำเนินการปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสเชิงปริมาณ (qPCR) ภายใต้เงื่อนไขเดียวกันและพบว่า ct อยู่ที่ 22 โดยทราบว่าค่าตัดขาดสำหรับค่า ct ของชุดนี้คือ 40
ข้อความใดต่อไปนี้อธิบายผลลัพธ์เชิงลบของ LAMP ของตัวอย่าง A ได้ดีที่สุด?
(A) ct ของตัวอย่าง A คือ 20 ซึ่งต่ำกว่า ct ของตัวอย่าง B (ct=22) ซึ่งบ่งชี้ว่ามีปริมาณ SARS-CoV-2 ต่ำมากในตัวอย่าง A
(B) Centricon Plus-70 Centrifugal Filter 100 kDa MWCO Millipore มีความไวต่อวิธี PEG มากกว่า ดังนั้นคุณภาพ RNA ที่ต่ำจึงส่งผลกระทบเชิงลบต่อผลลัพธ์ LAMP ของตัวอย่าง A
(C) ชุดสกัด RNA ต้องเปลี่ยนด้วยชุดสกัด RNA อื่นจากบริษัทอื่นเพื่อสกัด RNA ให้มีคุณภาพสูง
(D) ค่า pH ของตัวอย่างแรก A เป็นด่างมาก (pH = 9)

"นักวิทยาศาสตร์ตั้งเป้าที่จะตรวจหาเชื้อไวรัสโคโรนาสายพันธุ์ใหม่ 2019 (SARS-CoV-2) ในน้ำเสีย โดยเขาได้เก็บตัวอย่างน้ำเสีย 2 ตัวอย่าง (ตัวอย่าง A และตัวอย่าง B) จาก 2 สถานที่ที่แตกต่างกัน
สำหรับตัวอย่าง A เขาใช้โพลีเอทิลีนไกลคอล (PEG) เพื่อความเข้มข้นของไวรัส จากนั้นเขาใช้ชุดสกัด RNA เพื่อสกัด RNA เขาพบว่า A260/280 สำหรับ RNA ที่สกัดได้คือ 2.1 จากนั้นเขาแปลง RNA เป็น cDNA โดยใช้ชุดถอดรหัสย้อนกลับ จากนั้นเขาทำปฏิกิริยาการขยายไอโซเทอร์มอลแบบลูป-มีเดียเต็ด (LAMP) ด้วยความช่วยเหลือของสีย้อมเมทิลเรด เขาสังเกตเห็นว่าไม่มีการเปลี่ยนสีของสีย้อมในตอนท้ายของปฏิกิริยา LAMP จากนั้นเขาทำปฏิกิริยาลูกโซ่พอลิเมอเรสเชิงปริมาณ (qPCR) กับ cDNA และพบว่า ct อยู่ที่ 20 โดยทราบว่าค่าตัดขาดสำหรับค่า ct ของชุดนี้คือ 40
สำหรับตัวอย่าง B เขาใช้ Centricon Plus-70 ตัวกรองแรงเหวี่ยง 100 kDa MWCO Millipore สำหรับการทำให้เข้มข้นของไวรัส จากนั้นนักวิทยาศาสตร์ใช้ชุดสกัด RNA ชุดเดียวกันสำหรับการสกัด RNA เขาพบว่า A260/280 สำหรับ RNA ที่สกัดได้คือ 2.2 จากนั้นเขาแปลง RNA เป็น cDNA โดยใช้ชุดถอดรหัสย้อนกลับชุดเดียวกัน จากนั้นเขาดำเนินการขยายไอโซเทอร์มอลแบบลูปไกล่เกลี่ย (LAMP) ภายใต้เงื่อนไขเดียวกันด้วยความช่วยเหลือของสีย้อมเมทิลเรด เขาสังเกตเห็นว่าสีของสีย้อมเปลี่ยนไปในตอนท้ายของปฏิกิริยา LAMP จากนั้นเขาดำเนินการปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสเชิงปริมาณ (qPCR) ภายใต้เงื่อนไขเดียวกันและพบว่า ct อยู่ที่ 22 โดยทราบว่าค่าตัดขาดสำหรับค่า ct ของชุดนี้คือ 40
ข้อความใดต่อไปนี้อธิบายผลลัพธ์เชิงลบของ LAMP ของตัวอย่าง A ได้ดีที่สุด?
(A) ct ของตัวอย่าง A คือ 20 ซึ่งต่ำกว่า ct ของตัวอย่าง B (ct=22) ซึ่งบ่งชี้ว่ามีปริมาณ SARS-CoV-2 ต่ำมากในตัวอย่าง A
(B) Centricon Plus-70 Centrifugal Filter 100 kDa MWCO Millipore มีความไวมากกว่าวิธี PEG ดังนั้นคุณภาพ RNA ที่ต่ำจึงส่งผลกระทบเชิงลบต่อผลลัพธ์ LAMP ของตัวอย่าง A
(C) ชุดสกัด RNA ต้องเปลี่ยนด้วยชุดสกัด RNA อื่นจากบริษัทอื่นเพื่อสกัด RNA ให้มีคุณภาพสูง
(D) ค่า pH ของตัวอย่างแรก A เป็นด่างมาก (pH = 9)


พิจารณาระบบแยกเดี่ยวที่มีอนุภาคเหมือนกัน 13 อนุภาค ซึ่งแต่ละอนุภาคมีประจุ 2e และมีมวลเล็กน้อย ประจุ 12 ประจุนี้ถูกจำกัดให้คงอยู่ที่ระยะห่าง 2 เมตรจากจุด P ประจุที่ 13 ถูกตรึงไว้ที่ P พลังงานขั้นต่ำของระบบนี้ (เป็นจูล) คือเท่าใด
ถูกต้องเป็นทศนิยมสามตำแหน่ง
(A) 5.645 x 10^-26
(B) 122.330
(C) 7.056 x 10^-27
(D) 2.822 x 10^-26

ลองพิจารณาระบบแยกเดี่ยวที่มีอนุภาคเหมือนกัน 13 อนุภาค ซึ่งแต่ละอนุภาคมีประจุ 2e และมีมวลเล็กน้อย ประจุ 12 ประจุนี้ถูกจำกัดให้คงอยู่ห่างจากจุด P 2 เมตร ประจุที่ 13 ถูกตรึงไว้ที่ P พลังงานขั้นต่ำของระบบนี้ (เป็นจูล) คือเท่าใด
ถูกต้องเป็นทศนิยมสามตำแหน่ง
(A) 5.645 x 10^-26
(B) 122.330
(C) 7.056 x 10^-27
(D) 2.822 x 10^-26

ลองพิจารณาระบบแยกเดี่ยวที่มีอนุภาคเหมือนกัน 13 อนุภาค ซึ่งแต่ละอนุภาคมีประจุ 2e และมีมวลเล็กน้อย ประจุ 12 ประจุนี้ถูกจำกัดให้คงอยู่ห่างจากจุด P 2 เมตร ประจุที่ 13 ถูกตรึงไว้ที่ P พลังงานขั้นต่ำของระบบนี้ (เป็นจูล) คือเท่าใด
ซึ่งถูกต้องเป็นทศนิยมสามตำแหน่ง
(A) 5.645 x 10^-26
(B) 122.330
(C) 7.056 x 10^-27
(D) 2.822 x 10^-26


9-fluorenone และสารเทียบเท่า 2 ตัวของ selectfluor ถูกผสมกันในสารละลาย acetonitrile และฉายแสง 400nm

ผลิตภัณฑ์ที่เกิดขึ้นซึ่งสังเกตได้ผ่าน 19F NMR ว่ามีสัญญาณฟลูออรีน 2 สัญญาณที่ +29.8 ppm และ -115.7 ppm ผลิตภัณฑ์นี้ชื่ออะไร
(A) 2,6-difluoro-9H-fluoren-9-one
(B) 1,5-difluoro-9H-fluoren-9-one
(C) 4'-fluoro--2-carbonyl fluoride
(D) 2'-fluoro--2-carbonyl fluoride

9-fluorenone และสารซีเล็กต์ฟลูออไรด์ 2 ชนิดที่เทียบเท่ากันถูกผสมกันในสารละลายอะซีโตไนไตรล์และฉายแสง 400 นาโนเมตร

ผลิตภัณฑ์ที่เกิดขึ้นซึ่งสังเกตได้จาก 19F NMR ว่ามีสัญญาณฟลูออรีน 2 สัญญาณที่ +29.8 ppm และ -115.7 ppm ผลิตภัณฑ์นี้มีชื่อว่าอะไร
(A) 2,6-difluoro-9H-fluoren-9-one
(B) 1,5-difluoro-9H-fluoren-9-one
(C) 4'-fluoro--2-carbonyl fluoride
(D) 2'-fluoro--2-carbonyl fluoride


ดาวเคราะห์ที่มีมวลเทียบเท่ากับโลกสองดวงกำลังโคจรเป็นวงกลมรอบดาวฤกษ์ที่มีมวลสามเท่าของดวงอาทิตย์ที่ระยะห่างสองหน่วยดาราศาสตร์ วัตถุท้องฟ้าใดต่อไปนี้ที่แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์มีมากกว่าแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง (กล่าวคือ แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์มีอิทธิพลเหนือกว่า)?

a) วัตถุที่มีมวลโลก 0.002 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.012 หน่วยดาราศาสตร์
b) วัตถุที่มีมวลโลก 0.006 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.014 หน่วยดาราศาสตร์
c) วัตถุที่มีมวลโลก 0.001 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.019 หน่วยดาราศาสตร์
d) วัตถุที่มีมวลโลก 0.003 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.021 หน่วยดาราศาสตร์
(A) a และ c
(B) b และ d
(C) c และ d
(D) a และ b

ดาวเคราะห์ที่มีมวลเทียบเท่ากับโลกสองดวงกำลังโคจรเป็นวงกลมรอบดาวฤกษ์ที่มีมวลสามเท่าของดวงอาทิตย์ที่ระยะห่างสองหน่วยดาราศาสตร์ วัตถุท้องฟ้าใดต่อไปนี้ที่แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์มีมากกว่าแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง (กล่าวคือ แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์มีอิทธิพลเหนือกว่า)?

ก) วัตถุที่มีมวลเท่ากับ 0.002 มวลโลกมวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.012 หน่วยดาราศาสตร์
ข) วัตถุที่มีมวลโลก 0.006 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.014 หน่วยดาราศาสตร์
ค) วัตถุที่มีมวลโลก 0.001 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.019 หน่วยดาราศาสตร์
ง) วัตถุที่มีมวลโลก 0.003 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.021 หน่วยดาราศาสตร์
(A) a และ c
(B) b และ d
(C) c และ d
(D) a และ b

ดาวเคราะห์ที่มีมวลเทียบเท่ากับโลกสองดวงกำลังโคจรเป็นวงกลมรอบดาวฤกษ์ที่มีมวลสามเท่าของดวงอาทิตย์ที่ระยะห่างสองหน่วยดาราศาสตร์ วัตถุท้องฟ้าใดต่อไปนี้ที่แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์มีมากกว่าแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลาง (กล่าวคือ แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์มีอิทธิพลเหนือกว่า)?

ก) วัตถุที่มีมวลโลก 0.002 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.012 หน่วยดาราศาสตร์
ข) วัตถุที่มีมวลโลก 0.006 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.014 หน่วยดาราศาสตร์
ค) วัตถุที่มีมวลโลก 0.001 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.019 หน่วยดาราศาสตร์
ง) วัตถุที่มีมวลโลก 0.003 มวลซึ่งอยู่ห่างจากดาวเคราะห์ 0.021 หน่วยดาราศาสตร์
(A) a และ c
(B) b และ d
(C) c และ d
(D) a และ b


นักดาราศาสตร์กำลังสังเกตดาวเคราะห์รอบระบบดาวคู่ที่โคจรรอบระบบดาวคู่แบบบังกัน ดาวที่มีขนาดใหญ่กว่าซึ่งเรียกว่าดาว A มีรัศมีเท่ากับหนึ่งดวงอาทิตย์และมีอุณหภูมิ (Teff) 6,000K ในขณะที่ดาวที่มีขนาดเล็กกว่าซึ่งเรียกว่าดาว B มีรัศมี 0.5 Rsun และมีอุณหภูมิ Teff 4,000K ดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวมีรัศมี 0.1 Rsun และโคจรในระยะทาง 50 วัน

ปัจจัยสูงสุดที่ความสว่างของระบบนี้เปลี่ยนแปลงคือเท่าใด (กล่าวคือ ความสว่างสูงสุดหารด้วยความสว่างต่ำสุดของระบบ) โปรดถือว่าดาวเคราะห์ไม่เปล่งแสง
(A) ~ 5.01
(B) ~ 1.50
(C) ~ 1.06
(D) ~ 1.33

นักดาราศาสตร์กำลังสังเกตดาวเคราะห์รอบระบบดาวคู่ที่โคจรรอบระบบดาวคู่แบบบังกัน ดาวที่มีขนาดใหญ่กว่าซึ่งเรียกว่าดาว A มีรัศมีเท่ากับหนึ่งดวงอาทิตย์และมีอุณหภูมิ (Teff) 6,000K ในขณะที่ดาวขนาดเล็กกว่าซึ่งเรียกว่าดาว B มีรัศมี 0.5 Rsun และมีอุณหภูมิ Teff 4,000K ดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวมีรัศมี 0.1 Rsun และโคจรในระยะทาง 50 วัน

ปัจจัยสูงสุดที่ความสว่างของระบบนี้เปลี่ยนแปลงคือเท่าใด (กล่าวคือ ความสว่างสูงสุดหารด้วยความสว่างต่ำสุดของระบบ) โปรดถือว่าดาวเคราะห์ไม่เปล่งแสง
(A) ~ 5.01
(B) ~ 1.50
(C) ~ 1.06
(D) ~ 1.33

นักดาราศาสตร์กำลังสังเกตดาวเคราะห์รอบระบบดาวคู่ที่โคจรรอบระบบดาวคู่แบบบังกัน ดาวที่มีขนาดใหญ่กว่าซึ่งเรียกว่าดาว A มีรัศมีหนึ่งรัศมีของดวงอาทิตย์และมีอุณหภูมิ (Teff) 6,000K ในขณะที่ดาวที่มีขนาดเล็กกว่าซึ่งเรียกว่าดาว B มีรัศมี 0.5 Rsun และมีค่า Teff 4,000K ดาวเคราะห์ที่โคจรรอบดาวมีรัศมี 0.1 Rsun และโคจรในระยะทาง 50 วัน

ปัจจัยสูงสุดที่ทำให้ความสว่างของระบบนี้เปลี่ยนแปลงคือเท่าใด (นั่นคือ ความสว่างสูงสุดหารด้วยความสว่างต่ำสุดของระบบ) โปรดถือว่าดาวเคราะห์ไม่เปล่งแสง
(A) ~ 5.01
(B) ~ 1.50
(C) ~ 1.06
(D) ~ 1.33


การสังเกตการณ์ที่หอสังเกตการณ์ลาซิลลาในชิลีเป็นกิจกรรมที่สนุกสนานและน่าจดจำอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากกิจกรรมที่สนุกสนานแล้ว ยังมีงานที่ต้องทำอีกหลายอย่าง เช่น การกำหนดตารางการสังเกตการณ์ โดยต้องวางแผนการสังเกตการณ์ขึ้นอยู่กับเวลาที่มี แต่โชคไม่ดีที่บางครั้งสิ่งต่างๆ ไม่ได้เป็นไปตามแผนที่วางไว้เมื่อกำหนดตารางการสังเกตการณ์ บางครั้งลมแรงพัดมาจากทิศเหนือ (โดยเฉพาะ) เพื่อปกป้ององค์ประกอบทางแสง ควรหลีกเลี่ยงการชี้กล้องโทรทรรศน์ไปทางลมแรง

ในกรณีที่ลมพัดมาจากทิศเหนือ เป้าหมายใดต่อไปนี้จะเป็นทางเลือกสำรองที่ดีที่สุด?
(A) ดาวที่ 2: RA = 2 ชั่วโมง, Dec = +14 องศา
(B) ดาวที่ 3: RA = 70 องศา, Dec = -14 องศา
(C) ดาวที่ 4: RA = 5 ชั่วโมง, Dec = +65 องศา
(D) ดาวที่ 1: RA = 15 องศา, Dec = -45 องศา

การสังเกตการณ์ที่หอสังเกตการณ์ลาซิลลาในชิลีเป็นกิจกรรมที่สนุกสนานและน่าจดจำอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม นอกเหนือจากกิจกรรมที่สนุกสนานแล้ว ยังมีงานที่ต้องทำอีกหลายอย่าง เช่น การกำหนดตารางการสังเกตการณ์ โดยต้องวางแผนการสังเกตการณ์ขึ้นอยู่กับเวลาที่มี แต่โชคไม่ดีที่บางครั้งสิ่งต่างๆ ไม่ได้เป็นไปตามแผนที่วางไว้เมื่อกำหนดตารางการสังเกตการณ์ บางครั้งลมแรงพัดมาจากทิศเหนือ (โดยเฉพาะ) เพื่อปกป้ององค์ประกอบทางแสง ควรหลีกเลี่ยงการชี้กล้องโทรทรรศน์ไปทางลมแรง

ในกรณีที่ลมพัดมาจากทิศเหนือ เป้าหมายใดต่อไปนี้จะเป็นตัวเลือกสำรองที่ดีที่สุด
(A) ดาวที่ 2: RA = 2 ชั่วโมง, Dec = +14 องศา
(B) ดาวที่ 3: RA = 70 องศา, Dec = -14 องศา
(C) ดาวที่ 4: RA = 5 ชั่วโมง, Dec = +65 องศา
(D) ดาวที่ 1: RA = 15 องศา, Dec = -45 องศา


ลองนึกภาพประจุจุด q เคลื่อนที่ไปตามวิถี $\vec{s}(t)$ โดยที่ t คือเวลาเทียบกับจุดกำเนิด ให้ $\vec{r}$ เป็นจุดสนามที่สังเกตสนามเทียบกับจุดกำเนิดของกรอบอ้างอิงเดียวกัน และ $\vec{d}$ เป็นเวกเตอร์จากจุดที่สนามแม่เหล็กไฟฟ้าถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลา $tr$ ก่อนหน้าบางช่วงเวลาไปยังจุดสังเกต $\vec{r}$ ความเร็วของประจุ q ที่เคลื่อนที่ในสนามที่สร้าง $tr$ ทันทีคือ $\vec{v}$ ศักย์สเกลาร์ (V) และศักย์เวกเตอร์ (\vec{A}) ที่เวลา t ซึ่งสอดคล้องกับ $t > tr$ และตำแหน่ง $\vec{r}$ คืออะไร ในการหาค่านิพจน์ ให้ใช้สัญกรณ์ $c->$ ความเร็วแสงในสุญญากาศ $\epsilono ->$ ค่าการอนุญาตของอวกาศว่าง และ $\mu_o$ คือค่าการซึมผ่าน
(A) V(\vec{r},t) = \dfrac{q}{4\pi\epsilon_o r}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\vec{v}}{c^2} V(\vec{r},t)
(B) V(\vec{r},t) = \dfrac{q}{4\pi\epsilon_o r}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\vec{v^2}}{c^2} V(\vec{r},t)
(C) V(\vec{r},t) = \dfrac{qc}{4\pi\epsilon_o (d c + \vec{d}. \vec{v})}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\mu qc \vec{v}}{4\pi (d c + \vec{d}. \vec{v})}
(D) V(\vec{r},t) = \dfrac{qc}{4\pi\epsilon_o (d c - \vec{d}. \vec{v})}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\mu_o qc \vec{v}}{4\pi (d c - \vec{d}. \vec{v})}

ลองนึกภาพประจุจุด q เคลื่อนที่ไปตามวิถี $\vec{s}(t)$ โดยที่ t คือเวลาเทียบกับจุดกำเนิด ให้ $\vec{r}$ เป็นจุดสนามที่สังเกตสนามเทียบกับจุดกำเนิดของกรอบอ้างอิงเดียวกัน และ $\vec{d}$ เป็นเวกเตอร์จากจุดที่สนามแม่เหล็กไฟฟ้าถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลา $tr$ ก่อนหน้าบางช่วงเวลาไปยังจุดสังเกต $\vec{r}$ ความเร็วของประจุ q ที่เคลื่อนที่ในช่วงเวลาที่สนามถูกสร้างขึ้น $tr$ ทันทีคือ $\vec{v}$ ศักย์สเกลาร์ (V) และศักย์เวกเตอร์ (\vec{A}) ที่เวลา t ซึ่งสอดคล้องกับ $t > tr$ และตำแหน่ง $\vec{r}$ คืออะไร ในการหาค่านิพจน์ ให้ใช้สัญกรณ์ $c->$ ความเร็วแสงในสุญญากาศ $\epsilono ->$ ค่าความชืนของอวกาศว่าง และ $\mu_o$ คือค่าการซึมผ่านแม่เหล็ก
(A) V(\vec{r},t) = \dfrac{q}{4\pi\epsilon_o r}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\vec{v}}{c^2} V(\vec{r},t)
(B) V(\vec{r},t) = \dfrac{q}{4\pi\epsilon_o r}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\vec{v^2}}{c^2} V(\vec{r},t)
(C) V(\vec{r},t) = \dfrac{qc}{4\pi\epsilon_o (d c + \vec{d}. \vec{v})}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\mu qc \vec{v}}{4\pi (d c + \vec{d}. \vec{v})}
(D) V(\vec{r},t) = \dfrac{qc}{4\pi\epsilon_o (d c - \vec{d}. \vec{v})}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\mu_o qc \vec{v}}{4\pi (d c - \vec{d}. \vec{v})}

ลองนึกภาพประจุจุด q เคลื่อนที่ไปตามวิถี $\vec{s}(t)$ โดยที่ t คือเวลาเทียบกับจุดกำเนิด ให้ $\vec{r}$ เป็นจุดสนามที่สังเกตสนามเทียบกับจุดกำเนิดของกรอบอ้างอิงเดียวกัน และ $\vec{d}$ เป็นเวกเตอร์จากจุดที่สนามแม่เหล็กไฟฟ้าถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลา $tr$ ก่อนหน้าบางช่วงไปยังจุดสังเกต $\vec{r}$ ความเร็วของประจุ q ที่เคลื่อนที่ในสนามที่สร้าง $tr$ ทันทีคือ $\vec{v}$ ศักย์สเกลาร์ (V) และศักย์เวกเตอร์ (\vec{A}) ที่เวลา t ซึ่งสอดคล้องกับ $t > tr$ และตำแหน่ง $\vec{r}$ คืออะไร ในการหาค่านิพจน์ ให้ใช้สัญกรณ์ $c->$ ความเร็วแสงในสุญญากาศ $\epsilono ->$ ค่าการอนุญาตของอวกาศว่าง และ $\mu_o$ คือค่าการซึมผ่าน
(A) V(\vec{r},t) = \dfrac{q}{4\pi\epsilon_o r}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\vec{v}}{c^2} V(\vec{r},t)
(B) V(\vec{r},t) = \dfrac{q}{4\pi\epsilon_o r}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\vec{v^2}}{c^2} V(\vec{r},t)
(C) V(\vec{r},t) = \dfrac{qc}{4\pi\epsilon_o (d c + \vec{d}. \vec{v})}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\mu qc \vec{v}}{4\pi (d c + \vec{d}. \vec{v})}
(D) V(\vec{r},t) = \dfrac{qc}{4\pi\epsilon_o (d c - \vec{d}. \vec{v})}, \vec{A(\vec{r},t)} = \dfrac{\mu_o qc \vec{v}}{4\pi (d c - \vec{d}. \vec{v})}


จำนวนนิวตริโนที่ดวงอาทิตย์ผลิตขึ้นนั้นมากจนมาถึงโลก (นิวตริโนมีฟลักซ์ที่มาก ซึ่งกำหนดเป็นจำนวนนิวตริโนต่อตารางเซนติเมตรต่อวินาที)

ลองสมมติว่า ในทางทฤษฎีแล้ว สาขา pp-III หยุดกะทันหันที่แกนกลางของดวงอาทิตย์เมื่อประมาณ 8 นาทีครึ่งที่แล้ว ในขณะที่ปฏิกิริยาอื่นๆ ทั้งหมดยังคงอยู่เหมือนเดิม

อัตราส่วนโดยประมาณของฟลักซ์ระหว่างแถบพลังงานนิวตริโน 2 แถบที่ 700-800 KeV (แถบ 1) และ 800-900 keV (แถบ 2) จะเป็นเท่าใด

ฟลักซ์ (แบนด์ 1) / ฟลักซ์ (แบนด์ 2) คือ:

(หมายเหตุ: เรากำลังพูดถึงการหยุดสาขา pp-III ไม่ใช่ pp-II, pp-I หรืออื่นใด ไม่ใช่การพิมพ์ผิดหรืออะไรทำนองนั้น)
(หมายเหตุ 2: รสชาติของนิวตริโนจากดวงอาทิตย์เปลี่ยนแปลงได้ แต่ไม่ได้มีบทบาทที่นี่)
(A) 0.1 (10^-1)
(B) 1.
(C) 10.
(D) 0.01 (10^-2)

จำนวนนิวตริโนที่ดวงอาทิตย์ผลิตขึ้นนั้นมากจนมาถึงโลก (นิวตริโนมีฟลักซ์ที่มาก ซึ่งกำหนดเป็นจำนวนนิวตริโนต่อตารางเซนติเมตรต่อวินาที)

ลองสมมติว่า ในทางทฤษฎีแล้ว สาขา pp-III หยุดกะทันหันที่แกนกลางของดวงอาทิตย์เมื่อประมาณ 8 นาทีครึ่งที่แล้ว ในขณะที่ปฏิกิริยาอื่นๆ ทั้งหมดยังคงอยู่เหมือนเดิม

อัตราส่วนโดยประมาณของฟลักซ์ระหว่างแถบพลังงานนิวตริโน 2 แถบที่ 700-800 KeV (แถบ 1) และ 800-900 keV (แถบ 2) จะเป็นเท่าใด

ฟลักซ์ (แบนด์ 1) / ฟลักซ์ (แบนด์ 2) คือ:

(หมายเหตุ: เรากำลังพูดถึงการหยุดสาขา pp-III ไม่ใช่ pp-II, pp-I หรืออื่น ๆ ไม่ใช่การพิมพ์ผิดหรืออะไรทำนองนั้น)
(หมายเหตุ 2: รสชาติของนิวตริโนจากดวงอาทิตย์เปลี่ยนแปลงได้ แต่ไม่ได้มีบทบาทที่นี่)
(A) 0.1 (10^-1)
(B) 1.
(C) 10.
(D) 0.01 (10^-2)


ในการทดลอง สารประกอบ X (C11H12O) ถูกทำให้มีปฏิกิริยากับ 1,4-ไดอาซาไบไซโคล[2.2.2]อ็อกเทนในตัวทำละลายที่ไม่มีขั้วที่อุณหภูมิ 403 K เป็นเวลา 1 วัน สเปกตรัมเชิงทฤษฎีของ 1H-NMR และ 13C-NMR ของผลิตภัณฑ์ที่ได้เผยให้เห็นรูปแบบสัญญาณดังต่อไปนี้
1H NMR: δ 2.28 (3H, s), 2.31 (3H, s), 6.75 (1H, d), 7.08 (2H, d), 7.68 (1H, d), 7.71 (2H, d) 13C NMR: δ 21.3 (1C, s), 28.4 (1C, s), 126.9 (2C, s), 127.1 (1C, s), 129.1 (2C, s), 130.3 (1C, s), 141.5 (1C, s), 144.1 (1C, s), 197.7 (1C, s).
ระบุสารประกอบ X
(A) 2-เมทิล-3-สไตรล็อกซิเรน
(B) 2-(1-ฟีนิลโพรป-1-เอ็น-2-อิล)ออกซิเรน
(C) 2-สไตรลอีพอกไซด์
(D) 2-(4-เมทิลสไตรล)ออกซิเรน


คุณเจออัลกอริทึมที่ให้ผลลัพธ์ดังต่อไปนี้ (เขียนเป็นอินพุต -> เอาต์พุต):

AGG -> 115
TGCTGA -> 176

ACAGTGACC ให้ค่าอะไร
(A) 185
(B) 333
(C) 351
(D) 315


ระบุลำดับที่ถูกต้องของสารเคมีสำหรับการสังเคราะห์ [1,1'-bi(cyclopentylidene)]-2-one โดยเริ่มจาก 1,5-dichloropentane
(A) 1. โซเดียม อีเธอร์
2. Cl2/hv
3. สารละลาย KOH
4. LiAlH4
5. NH4OH
(B) 1. โซเดียม อีเธอร์
2. Cl2/hv
3. สารละลาย KOH
4. KMnO4, ความร้อน
5. NaNH2
(C) 1. สังกะสี อีเธอร์
2. HCl
3. สารละลาย KOH
4. ไพริดีน
5. สารละลาย NaOH
(D) 1. สังกะสี อีเธอร์
2. Cl2/hv
3. สารละลาย KOH
4. ไพริดีน + CrO3 + HCl
5. สารละลาย NaOH

ระบุลำดับที่ถูกต้องของสารเคมีสำหรับการสังเคราะห์ [1,1'-bi(cyclopentylidene)]-2-one โดยเริ่มจาก 1,5-dichloropentane
(A) 1. โซเดียม อีเธอร์
2. Cl2/hv
3. สารละลายในน้ํา KOH
4. LiAlH4
5. NH4OH
(B) 1. โซเดียม อีเธอร์
2. Cl2/hv
3. สารละลายในน้ํา KOH
4. KMnO4 ความร้อน
5. NaNH2
(C) 1. สังกะสี อีเธอร์
2. HCl
3. สารละลายในน้ํา KOH
4. ไพริดีน
5. สารละลายในน้ํา NaOH
(D) 1. สังกะสี อีเธอร์
2. Cl2/hv
3. สารละลายในน้ํา KOH
4. ไพริดีน + CrO3 + HCl
5. สารละลายในน้ํา NaOH

ระบุลำดับที่ถูกต้องของสารเคมีสำหรับการสังเคราะห์ [1,1'-bi(cyclopentylidene)]-2-one โดยเริ่มจาก 1,5-dichloropentane
(A) 1. Na, ether
2. Cl2/hv
3. KOH, EtOH
4. LiAlH4
5. NH4OH
(B) 1. Na, ether
2. Cl2/hv
3. Aq. KOH
4. KMnO4, heat
5. NaNH2
(C) 1. Zn, ether
2. HCl
3. Aq. KOH
4. Pyridine
5. Aq. NaOH
(D) 1. Zn, ether
2. Cl2/hv
3. Aq. KOH
4. Pyridine + CrO3 + HCl
5. Aq. NaOH


นักดาราศาสตร์กำลังค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรอยู่รอบดาวฤกษ์สองดวงที่มีมวลเท่ากันทุกประการ โดยใช้วิธี RV พวกเขาตรวจพบดาวเคราะห์ดวงหนึ่งรอบดาวฤกษ์แต่ละดวง โดยทั้งสองดวงมีมวลน้อยที่สุดคล้ายกับมวลของดาวเนปจูน ความเอียงของวงโคจรของดาวเคราะห์ทั้งสองดวงเท่ากันที่ 30 องศา ดาวฤกษ์ทั้งสองดวงมีมวลใกล้เคียงกับดวงอาทิตย์ของเรา พบว่าดาวเคราะห์ดวงที่ 1 โคจรเป็นวงกลม สำหรับดาวเคราะห์ดวงที่ 2 พบว่าอัตราส่วนรัศมีที่จุดอะโพอัปซิสและจุดเพเรียปซิสเท่ากับ 1.5

ตรวจพบดาวเคราะห์ดวงที่ 1 จากการเลื่อนสเปกตรัมเป็นระยะถึง 4 มิลลิอังสตรอมในเส้นสเปกตรัมที่ความยาวคลื่นที่กำหนด การเลื่อนสเปกตรัมเป็นระยะของเส้นสเปกตรัมเดียวกันในสเปกตรัมของดาวฤกษ์แม่ของดาวเคราะห์ดวงที่ 2 สอดคล้องกับ 1.77 MeV

คาบการโคจรของดาวเคราะห์ดวงที่ 2 นานกว่าคาบการโคจรของดาวเคราะห์ดวงที่ 1 กี่เท่า?
(A) ~ 0.6
(B) ~ 1.2
(C) ~ 1.6
(D) ~ 0.2

นักดาราศาสตร์กำลังค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรอยู่รอบดาวฤกษ์ 2 ดวงที่มีมวลเท่ากันทุกประการ โดยใช้วิธี RV พวกเขาตรวจพบดาวเคราะห์ดวงหนึ่งรอบดาวฤกษ์แต่ละดวง โดยทั้งสองดวงมีมวลน้อยที่สุดคล้ายกับมวลของดาวเนปจูน ความเอียงของวงโคจรของดาวเคราะห์ทั้งสองดวงเท่ากันที่ 30 องศา ดาวฤกษ์ทั้งสองดวงมีมวลใกล้เคียงกับดวงอาทิตย์ของเรา พบว่าดาวเคราะห์ดวงที่ 1 โคจรเป็นวงกลม สำหรับดาวเคราะห์ดวงที่ 2 พบว่าอัตราส่วนรัศมีที่จุดอะโพอัปซิสและจุดเพเรียปซิสเท่ากับ 1.5

ตรวจพบดาวเคราะห์ดวงที่ 1 จากการเลื่อนสเปกตรัมเป็นระยะถึง 4 มิลลิอังสตรอมในเส้นสเปกตรัมที่ความยาวคลื่นที่กำหนด การเลื่อนสเปกตรัมเป็นระยะของเส้นสเปกตรัมเดียวกันในสเปกตรัมของดาวฤกษ์แม่ของดาวเคราะห์ดวงที่ 2 สอดคล้องกับ 1.77 MeV

คาบการโคจรของดาวเคราะห์ดวงที่ 2 นานกว่าคาบการโคจรของดาวเคราะห์ดวงที่ 1 กี่เท่า?
(A) ~ 0.6
(B) ~ 1.2
(C) ~ 1.6
(D) ~ 0.2


ผู้ป่วย X ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคโลหิตจางระดับปานกลางและได้รับการรักษาด้วยธาตุเหล็กและโฟเลตทางปากก่อนจะทำเคมีบำบัด เมื่อตรวจผู้ป่วยแล้ว พบว่า X เป็นชายอายุ 46 ปีที่เคยได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งปอดซึ่งมีการแพร่กระจายไปที่ตับ กระเพาะอาหาร และลำไส้เล็ก แพทย์ผู้ทำการรักษาได้ปรึกษาเภสัชกรเกี่ยวกับทางเลือกในการรักษาภาวะโลหิตจางของผู้ป่วยที่ไม่ต้องรับเลือด ผู้ป่วยมีผลตรวจเลือดดังต่อไปนี้
RBC - 3.5 x 1012/L
HGB - 8 g/dL
HCT - 30%
PLT - 160 x 109/L
MCV - 83 fL
MCH - 28 pg
MCHC - 32 g/L
RDW - 19%
PDW - 10%
WBC - 4 x 109/L
Ferritin - 112mcg/L
จากข้อมูลนี้และประวัติของผู้ป่วย เภสัชกรจึงแนะนำให้เปลี่ยนวิธีการรักษาของผู้ป่วยเพื่อให้ผลลัพธ์ของผู้ป่วยและผลการตรวจเลือดดีขึ้น การเปลี่ยนแปลงที่เภสัชกรแนะนำมากที่สุดคืออะไร
(A) เปลี่ยนการเตรียมธาตุเหล็กทางปากเป็นธาตุเหล็กทางเส้นเลือด
(B) เพิ่มเอริโทรโพอิเอตินในการบำบัด
(C) เปลี่ยนกรดโฟลิกทางปากเป็นกรดโฟลิกทางเส้นเลือดดำ
(D) เพิ่มไซยาโนโคบาลามินทางเส้นเลือดดำในการบำบัด

ผู้ป่วย X ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคโลหิตจางระดับปานกลางและได้รับการรักษาด้วยธาตุเหล็กและโฟเลตทางปากก่อนจะทำเคมีบำบัด เมื่อตรวจผู้ป่วยแล้ว พบว่า X เป็นชายอายุ 46 ปีที่เคยได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งปอดซึ่งมีการแพร่กระจายไปที่ตับ กระเพาะอาหาร และลำไส้เล็ก แพทย์ผู้ทำการรักษาได้ปรึกษาเภสัชกรเกี่ยวกับทางเลือกในการรักษาภาวะโลหิตจางของผู้ป่วยที่ไม่ต้องรับเลือด ผู้ป่วยมีผลตรวจเลือดดังต่อไปนี้
RBC - 3.5 x 1012/L
HGB - 8 g/dL
HCT - 30%
PLT - 160 x 109/L
MCV - 83 fL
MCH - 28 pg
MCHC - 32 g/L
RDW - 19%
PDW - 10%
WBC - 4 x 109/L
Ferritin - 112mcg/L
จากข้อมูลนี้และประวัติของผู้ป่วย เภสัชกรจึงแนะนำให้เปลี่ยนวิธีการรักษาของผู้ป่วยเพื่อให้ผลลัพธ์ของผู้ป่วยและผลการตรวจเลือดดีขึ้น การเปลี่ยนแปลงที่เภสัชกรแนะนำมากที่สุดคืออะไร
(A) เปลี่ยนการเตรียมธาตุเหล็กทางปากเป็นธาตุเหล็กทางเส้นเลือดดำ
(B) เพิ่มเอริโทรโพอิเอตินให้กับการบำบัด
(C) เปลี่ยนกรดโฟลิกทางปากเป็นกรดโฟลิกทางเส้นเลือดดำ
(D) เพิ่มไซยาโนโคบาลามินทางเส้นเลือดดำให้กับการบำบัด


สมการ Mott-Gurney อธิบายพฤติกรรมของกระแสมืด (J) เทียบกับแรงดันไฟฟ้า (V) ของอุปกรณ์เซมิคอนดักเตอร์ในระบบกระแสจำกัดประจุในอวกาศ (SCLC) สมการสามารถแสดงเป็น
$ J = \frac{9}{8} \epsilon \mu \frac{V^2}{L^3}$
โดยที่ $\epsilon$ คือค่าคงที่ไดอิเล็กตริก $\mu$ คือการเคลื่อนที่ของตัวพาประจุ และ L คือความยาวของอุปกรณ์ ข้อความใดต่อไปนี้เป็นจริงเกี่ยวกับความถูกต้องของสมการนี้
(A) สมการ Mott-Gurney ใช้ได้สำหรับอุปกรณ์ตัวพาเดี่ยวที่มีหน้าสัมผัสแบบ Schottky และกระแสการแพร่กระจายที่ละเลยได้
(B) สมการ Mott-Gurney ใช้ได้สำหรับอุปกรณ์ที่มีตัวพาสองตัวที่มีหน้าสัมผัสแบบโอห์มิกและกระแสการแพร่กระจายที่ไม่สำคัญ
(C) สมการ Mott-Gurney ใช้ได้สำหรับอุปกรณ์ที่มีตัวพาตัวเดียวที่ไม่มีกับดักที่มีหน้าสัมผัสแบบโอห์มิกและกระแสดริฟท์ที่ไม่สำคัญ
(D) สมการ Mott-Gurney ใช้ได้สำหรับอุปกรณ์ตัวพาเดี่ยวที่ไม่มีกับดัก ไม่มีตัวกั้นการฉีดตัวพา และกระแสการแพร่กระจายที่ละเลยได้

สมการ Mott-Gurney อธิบายพฤติกรรมของกระแสมืด (J) เทียบกับแรงดันไฟฟ้า (V) ของอุปกรณ์เซมิคอนดักเตอร์ในระบบกระแสจำกัดประจุในอวกาศ (SCLC) สมการสามารถแสดงเป็น
$ J = \frac{9}{8} \epsilon \mu \frac{V^2}{L^3}$
โดยที่ $\epsilon$ คือค่าคงที่ไดอิเล็กตริก $\mu$ คือการเคลื่อนที่ของตัวพาประจุ และ L คือความยาวของอุปกรณ์ ข้อความใดต่อไปนี้เป็นจริงเกี่ยวกับความถูกต้องของสมการนี้
(A) สมการ Mott-Gurney ใช้ได้สำหรับอุปกรณ์ตัวพาเดี่ยวที่มีหน้าสัมผัสแบบ Schottky และกระแสการแพร่กระจายที่ละเลยได้
(B) สมการ Mott-Gurney ใช้ได้สำหรับอุปกรณ์ที่มีตัวพาสองตัวที่มีหน้าสัมผัสแบบโอห์มิกและกระแสการแพร่กระจายที่ไม่สำคัญ
(C) สมการ Mott-Gurney ใช้ได้สำหรับอุปกรณ์ที่มีตัวพาตัวเดียวที่ไม่มีกับดักซึ่งมีหน้าสัมผัสแบบโอห์มิกและกระแสดริฟต์ที่ไม่สำคัญ
(D) สมการ Mott-Gurney ใช้ได้สำหรับอุปกรณ์ตัวพาเดี่ยวที่ไม่มีกับดัก ไม่มีตัวกั้นการฉีดตัวพา และกระแสการแพร่กระจายที่ละเลยได้


เมทิล (E)-but-2-enoate ได้รับการบำบัดด้วยควินูคลิดินและอะซีโตน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

1 ได้รับการบำบัดด้วยเมทิลแมกนีเซียมโบรไมด์ส่วนเกิน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 2

จะมีสัญญาณไฮโดรเจนที่ไม่แลกเปลี่ยนซึ่งแยกแยะทางเคมีได้กี่สัญญาณในสเปกตรัม 1H nmr ของผลิตภัณฑ์ 2 (อาจมีสัญญาณที่เกือบจะเกิดการเลื่อนทางเคมี แต่คำตอบควรเป็นจำนวนที่สามารถแยกแยะได้ในทางหลักการ)
(A) 3
(B) 8
(C) 6
(D) 4

เมทิล (E)-บิวต์-2-เอโนเอตได้รับการบำบัดด้วยควินูคลิดินและอะซิโตน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

1 ได้รับการบำบัดด้วยเมทิลแมกนีเซียมโบรไมด์ส่วนเกิน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 2

จะมีสัญญาณไฮโดรเจนที่ไม่แลกเปลี่ยนซึ่งแยกแยะทางเคมีได้กี่สัญญาณในสเปกตรัม 1H nmr ของผลิตภัณฑ์ 2 (อาจมีสัญญาณที่เกือบจะเปลี่ยนแปลงทางเคมี แต่คำตอบควรเป็นจำนวนที่สามารถแยกแยะได้โดยหลักการ)
(A) 3
(B) 8
(C) 6
(D) 4


สารตั้งต้น A (C10H9ClO) แสดงค่าพีคเชิงลบเพียงค่าเดียวในสเปกตรัม DEPT-135 เมื่อสารตั้งต้น A ทำปฏิกิริยากับกรดลูอิส สารจะเข้าสู่ปฏิกิริยา Friedel-Crafts ภายในโมเลกุลเพื่อให้ได้ผลิตภัณฑ์ B ซึ่งยังแสดงค่าพีคเชิงลบเพียงค่าเดียวในสเปกตรัม DEPT-135 อีกด้วย การบำบัดผลิตภัณฑ์ B ในภายหลังด้วยไฮดราซีนในสภาวะที่มี NaOH ส่งผลให้เกิดผลิตภัณฑ์ C ซึ่งแสดงค่าพีคเชิงลบสองค่าในสเปกตรัม DEPT-135 เมื่อให้ความร้อนผลิตภัณฑ์ C ด้วย N-bromosuccinimide ในสภาวะที่มีเปอร์ออกไซด์ สารนี้จะเปลี่ยนเป็นผลิตภัณฑ์ D ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือค่าพีคสองค่าที่ปรากฏต่ำกว่า 60 ppm และค่าพีคที่เหลือสูงกว่า 100 ppm ในสเปกตรัม 13C-NMR ระบุผลิตภัณฑ์ D.
(A) 2-โบรโมแนฟทาลีน
(B) 2,3-ไดโบรโม-1,2,3,4-เตตระไฮโดรแนฟทาลีน
(C) 2-โบรโม-1,2,3,4-เตตระไฮโดรแนฟทาลีน
(D) 1-โบรโม-1,2-ไดไฮโดรแนฟทาลีน

สารตั้งต้น A (C10H9ClO) แสดงค่าพีคเชิงลบเพียงค่าเดียวในสเปกตรัม DEPT-135 เมื่อสารตั้งต้น A ทำปฏิกิริยากับกรดลูอิส สารจะเข้าสู่ปฏิกิริยา Friedel-Crafts ภายในโมเลกุลเพื่อให้ได้ผลิตภัณฑ์ B ซึ่งแสดงค่าพีคเชิงลบเพียงค่าเดียวในสเปกตรัม DEPT-135 เช่นกัน การบำบัดผลิตภัณฑ์ B ในภายหลังด้วยไฮดราซีนในสภาวะที่มี NaOH ส่งผลให้เกิดผลิตภัณฑ์ C ซึ่งแสดงค่าพีคเชิงลบสองค่าในสเปกตรัม DEPT-135 เมื่อให้ความร้อนผลิตภัณฑ์ C ด้วย N-bromosuccinimide ในสภาวะที่มีเปอร์ออกไซด์ สารนี้จะเปลี่ยนเป็นผลิตภัณฑ์ D ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือค่าพีคสองค่าที่ปรากฏต่ำกว่า 60 ppm และค่าพีคที่เหลือสูงกว่า 100 ppm ในสเปกตรัม 13C-NMR ระบุผลิตภัณฑ์ D.
(A) 2-โบรโมแนฟทาลีน
(B) 2,3-ไดโบรโม-1,2,3,4-เตตระไฮโดรแนฟทาลีน
(C) 2-โบรโม-1,2,3,4-เตตระไฮโดรแนฟทาลีน
(D) 1-โบรโม-1,2-ไดไฮโดรแนฟทาลีน


ไซโคลออกเตตระอีนถูกทำให้ร้อนด้วยมาลิอิกแอนไฮไดรด์ในอัตราส่วน 1:1 จนได้ผลิตภัณฑ์ 1
1 ถูกทำให้ร้อนด้วยเมทนอลและกรดซัลฟิวริกปริมาณเล็กน้อย จนได้ผลิตภัณฑ์ 2
2 ถูกทำให้ร้อนด้วยไซโคลเพนทาไดอีน จนได้ผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย 3
โครงสร้างของไอโซเมอร์หลักของผลิตภัณฑ์ 3 คืออะไร?
(A) ชื่อ: ไดเมทิล (1R,4S,4aR,4bR,5R,8S,8aS,8bS,10S,11R)-1,4,4a,4b,5,8,8a,8b-อ็อกตาไฮโดร-1,4-เอทานอล-5,8-เมทานอไบฟีนิลีน-10,11-ไดคาร์บอกซิเลต

SMILES: O=C(OC)1(C=C2)3(435C=C4C5)21C(OC)=O
(B) ชื่อ: ไดเมทิล (1R,4S,4aS,4bR,5R,8S,8aS,8bR,10R,11R)-1,4,4a,4b,5,8,8a,8b-ออกตาไฮโดร-1,4-เอทานอล-5,8-เมทานอไบฟีนิลีน-10,11-ไดคาร์บอกซิเลต

SMILES: O=C(OC)1(C=C2)3(435C=C4C5)21C(OC)=O
(C) ชื่อ: ไดเมทิล (1S,4R,4aR,4bR,5S,8R,8aS,8bS,10S,11R)-1,4,4a,4b,5,8,8a,8b-ออกตาไฮโดร-1,4-เอทานอล-5,8-เมทานอไบฟีนิลีน-10,11-ไดคาร์บอกซิเลต

SMILES: O=C(OC)1(C=C2)3(435C=C4C5)21C(OC)=O
(D) ชื่อ: ไดเมทิล (1R,4S,4aS,4bR,5S,8R,8aS,8bR,10S,11R)-1,4,4a,4b,5,8,8a,8b-ออกตาไฮโดร-1,4-เอทานอล-5,8-เมทานอไบฟีนิลีน-10,11-ไดคาร์บอกซิเลต

SMILES: O=C(OC)1(C=C2)3(435C=C4C5)21C(OC)=O


เราเจือจางกรดอะซิติก 0.05 M ปริมาตร 20.00 cm3 ด้วยน้ำปริมาตร 20.00 cm3 จากนั้นไทเทรตสารละลายที่ได้โดยใช้ NaOH 0.1M (25 °C) ค่า pH ที่ไทเทรต 25% และที่จุดสมดุลจะเป็นเท่าใด Ka ของกรดอะซิติกคือ 1.85x10^-5
(A) 3.17; 6.73
(B) 4.57; 6.92
(C) 4.73; 7.00
(D) 4.26; 8.52

เราเจือจางกรดอะซิติก 0.05 M ปริมาตร 20.00 cm3 ด้วยน้ำปริมาตร 20.00 cm3 จากนั้นไทเทรตสารละลายที่ได้ด้วย NaOH 0.1M (25 °C) ค่า pH ที่ไทเทรต 25% และที่จุดสมดุลจะเป็นเท่าใด Ka ของกรดอะซิติกคือ 1.85x10^-5
(A) 3.17; 6.73
(B) 4.57; 6.92
(C) 4.73; 7.00
(D) 4.26; 8.52


นักวิจัยสังเกตที่ห้องทดลองของเขาว่ามิวออนเคลื่อนที่ได้ระยะทาง 1,000 เมตรหลังจากถูกสร้างขึ้นจนกระทั่งสลายตัว หากอายุเฉลี่ยของมิวออนคือ $2 \times 10^{-6} วินาที$ แล้วความเร็วของมิวออนที่นักวิจัยสังเกตได้ในห้องทดลองจะเป็นเท่าใด โดยถือว่ามิวออนมีอายุเฉลี่ยเท่ากับอายุเฉลี่ย
(A) 500000000 ม./วินาที
(B) 278394987 ม./วินาที
(C) 290141565 ม./วินาที
(D) 257247878 ม./วินาที


คุณได้เตรียมสารประกอบอะโรมาติกวงแหวน 6 เหลี่ยมที่มีการแทนที่สององค์ประกอบ สารประกอบที่แทนที่ทั้งสองกลุ่มคือกลุ่มเมทิล ทำให้เกิดสารประกอบที่เป็นไปได้ 3 ชนิดตามตำแหน่งสัมพันธ์ของกลุ่มเมทิล สารประกอบทั้ง 3 ชนิดนี้ล้วนก่อให้เกิดข้อมูล 1H NMR ที่แตกต่างกัน คำตอบ 3 ข้อด้านล่างสอดคล้องกับข้อมูล 1H NMR ของสารประกอบเหล่านี้ จงระบุข้อมูล 1H NMR ที่ไม่สามารถทำได้สำหรับสารประกอบดังกล่าว
(A) 1H NMR: สารเคมีอ้างอิง (ppm): 7.0 (2H, d), 6.9 (2H, d), 2.2 (6H, s)
(B) 1H NMR: สารเคมีอ้างอิง (ppm): 7.2 (1H, t), 6.9 (2H, d), 6.8 (1H, s) 2.2 (6H, s)
(C) 1H NMR: สารเคมีอ้างอิง (ppm): 7.0 (4H, s), 2.2 (6H, s)
(D) 1H NMR: สารเคมีอ้างอิง (ppm): 7.2 (2H, t), 6.9 (1H, d), 6.8 (1H, s), 2.2 (6H, s)


เวกเตอร์ศักย์ \vec{A} ที่สร้างขึ้นจากโมเมนตัมแม่เหล็ก \vec{M} ของโปรตอนกำหนดโดย

A=\frac{\mu_{0}}{4\pi}\frac{\vec{M}\times\vec{r}}{r^{3}}

ส่วนประกอบของสนามแม่เหล็ก \vec{B} ที่ได้จากเวกเตอร์ศักย์ \vec{A} คืออะไร โดยถือว่า \vec{M} ขนานกับแกนออนซ์
(A) B_{x}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xy}{r^{5}};\quad B_{y}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xy}{r^{5}};\quad B_{z}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{3z^{2}-r^{2}}{r^{5}}
(B) B_{x}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xy}{r^{3}};\quad B_{y}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xy}{r^{3}};\quad B_{z}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{3z^{2}-\left(xy\right)^{2}}{r^{3}}
(C) B_{x}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xz}{r^{3}};\quad B_{y}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{yz}{r^{3}};\quad B_{z}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{3z^{2}-\left(xy\right)^{2}}{r^{3}}
(D) B_{x}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xz}{r^{5}};\quad B_{y}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{yz}{r^{5}};\quad B_{z}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{3z^{2}-r^{2}}{r^{5}}

เวกเตอร์ศักย์ \vec{A} ที่สร้างขึ้นโดยโมเมนตัมแม่เหล็ก \vec{M} ของโปรตอนกำหนดโดย

A=\frac{\mu_{0}}{4\pi}\frac{\vec{M}\times\vec{r}}{r^{3}}

ส่วนประกอบของสนามแม่เหล็ก \vec{B} ที่มาจากเวกเตอร์ศักย์ \vec{A} โดยถือว่า \vec{M} ขนานกับแกนออนซ์คืออะไร
(A) B_{x}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xy}{r^{5}};\quad B_{y}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xy}{r^{5}};\quad B_{z}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{3z^{2}-r^{2}}{r^{5}}
(B) B_{x}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xy}{r^{3}};\quad B_{y}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xy}{r^{3}};\quad B_{z}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{3z^{2}-\left(xy\right)^{2}}{r^{3}}
(C) B_{x}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xz}{r^{3}};\quad B_{y}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{yz}{r^{3}};\quad B_{z}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{3z^{2}-\left(xy\right)^{2}}{r^{3}}
(D) B_{x}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{xz}{r^{5}};\quad B_{y}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{yz}{r^{5}};\quad B_{z}=\frac{3\mu_{0}}{4\pi}M\frac{3z^{2}-r^{2}}{r^{5}}


ดัชนีของการขาดไฮโดรเจนของผลิตภัณฑ์ที่ได้เมื่อกรด 2-ฟอร์มิล-5-ไวนิลไซโคลเฮกซ์-3-เอเนคาร์บอกซิลิกทำปฏิกิริยากับฟอสฟอรัสแดงและ HI มากเกินไปคือเท่าใด
(A) 0
(B) 3
(C) 5
(D) 1

ดัชนีของการขาดไฮโดรเจนของผลิตภัณฑ์ที่ได้เมื่อกรด 2-ฟอร์มิล-5-ไวนิลไซโคลเฮกซ์-3-เอเนคาร์บอกซิลิกทำปฏิกิริยากับฟอสฟอรัสแดงและไฮโดรเจนส่วนเกินคืออะไร?
(A) 0
(B) 3
(C) 5
(D) 1


ขณะแก้สมการความร้อนที่มีมิติสูงกว่าภายใต้เงื่อนไขเริ่มต้นและขอบเขตที่เหมาะสมผ่านการประมาณความแตกต่างจำกัดลำดับสูงและการแบ่งแยกแบบขนาน ฟังก์ชันเลขชี้กำลังของเมทริกซ์จะถูกประมาณโดยใช้การประมาณเศษส่วน ปัจจัยสำคัญในการแปลงอัลกอริทึมแบบลำดับเป็นอัลกอริทึมแบบขนานคือ
(A) รากเชิงซ้อนของการประมาณเศษส่วน
(B) เงื่อนไขขอบเขตนอกท้องถิ่น
(C) การวิเคราะห์เสถียรภาพ
(D) เศษส่วนเชิงเส้นบางส่วนของเศษส่วน

ขณะแก้สมการความร้อนที่มีมิติสูงกว่าภายใต้เงื่อนไขเริ่มต้นและขอบเขตที่เหมาะสมผ่านการประมาณความแตกต่างจำกัดลำดับสูงและการแยกแบบขนาน ฟังก์ชันเลขชี้กำลังของเมทริกซ์จะถูกประมาณโดยใช้การประมาณเศษส่วน ปัจจัยสำคัญในการแปลงอัลกอริทึมแบบลำดับเป็นอัลกอริทึมแบบขนานคือ
(A) รากเชิงซ้อนของการประมาณเศษส่วน
(B) การมีอยู่ของเงื่อนไขขอบเขตนอกท้องถิ่น
(C) การวิเคราะห์เสถียรภาพ
(D) เศษส่วนเชิงเส้นบางส่วนของการประมาณเศษส่วน

ขณะแก้สมการความร้อนมิติที่สูงขึ้นภายใต้เงื่อนไขเริ่มต้นและขอบเขตที่เหมาะสมผ่านการประมาณความแตกต่างจำกัดลำดับที่สูงขึ้นและการแยกแบบขนาน ฟังก์ชันเลขชี้กำลังของเมทริกซ์จะถูกประมาณโดยการประมาณเศษส่วน ปัจจัยสำคัญในการแปลงอัลกอริทึมลำดับเป็นอัลกอริทึมขนานคือ
(A) รากเชิงซ้อนของการประมาณเศษส่วน
(B) การมีอยู่ของเงื่อนไขขอบเขตที่ไม่ใช่ท้องถิ่น
(C) การวิเคราะห์เสถียรภาพ
(D) เศษส่วนเชิงเส้นบางส่วนของการประมาณเศษส่วน


ตรวจพบดาวเคราะห์ 2 ดวงโคจรรอบดาวฤกษ์โดยใช้ทั้งวิธีวัดความเร็วผ่านหน้าและความเร็วเชิงรัศมี (RV) ดาวฤกษ์มีมวล 1.5 เท่าของดวงอาทิตย์ รัศมี 1.2 เท่าของดวงอาทิตย์ และมีอุณหภูมิจริง (Teff) 6300 K ดาวเคราะห์ 1 มีมวลเทียบเท่ากับมวลโลก 7 เท่า และมีรัศมี 1.7 เท่าของโลก ในขณะที่ดาวเคราะห์ 2 มีมวลเทียบเท่ากับมวลโลก 5 เท่า และมีรัศมี 1.3 เท่าของโลก ที่น่าสนใจคือ ดาวเคราะห์ทั้งสองดวงโคจรอยู่ในวงโคจรเป็นวงกลม ดาวเคราะห์ 1 ทำให้เกิดการเลื่อนเป็นระยะ ๆ สูงถึง 0.03 Å ในแนวเส้นต้องห้าม (OI) ที่ 6300 Å ในขณะที่แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์ 2 บนแนวเส้นเดียวกันส่งผลให้เกิดการเลื่อนดอปเปลอร์เป็นระยะ ๆ สูงถึง 0.04 Å โดยถือว่าดาวเคราะห์ทั้งสองดวงมีค่าการสะท้อนแสงเท่ากัน อัตราส่วนของอุณหภูมิสมดุลระหว่างดาวเคราะห์ 1 และดาวเคราะห์ 2 คือเท่าใด
(A) ~ 1.05
(B) ~ 1.30
(C) ~ 0.98
(D) ~ 0.53

ตรวจพบดาวเคราะห์ 2 ดวงโคจรรอบดาวฤกษ์โดยใช้ทั้งวิธีวัดความเร็วผ่านหน้าและความเร็วเชิงรัศมี (RV) ดาวฤกษ์มีมวล 1.5 เท่าของดวงอาทิตย์ รัศมี 1.2 เท่าของดวงอาทิตย์ และมีอุณหภูมิจริง (Teff) 6300 K ดาวเคราะห์ 1 มีมวลเทียบเท่ากับมวลโลก 7 เท่า และมีรัศมี 1.7 เท่าของโลก ในขณะที่ดาวเคราะห์ 2 มีมวลเทียบเท่ากับมวลโลก 5 เท่า และมีรัศมี 1.3 เท่าของโลก ที่น่าสนใจคือ ดาวเคราะห์ทั้งสองดวงโคจรอยู่ในวงโคจรเป็นวงกลม ดาวเคราะห์ 1 ทำให้เกิดการเลื่อนเป็นระยะ ๆ สูงถึง 0.03 Å ในแนวเส้นต้องห้าม (OI) ที่ 6300 Å ในขณะที่แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์ 2 ที่กระทบกับแนวเส้นเดียวกันส่งผลให้เกิดการเลื่อนดอปเปลอร์เป็นระยะ ๆ สูงถึง 0.04 Å โดยถือว่าดาวเคราะห์ทั้งสองดวงมีค่าการสะท้อนแสงเท่ากัน อัตราส่วนของอุณหภูมิสมดุลระหว่างดาวเคราะห์ 1 และดาวเคราะห์ 2 คือเท่าใด
(A) ~ 1.05
(B) ~ 1.30 น
(C) ~ 0.98
(D) ~ 0.53

ตรวจพบดาวเคราะห์ 2 ดวงโคจรรอบดาวฤกษ์โดยใช้ทั้งวิธีวัดความเร็วผ่านหน้าและความเร็วเชิงรัศมี (RV) ดาวฤกษ์มีมวล 1.5 เท่าของดวงอาทิตย์ รัศมี 1.2 เท่าของดวงอาทิตย์ และมีอุณหภูมิจริง (Teff) 6300 K ดาวเคราะห์ 1 มีมวลเทียบเท่ากับมวลโลก 7 เท่า และมีรัศมี 1.7 เท่าของโลก ในขณะที่ดาวเคราะห์ 2 มีมวลเทียบเท่ากับมวลโลก 5 เท่า และมีรัศมี 1.3 เท่าของโลก ที่น่าสนใจคือ ดาวเคราะห์ทั้งสองดวงโคจรอยู่ในวงโคจรเป็นวงกลม ดาวเคราะห์ 1 ทำให้เกิดการเลื่อนเป็นระยะ ๆ สูงถึง 0.03 Å ในแนวเส้นต้องห้าม (OI) ที่ 6300 Å ในขณะที่แรงโน้มถ่วงของดาวเคราะห์ 2 ที่กระทบกับแนวเส้นเดียวกันส่งผลให้เกิดการเลื่อนดอปเปลอร์เป็นระยะ ๆ สูงถึง 0.04 Å โดยถือว่าดาวเคราะห์ทั้งสองดวงมีค่าการสะท้อนแสงเท่ากัน อัตราส่วนของอุณหภูมิสมดุลระหว่างดาวเคราะห์ 1 และดาวเคราะห์ 2 คือเท่าใด
(A) ~ 1.05
(B) ~ 1.30
(C) ~ 0.98
(D) ~ 0.53


นักเคมีทำปฏิกิริยา 2 แบบโดยนำสารประกอบที่ไม่รู้จัก 2 ชนิดมาทำปฏิกิริยาแยกกันโดยใช้ตัวรีดิวซ์ 2 ชนิดที่ต่างกัน เลือกสารตั้งต้นที่เหมาะสมสำหรับปฏิกิริยาทั้งสอง A + LiBH4 + H+ ---> (R)-4-ethyltetrahydro-2H-pyran-2-one
B + BH3 + H+ ---> (S)-4-ethyltetrahydro-2H-pyran-2-one
(A) A = (R)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid , B = (R)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid
(B) A = (R)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid, B = (S)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid
(C) A = (S)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid, B = (R)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid
(D) A = (S)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid , B = (S)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid

นักเคมีทำปฏิกิริยา 2 แบบโดยนำสารประกอบที่ไม่รู้จัก 2 ชนิดมาทำปฏิกิริยาแยกกันโดยใช้ตัวรีดิวซ์ 2 ชนิดที่ต่างกัน เลือกสารตั้งต้นที่เหมาะสมสำหรับปฏิกิริยา A + LiBH4 + H+ ---> (R)-4-ethyltetrahydro-2H-pyran-2-one
B + BH3 + H+ ---> (S)-4-ethyltetrahydro-2H-pyran-2-one
(A) A = (R)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid , B = (R)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid
(B) A = (R)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid, B = (S)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid
(C) A = (S)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid, B = (R)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid
(D) A = ((S)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid , B = (S)-3-ethyl-5-isobutoxy-5-oxopentanoic acid


ลำดับปฏิกิริยาใดจากตัวเลือกต่อไปนี้ที่จะนำไปสู่การสังเคราะห์ 2-(tert-butyl)-1-ethoxy-3-nitrobenzene ที่ให้ผลผลิตสูง โดยเริ่มต้นด้วยเบนซิน
(A) i) HNO3/H2SO4 ; ii) Fe/HCl ; iii) เติร์ต-บิวทิล คลอไรด์/AlCl3 ; iv) HNO3/H2SO4 ; v) NaNO2/HCl ; vi) SO3/H2SO4 ; vii) H2SO4 เจือจาง ; viii) H3O+, H2O/ความร้อน ; ix) NaOH/EtBr
(B) i) เติร์ต-บิวทิล คลอไรด์/AlCl3 ; ii) HNO3/H2SO4 iv) ; iii) SO3/H2SO4 ; iv) NaNO2/HCl ; v) H2SO4 เจือจาง ; vi) H3O+, H2O/ความร้อน ; vii) NaOH/EtBr ; viii) Fe/HCl ; ix) HNO3/H2SO4
(C) i) เติร์ต-บิวทิล คลอไรด์/AlCl3 ; ii) HNO3/H2SO4 ; iii) Fe/HCl ; iv) HNO3/H2SO4 ; v) NaNO2/HCl ; vi) H3O+, H2O/ความร้อน ; vii) NaOH/EtBr ; viii) SO3/H2SO4 ; ix) H2SO4 เจือจาง
(D) i) เติร์ต-บิวทิล คลอไรด์/AlCl3 ; ii) SO3/H2SO4 ; iii) HNO3/H2SO4 iv) Fe/HCl ; v) NaNO2/HCl ; vi) HNO3/H2SO4 ; vii) H3O+, H2O/Heat ; viii) H2SO4 เจือจาง ix) NaOH/EtBr

ลำดับปฏิกิริยาใดจากตัวเลือกต่อไปนี้จะนำไปสู่การสังเคราะห์ที่ให้ผลตอบแทนสูงของ 2-(เทอร์ต-บิวทิล)-1-เอทอกซี-3-ไนโตรเบนซีน โดยเริ่มจากเบนซีน
(A) i) HNO3/H2SO4; ii) Fe/HCl; (iii) เติร์ต-บิวทิล คลอไรด์/AlCl3 ; (iv) HNO3/H2SO4; (v) NaNO2/HCl; (vi) SO3/H2SO4; vii) เจือจาง H2SO4; viii) H3O+, H2O/ความร้อน; ix) NaOH/EtBr
(B) i) เติร์ต-บิวทิล คลอไรด์/AlCl3 ; ii) HNO3/H2SO4 iv) ; (iii) SO3/H2SO4; NaNO2/HCl; (v) เจือจาง H2SO4; vi) H3O+, H2O/ความร้อน ; vii) NaOH/EtBr; viii) Fe/HCl; ix) HNO3/H2SO4
(C) i) เติร์ต-บิวทิล คลอไรด์/AlCl3 ; ii) HNO3/H2SO4; iii) Fe/HCl; (iv) HNO3/H2SO4; (v) NaNO2/HCl; vi) H3O+, H2O/ความร้อน ; vii) NaOH/EtBr; viii) SO3/H2SO4; (ix) เจือจาง H2SO4
(D) i) เติร์ต-บิวทิล คลอไรด์/AlCl3 ; ii) SO3/H2SO4; iii) HNO3/H2SO4 iv) Fe/HCl; (v) NaNO2/HCl; (vi) HNO3/H2SO4; vii) H3O+, H2O/ความร้อน ; viii) เจือจาง H2SO4 ix) NaOH/EtBr

ลำดับปฏิกิริยาใดจากตัวเลือกต่อไปนี้ที่จะนำไปสู่การสังเคราะห์ 2-(tert-butyl)-1-ethoxy-3-nitrobenzene ที่ให้ผลผลิตสูง โดยเริ่มต้นด้วยเบนซิน
(A) i) HNO3/H2SO4 ; ii) Fe/HCl ; iii) tert-butyl chloride/AlCl3 ; iv) HNO3/H2SO4 ; v) NaNO2/HCl ; vi) SO3/H2SO4 ; vii) H2SO4 เจือจาง ; viii) H3O+, H2O/ความร้อน ; ix) NaOH/EtBr
(B) i) เติร์ต-บิวทิล คลอไรด์/AlCl3 ; ii) HNO3/H2SO4 iv) ; iii) SO3/H2SO4 ; iv) NaNO2/HCl ; v) H2SO4 เจือจาง ; vi) H3O+, H2O/ความร้อน ; vii) NaOH/EtBr ; viii) Fe/HCl ; ix) HNO3/H2SO4
(C) i) เติร์ต-บิวทิล คลอไรด์/AlCl3 ; ii) HNO3/H2SO4 ; iii) Fe/HCl ; iv) HNO3/H2SO4 ; v) NaNO2/HCl ; vi) H3O+, H2O/ความร้อน ; vii) NaOH/EtBr ; viii) SO3/H2SO4 ; ix) H2SO4 เจือจาง
(D) i) tert-butyl chloride/AlCl3 ; ii) SO3/H2SO4 ; iii) HNO3/H2SO4 iv) Fe/HCl ; v) NaNO2/HCl ; vi) HNO3/H2SO4 ; vii) H3O+, H2O/Heat ; viii) H2SO4 เจือจาง ix) NaOH/EtBr


ให้ลูกตุ้มประกอบด้วยวัตถุที่ห้อยลงมาจากฐานรองรับ โดยที่ลากรานจ์ของวัตถุนั้นกำหนดโดย 1/2*M*R*R*theta-dot*theta-dot - 4/3*M*g*R*(1-cos(theta)) ลูกตุ้มถูกปล่อยออกจากที่หยุดนิ่งที่มุมเริ่มต้นของอัลฟา นิพจน์สำหรับคาบของลูกตุ้มนั้นกำหนดโดยอินทิกรัลของอินทิกรัลใด (ในนิพจน์ก่อนหน้านี้ จุดทีตาแสดงถึงอนุพันธ์ของเวลาของมุมระหว่างลูกตุ้มกับแนวตั้ง คือ ทีตา)
(A) sqrt(3*R/(8*g)) / sqrt((cos(theta) – cos(alpha)))
(B) sqrt(6*R/g) / sqrt((sin(alpha) – cos(theta)))
(C) sqrt(3*R/(8*g)) / sqrt((sin(alpha) - cos(theta)))
(D) sqrt(6*R/g) / sqrt((cos(theta) - cos(alpha)))


ข้อใดต่อไปนี้เป็นนิพจน์ที่ถูกต้องสำหรับสมการของแบบจำลองการแพร่กระจายแบบดริฟท์แบบไม่ต่อเนื่องของ Scharfetter-Gummel สำหรับกระแสไฟฟ้า ในนิพจน์ต่อไปนี้ $J{n,j+1/2}$ คือกระแสอิเล็กตรอนที่จุดระหว่างจุดตาข่าย j และ j + 1, $\mu$ คือการเคลื่อนที่ของรู, $dx$ คือขนาดตาข่าย, $Vt$ คือแรงดันไฟฟ้าความร้อน และ $n$ คือความหนาแน่นของตัวพาประจุอิเล็กตรอน
(A) $J{n,j+1/2} = \frac{q \mu{n,i+1}}{dx} \bigg(B\big (\frac{ \delta \psi{i+1}}{Vt} \big) n{i+1} + B \big (\frac{ \delta \psi{i+1}}{Vt} \big) n{i}\bigg)$
(B) $J{n,j+1/2} = \frac{q \mu{n,i+1}}{dx} \bigg(B\big (\frac{ \delta \psi{i+1}}{Vt} \big) n{i+1} + B \big (-\frac{ \delta \psi{i+1}}{Vt} \big) n{i} \bigg)$
(C) $J{n,j+1/2} = \frac{q \mu{n,i+1}}{dx} \bigg(B\big (\frac{ \delta \psi{i+1}}{Vt} \big) n{i+1} - B \big (\frac{ \delta \psi{i+1}}{Vt} \big) n{i} \bigg)$
(D) $J{n,j+1/2} = \frac{q \mu{n,i+1}}{dx} \bigg(B\big (\frac{ \delta \psi{i+1}}{Vt} \big) n{i+1} - B \big (-\frac{ \delta \psi{i+1}}{Vt} \big) n{i} \bigg)$


ลองนึกดูว่าในชั้นบรรยากาศที่ระดับความสูง 13,000 เมตรจากพื้นดินมีอนุภาค 4 ชนิดที่ถูกผลิตขึ้น อนุภาคแต่ละชนิดมี 1e-5 วินาที`:
1-zeta มีอนุภาค 30,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.96c
2-eta มีอนุภาค 20,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.9c
3-chi มีอนุภาค 19,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.88c
4-lambda มีอนุภาค 24,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.93c

ตามลําดับที่ลดลง อนุภาคแต่ละอนุภาคใน 1e-5s จะมีจำนวนเท่าใดที่ตกลงสู่พื้น เรียงลำดับดังนี้ "อนุภาค A">"อนุภาค B">...
(A) ซีตา > แลมบ์ดา > อีตา > ไค
(B) อีตา > ไค > ซีตา > แลมบ์ดา
(C) แลมบ์ดา > ซีตา > ไค > อีตา
(D) ไค > อีตา > แลมบ์ดา > ซีตา

ลองนึกดูว่าในชั้นบรรยากาศที่ระดับความสูง 13,000 เมตรจากพื้นดินมีนอุภาค 4 ชนิดที่ถูกผลิตึขื อนุภาคแต่ละชนิดมี 1e-5 วินาที:
1-zeta มีอนุภาค 30,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.96c
2-eta มีอนุภาค 20,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.9c
3-chi มีอนุภาค 19,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.88c
4-lambda มีอนุภาค 24,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.93c

ตามลำดับที่ลดลง อนุภาคแต่ละอนุภาคใน 1e-5s จะมีจำนวนเท่าใดที่ตกลงสู่พื้น เรียงลำดับดังนี้ "อนุภาค A">"อนุภาค B">...
(A) ซีตา > แลมบ์ดา > อีตา > ไค
(B) อีตา > ไค > ซีตา > แลมบ์ดา
(C) แลมบ์ดา > ซีตา > ไค > อีตา
(D) ไค > อีตา > แลมบ์ดา > ซีตา

ลองนึกดูว่าในชั้นบรรยากาศที่ระดับความสูง 13,000 เมตรจากพื้นดินมีอนุภาค 4 อนุภาคที่ลอยขึ้นสู่ผิวโลก อนุภาคละ 1e-5`:
1-zeta มีอนุภาค 30,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.96c
2-eta มีอนุภาค 20,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.9c
3-chi มีอนุภาค 19,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.88c
4-lambda มีอนุภาค 24,000 อนุภาคที่ความเร็ว 0.93c

จากลำดับที่ลดลง อนุภาคแต่ละอนุภาคใน 1e-5s จะมีจำนวนเท่าใดที่ตกลงสู่พื้น เรียงลำดับดังนี้ "อนุภาค A">"อนุภาค B">...
(A) ซีตา > แลมบ์ดา > อีตา > ไค
(B) อีตา > ไค > ซีตา > แลมบ์ดา
(C) แลมบ์ดา > ซีตา > ไค > อีตา
(D) ไค > อีตา > แลมบ์ดา > ซีตา


คุณได้เตรียมสารประกอบอะโรมาติกวงแหวน 6 เหลี่ยมที่มีการแทนที่สององค์ประกอบซึ่งประกอบด้วยอะตอมคาร์บอนทั้งหมด 8 อะตอม จุดสูงสุดในสเปกตรัม FTIR ของสารประกอบนี้บ่งชี้ถึงการมีอยู่ของกลุ่มคาร์บอนิลและพันธะอะโรมาติก-ฮาโลเจน ระบุข้อมูล 1H NMR ที่ถูกต้องสำหรับสารประกอบนี้
(A) 1H NMR: สารเคมีอ้างอิง (ppm): 9.9 (1H, s), 7.8 (2H, d), 7.6 (2H, d), 3.7 (2H, s)
(B) 1H NMR: สารเคมีอ้างอิง (ppm): 6.9 (1H, s), 4.8 (2H, d), 4.6 (2H, d), 1.3 (2H, s)
(C) 1H NMR: สารเคมีอ้างอิง (ppm): 4.8 (2H, d), 4.6 (2H, d), 1.3 (3H, s)
(D) 1H NMR: สารเคมีอ้างอิง (ppm): 7.8 (2H, d), 7.6 (2H, d), 2.3 (3H, s)


จากการจัดลำดับจีโนมของเชื้อราสายพันธุ์ใหม่ พบว่าโครโมโซมที่ใหญ่ที่สุด (chr1) คือ 4 Mb และโครโมโซมที่ใหญ่เป็นอันดับสอง (chr2) คือ 3.7 Mb นอกจากนี้ยังพบอีกว่า chr1 ส่วนหนึ่งที่มีขนาด 300 kb ถูกจำลองขึ้น และสำเนาทั้งสองชุดถูกวางเรียงกันบนโครโมโซมเดียวกัน จะพิสูจน์การทำซ้ำแบบเรียงกันบน chr1 ได้อย่างไรในเชิงทดลอง
(A) ปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส
(B) ไฮบริดิเซชันแบบใต้
(C) ไม่จำเป็นต้องแยกทั้งปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสและไฮบริดิเซชันแบบใต้ โครโมโซมจะต้องแยกกันบนเจล PFGE
(D) ปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสหรือไฮบริดิเซชันแบบใต้

จากการจัดลำดับจีโนมของเชื้อราสายพันธุ์ใหม่, พบว่าโครโมโซมที่ใหญ่ที่สุด (chr1) คือ 4 Mb และโครโมโซมที่ใหญ่เป็นอันดับสอง (chr2) คือ 3.7 Mb นอกจากนี้ ยังพบอีกว่า chr1 ส่วนหนึ่งที่มีขนาด 300 kb ถูกจำลองขึ้น และสำเนาทั้งสองชุดถูกวางเรียงกันบนโครโมโซมเดียวกัน จะพิสูจน์การทำซ้ำแบบเรียงกันบน chr1 ได้อย่างไรในเชิงทดลอง?
(A) ปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส
(B) เซาเทรินไฮบริไดเซชัน
(C) ทั้งปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสหรือเซาเทรินไฮบริไดเซชันโครโมโซมจะต้องถูกแยกออกจากกันบนเจล PFGE
(D) ปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสหรือเซาเทรินไฮบริไดเซชัน


คุณติดแท็กโปรตีนแคปซิดด้านในของโรต้าไวรัสด้วย GFP และส่งให้หนูผ่านการป้อนทางปาก จากการถ่ายภาพในร่างกาย คุณจะสังเกตเห็นว่าฟลูออเรสเซนต์บางส่วนถูกทำลายโดยกรดในกระเพาะ และบางส่วนพันกันอยู่ในเมือกลำไส้ก่อนที่จะไปถึงอวัยวะลิมฟอยด์รอง คุณระบุแพตช์เพเยอร์เรืองแสงและแยกประชากรเซลล์ที่ขยายตัว คุณจัดลำดับยีนโซ่หนักที่แปรผันและสังเกตเห็นความแปรปรวนสูง กระบวนการใดกำลังเกิดขึ้น
(A) การรวมตัวใหม่ของ VDJ
(B) การรวมตัวแบบสลับคลาส
(C) การเปิดใช้งานคอมพลีเมนต์
(D) การกลายพันธุ์แบบโซมาติก

คุณติดแท็กโปรตีนแคปซิดด้านในของโรต้าไวรัสด้วย GFP และส่งให้หนูผ่านการป้อนทางปาก จากการถ่ายภาพในร่างกาย คุณจะสังเกตเห็นว่าฟลูออเรสเซนต์บางส่วนถูกทำลายโดยกรดในกระเพาะ และบางส่วนพันกันอยู่ในเมือกลำไส้ก่อนที่จะไปถึงอวัยวะลิมฟอยด์รอง คุณระบุแพตช์เพเยอร์เรืองแสงและแยกประชากรเซลล์ที่แพร่กระจาย คุณจัดลำดับยีนโซ่หนักที่แปรผันและสังเกตเห็นความแปรปรวนสูง กระบวนการใดกำลังเกิดขึ้น
(A) การรวมตัวใหม่ของ VDJ
(B) การรวมตัวแบบสลับคลาส
(C) การเปิดใช้งานคอมพลีเมนต์
(D) การกลายพันธุ์แบบโซมาติก


1,3-dibromoadamantane ถูกทำให้ร้อนถึง 240C ด้วย KOH ส่วนเกิน ทำให้ได้ผลิตภัณฑ์ของแข็งสีเหลืองอ่อน 1 โดยมีสเปกตรัม 1H nmr: 4.79(2H), 2.41-2.23(10H), 1.94(2H) และการดูดกลืนแสงลักษณะเฉพาะในสเปกตรัม IR ที่ 1720cm-1

จากนั้นจึงให้ความร้อนผลิตภัณฑ์นี้ด้วยอะลูมิเนียมไอโซโพรพอกไซด์ส่วนเกิน ทำให้ได้ผลิตภัณฑ์ 2

โอโซนถูกทำให้เป็นฟองผ่านสารละลาย 2 ที่อุณหภูมิ -78C ตามด้วยการเติมไดเมทิลซัลไฟด์ ทำให้ได้ผลิตภัณฑ์ 3

ในสเปกตรัม 1H nmr ของ 3 รูปแบบการจับคู่ของอะตอมไฮโดรเจนที่ไม่ได้รับการป้องกันมากที่สุดคืออะไร (ไม่รวมอะตอมที่จะแลกเปลี่ยนกับตัวทำละลายที่มีดิวทีเรต)
(A) กลุ่มสาม
(B) กลุ่มเพนเตต
(C) กลุ่มสองของสาม
(D) กลุ่มสามของสาม

1,3-dibromoadamantane ถูกทำให้ร้อนถึง 240C ด้วย KOH ส่วนเกิน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ของแข็งสีเหลืองอ่อน 1 โดยมีสเปกตรัม 1H nmr: 4.79(2H), 2.41-2.23(10H), 1.94(2H) และการดูดกลืนแสงลักษณะเฉพาะในสเปกตรัม IR ที่ 1720cm-1

จากนั้นผลิตภัณฑ์นี้จะถูกทำให้ร้อนด้วยอะลูมิเนียมไอโซโพรพอกไซด์ส่วนเกิน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 2

โอโซนถูกทำให้เป็นฟองผ่านสารละลาย 2 ที่อุณหภูมิ -78C ตามด้วยการเติมไดเมทิลซัลไฟด์ ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 3

ในสเปกตรัม 1H nmr ของ 3 รูปแบบการจับคู่ของอะตอมไฮโดรเจนที่ไม่ได้รับการป้องกันมากที่สุด (ไม่รวมอะตอมที่จะแลกเปลี่ยนกับตัวทำละลายที่มีดิวทีเรต) คืออะไร
(A) ทริปเล็ต
(B) เพนเตต
(C) ดับเล็ตของทริปเล็ต
(D) ทริปเล็ตของทริปเล็ต


สถานะ $\psi$ ของระบบกำหนดในรูปของชุดเวกเตอร์พื้นฐานที่สมบูรณ์และตั้งฉาก $|\phi_1>, |\phi_2>, |\phi_3>$ และ $| \phi_4 >$ โดยที่ $|\psi> = \sqrt{1/15} |\phi_1> + \sqrt{2/15} |\phi_2> + 2/ \sqrt{15} |\phi_3> + 4/ \sqrt{15} |\phi_4>$ เวกเตอร์พื้นฐาน $|\phi_n>$ คือสถานะลักษณะเฉพาะของตัวดำเนินการแฮมิลตัน $H$ ที่สอดคล้องกับ $H |\phi_n> = n E_o |\phi_n>; n=1, 2, 3, 4 คำนวณพลังงานเฉลี่ยของระบบในการวัดซ้ำหลายๆ ครั้ง
(A) 81/15 E_o
(B) E_o
(C) 1/23 E_o
(D) 81/23 E_o

สถานะ $\psi$ ของระบบกำหนดในรูปของชุดเวกเตอร์พื้นฐานที่สมบูรณ์และตั้งฉาก $|\phi_1>, |\phi_2>, |\phi_3>$ และ $| \phi_4 >$ โดยที่ $|\psi> = \sqrt{1/15} |\phi_1> + \sqrt{2/15} |\phi_2> + 2/ \sqrt{15} |\phi_3> + 4/ \sqrt{15} |\phi_4>$ เวกเตอร์พื้นฐาน $|\phi_n>$ คือสถานะลักษณะเฉพาะของตัวดำเนินการแฮมิลตัน $H$ ที่สอดคล้องกับ $H |\phi_n> = n E_o |\phi_n>; n=1, 2, 3, 4 คำนวณพลังงานเฉลี่ยของระบบในการวัดซ้ำหลายๆ ครั้ง
(A) 81/15 E_โอ
(B) E_โอ
(C) 1/23 E_โอ
(D) 81/23 E_โอ

สถานะ $\psi$ ของระบบกำหนดในรูปของชุดเวกเตอร์พื้นฐานที่สมบูรณ์และตั้งฉาก $|\phi_1>, |\phi_2>, |\phi_3>$ และ $| \phi_4 >$ โดยที่ $|\psi> = \sqrt{1/15} |\phi_1> + \sqrt{2/15} |\phi_2> + 2/ \sqrt{15} |\phi_3> + 4/ \sqrt{15} |\phi_4>$ เวกเตอร์พื้นฐาน $|\phi_n>$ คือสถานะเฉพาะของตัวดำเนินการแฮมิลตัน $H$ ที่สอดคล้องกับ $H |\phi_n> = n E_o |\phi_n>; n=1, 2, 3, 4 คำนวณพลังงานเฉลี่ยของระบบในการวัดซ้ำหลายครั้ง
(A) 81/15 E_0
(B) อี_โอ
(C) 1/23 E_0
(D) 81/23 E_0


ดาวฤกษ์ในกาแล็กซีของเรามีองค์ประกอบที่แตกต่างกัน โดยใช้การวิเคราะห์สเปกตรัมเส้นโค้งการเติบโตแบบคลาสสิก สำหรับดาวฤกษ์ดวงหนึ่ง เราได้กำหนด [Fe/H] = -0.3 dex เรารู้ว่าดาวฤกษ์ดวงนี้มีมวลครึ่งหนึ่งของดวงอาทิตย์ เราประมาณจำนวนอะตอมของเหล็กในโฟโตสเฟียร์ของดวงอาทิตย์ว่า A(Fe) = 7.4 dex เราจะพูดอะไรเกี่ยวกับจำนวนอะตอมของไฮโดรเจนในโฟโตสเฟียร์ของดาวฤกษ์เป้าหมายได้บ้าง
(A) ~5x10^11
(B) ~10^57
(C) ~5x10^56
(D) ~10^12

ดาวฤกษ์ในกาแล็กซีของเรามีองค์ประกอบที่แตกต่างกัน โดยใช้การวิเคราะห์สเปกตรัมเส้นโค้งการเติบโตแบบคลาสสิก สำหรับดาวฤกษ์ดวงหนึ่ง เราได้กำหนด [Fe/H] = -0.3 dex เรารู้ว่าดาวฤกษ์ดวงนี้มีมวลครึ่งหนึ่งของดวงอาทิตย์ของเรา เราประมาณจำนวนอะตอมของเหล็กในโฟโตสเฟียร์ของดวงอาทิตย์ว่า A(Fe) = 7.4 dex เราจะพูดอะไรเกี่ยวกับจำนวนอะตอมของไฮโดรเจนในโฟโตสเฟียร์ของดาวฤกษ์เป้าหมายได้บ้าง
(A) ~5x10^11
(B) ~10^57
(C) ~5x10^56
(D) ~10^12


ระบุสารตั้งต้น X ในปฏิกิริยาต่อไปนี้
X + NaOH/H2O/ความร้อน ---> (6S,7R)-7-เอทิล-6-เมทิล-1,2,2a,3,6,7,8,8a-ออกตาไฮโดรเอซีนัฟทิเลน-4(2a1H)-วัน
(A) (2R,3S)-3-เอทิล-2-เมทิล-6-(5-ออกโซเฮกซิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน
(B) (2S,3R)-3-เอทิล-2-เมทิล-5-(4-ออกโซเฮก-5-เอ็น-1-อิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน
(C) (2S,3R)-3-เอทิล-2-เมทิล-4-((E)-5-ออกโซเฮก-3-เอ็น-1-อิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน
(D) (2S,3R)-3-เอทิล-2-เมทิล-5-((Z)-5-ออกโซเฮก-3-เอ็น-1-อิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน

ระบุสารตั้งต้น X ในปฏิกิริยาต่อไปนี้
X + NaOH/H2O/ความร้อน ---> (6S,7R)-7-เอทิล-6-เมทิล-1,2,2a,3,6,7,8,8a-ออกตาไฮโดรเอซีนัฟทิเลน-4(2a1H)-วัน
(A) (2R,3S)-3-เอทิล-2-เมทิล-6-(5-ออกโซเฮกซิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน
(B) (2S,3R)-3-เอทิล-2-เมทิล-5-(4-ออกโซเฮก-5-เอ็น-1-อิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน
(C) (2S,3R)-3-เอทิล-2-เมทิล-4-((E)-5-ออกโซเฮก-3-เอ็น-1-อิล)ไซโคลเฮกซาน-1-โอน
(D) (2S,3R)-3-เอทิล-2-เมทิล-5-((Z)-5-ออกโซเฮก-3-เอ็น-1-อิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน


กำหนดผลิตภัณฑ์ที่ได้เมื่อ 3,4-dimethylhexanedial ทำปฏิกิริยากับชุดรีเอเจนต์ต่อไปนี้:

1. KOH, H2O, THF, ความร้อน
2. CH3CH2MgBr, H3O+
3. PCC, CH2Cl2
4. O3, H2O
(A) 4,5-dimethylnonane-2,6,7-trione
(B) 3,4-dimethyl-5,6-dioxooctanal
(C) 4,5-dimethylnonane-2,6,7-trione
(D) 3,4-dimethyl-5,6-dioxooctanoic acid


ไซโคลเฮกซาโนนได้รับการบำบัดด้วย LDA ที่อุณหภูมิต่ำ ตามด้วยเบนซาลดีไฮด์ จากนั้นจึงทำให้ส่วนผสมของปฏิกิริยาเป็นกรด ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

จากนั้นจึงบำบัด 1 ด้วยไดเอทิลอะมิโนซัลเฟอร์ไตรฟลูออไรด์ส่วนเกิน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 2 โครงสร้างของผลิตภัณฑ์ 2 เป็นอย่างไร
(A) (2R)-1-ฟลูออโร-2-((S)-ฟลูออโร(ฟีนิล)เมทิล)ไซโคลเฮกซาน-1-ออล
(B) (S)-2-((R)-ฟลูออโร(ฟีนิล)เมทิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน
(C) ((S)-((R)-2,2-ไดฟลูออโรไซโคลเฮกซาน-1-วัน)ฟลูออโรเมทิล)เบนซิน
(D) ((R)-((R)-2,2-ไดฟลูออโรไซโคลเฮกซาน-1-วัน)ฟลูออโรเมทิล)เบนซิน

ไซโคลเฮกซาโนนได้รับการบำบัดด้วย LDA ที่อุณหภูมิต่ำ ตามด้วยเบนซาลดีไฮด์ จากนั้นจึงทำให้ส่วนผสมของปฏิกิริยาเป็นกรด ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

จากนั้นจึงบำบัด 1 ด้วยไดเอทิลอะมิโนซัลเฟอร์ไตรฟลูออไรด์ส่วนเกิน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 2 โครงสร้างของผลิตภัณฑ์ 2 คืออะไร
(A) (2R)-1-ฟลูออโร-2-((S)-ฟลูออโร(ฟีนิล)เมทิล)ไซโคลเฮกซาน-1-ออล
(B) (S)-2-((R)-ฟลูออโร(ฟีนิล)เมทิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน
(C) ((S)-((R)-2,2-ไดฟลูออโรไซโคลเฮกซาน-1-วัน)ฟลูออโรเมทิล)เบนซิน
(D) ((R)-((R)-2,2-ไดฟลูออโรไซโคลเฮกซิล)ฟลูออโรเมทิล)เบนซิน

ไซโคลเฮกซาโนนได้รับการบำบัดด้วย LDA ที่อุณหภูมิต่ำ ตามด้วยเบนซาลดีไฮด์ จากนั้นจึงทำให้ส่วนผสมของปฏิกิริยาเป็นกรด ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

จากนั้นจึงบำบัด 1 ด้วยไดเอทิลอะมิโนซัลเฟอร์ไตรฟลูออไรด์ส่วนเกิน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 2 โครงสร้างของผลิตภัณฑ์ 2 คืออะไร
(A) (2R)-1-ฟลูออโร-2-((S)-ฟลูออโร(ฟีนิล)เมทิล)ไซโคลเฮกซาน-1-ออล
(B) (S)-2-((R)-ฟลูออโร(ฟีนิล)เมทิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน
(C) ((S)-((R)-2,2-ไดฟลูออโรไซโคลเฮกซิล)ฟลูออโรเมทิล)เบนซิน
(D) ((R)-((R)-2,2-ไดฟลูออโรไซโคลเฮกซิล)ฟลูออโรเมทิล)เบนซิน


กรดเบนโซอิกที่ทดแทนเมตาจะทำปฏิกิริยากับเบสอ่อน (เบสจะให้ตะกอนสีน้ำตาลกับรีเอเจนต์ของเนสเลอร์) เพื่อสร้างเกลือ ซึ่งเมื่อถูกความร้อนจะผลิตสารประกอบ B เมื่อสารประกอบ B รวมกับสารประกอบ C และเบส จะผลิตสารประกอบ D สารประกอบ C เป็นหนึ่งในสองธาตุในตารางธาตุที่เป็นของเหลวที่อุณหภูมิห้อง จัดเรียงกรดต่อไปนี้ตามลำดับปฏิกิริยาที่ลดลงสำหรับการแปลงสารประกอบ B เป็นสารประกอบ D: (1). กรด 3-ไฮดรอกซีเบนโซอิก (2). กรด 3-เมทิลเบนโซอิก (3). กรด 3-ไนโตรเบนโซอิก (4). กรด 3-ฟอร์มิลเบนโซอิก
(A) 2>1>3>4
(B) 2>4>1>3
(C) 1>2>4>3
(D) 2>1>4>3

กรดเบนโซอิกที่ทดแทนเมตาจะทำปฏิกิริยากับเบสอ่อน (เบสจะให้ตะกอนสีน้ำตาลกับรีเอเจนต์ของเนสเลอร์) เพื่อสร้างเกลือ ซึ่งเมื่อได้รับความร้อนจะผลิตสารประกอบ B เมื่อสารประกอบ B รวมกับสารประกอบ C และเบส จะผลิตสารประกอบ D สารประกอบ C เป็นหนึ่งในสองธาตุในตารางธาตุที่เป็นของเหลวที่อุณหภูมิห้อง จัดเรียงกรดต่อไปนี้ตามลำดับปฏิกิริยาที่ลดลงสำหรับการแปลงสารประกอบ B เป็นสารประกอบ D: (1). กรด 3-ไฮดรอกซีเบนโซอิก (2). กรด 3-เมทิลเบนโซอิก (3). กรด 3-ไนโตรเบนโซอิก (4). กรด 3-ฟอร์มิลเบนโซอิก
(A) 2>1>3>4
(B) 2>4>1>3
(C) 1>2>4>3
(D) 2>1>4>3

กรดเบนโซอิกที่ทดแทนเมตาจะทำปฏิกิริยากับเบสอ่อนๆ (เบสจะให้ตะกอนสีน้ำตาลกับรีเอเจนต์ของเนสเลอร์) เพื่อสร้างเกลือ ซึ่งเมื่อถูกความร้อนจะผลิตสารประกอบ B เมื่อสารประกอบ B รวมกับสารประกอบ C และเบส จะผลิตสารประกอบ D สารประกอบ C เป็นหนึ่งในสองธาตุในตารางธาตุที่เป็นของเหลวที่อุณหภูมิห้อง จัดเรียงกรดต่อไปนี้ตามลำดับปฏิกิริยาที่ลดลงสำหรับการแปลงสารประกอบ B เป็นสารประกอบ D: (1). กรด 3-ไฮดรอกซีเบนโซอิก (2). กรด 3-เมทิลเบนโซอิก (3). กรด 3-ไนโตรเบนโซอิก (4). กรด 3-ฟอร์มิลเบนโซอิก
(A) 2>1>3>4
(B) 2>4>1>3
(C) 1>2>4>3
(D) 2>1>4>3


คำนวณเอนทัลปีของการก่อตัวของ (CH3)2C=CH-CH2-CH(CH3)-CH2-CH=C(CH3)2 กำหนดให้
เอนทัลปีของอะตอมไมเซชันของคาร์บอน = 1000 kJ/mol
พลังงานพันธะของ H-H = 100 kJ/mol
พลังงานพันธะของ C-C = 200 kJ/mol
พลังงานพันธะของ C=C = 300 kJ/mol
พลังงานพันธะของ C-H = 400 kJ/mol
(A) 67.4 kJ/mol
(B) 1900 kJ/g
(C) 11200 kJ/mol
(D) 11.44 kJ/g


"นักวิทยาศาสตร์ตั้งเป้าที่จะทำปฏิกิริยาลูกโซ่พอลิเมอเรสเชิงปริมาณ (qPCR) กับตัวอย่างบางตัวอย่าง ขั้นแรกเขาต้องการสร้างเส้นโค้งการปรับเทียบ ดังนั้นเขาจึงใช้การควบคุมเชิงบวกกับจำนวนสำเนาที่ทราบ และรัน qPCR กับการควบคุมเชิงบวกที่เจือจางแบบต่อเนื่อง 3 ครั้ง ประสิทธิภาพของ qPCR คือ 100% R2 คือ 1 และความชันคือ -3.3 ผลลัพธ์ของเขาเป็นดังนี้:
ที่ความเข้มข้น 100,000 สำเนาต่อ µl ผลลัพธ์ ct ของสามซ้ำคือ 33.9, 34.2, 34.5
ที่ความเข้มข้น 10,000 สำเนาต่อ µl ผลลัพธ์ ct ของสามซ้ำคือ 30.6, 30.9, 31.2
ที่ความเข้มข้น 1,000 สำเนาต่อ µl ผลลัพธ์ ct ของสามซ้ำคือ 27.3, 27.6, 27.9
ที่ความเข้มข้น 100 สำเนา ต่อ µl, ct ของผลการทดลองซ้ำสามครั้งคือ 24, 24.3, 24.6
ที่ความเข้มข้น 10 สำเนาต่อ µl, ct ของผลการทดลองซ้ำสามครั้งคือ 20.7, 21, 21.3
ข้อใดต่อไปนี้อธิบายความคลาดเคลื่อนในผลลัพธ์ของเขา?
(A) การเจือจางสิบเท่ามากกว่า 3.3 รอบ
(B) ความเบี่ยงเบนมากกว่า 0.3 ระหว่างการจำลองทางเทคนิค
(C) ไม่สามารถใช้ qPCR สำหรับการวัดปริมาณกรดนิวคลีอิกในตัวอย่างได้
(D) ค่า Ct ไม่สอดคล้องกับปริมาณกรดนิวคลีอิกเป้าหมายในตัวอย่าง


นักจุลชีววิทยาได้ทำการเพาะเชื้อ Klebsiella pneumoniae โดยวิธี lawn culture บน Mueller-Hinton agar และวางแผ่นดิสก์ของ erythromycin (30 μg) และแผ่นดิสก์ของ amoxicillin-clavulanic acid (20/10 µg) ในระยะห่าง 25 มม. จากจุดศูนย์กลางถึงจุดศูนย์กลาง จากนั้นเขาทำการทดลองซ้ำโดยใช้แผ่นดิสก์ของ chloramphenicol (30 μg) แทน erythromycin (30 μg) โดยใช้เงื่อนไขเดียวกัน ผลปรากฏว่าไม่มีการบิดเบือนของบริเวณที่ไม่มีการเจริญของเชื้อรอบแผ่นดิสก์ของ chloramphenicol และ erythromycin ด้านที่หันเข้าหาแผ่นดิสก์ของ amoxicillin-clavulanic acid

หลังจากนั้น เขาได้เตรียมสารสกัดจาก Klebsiella pneumoniae และทดสอบการมีอยู่ของยีน blaCTX-M-1 และ blaTEM โดยวิธี PCR assay หลังจาก PCR แล้ว เขาใช้ UV transilluminator และพบแถบสองแถบ ได้แก่ ยีน blaCTX-M-1 (950 bp) และยีน blaTEM (1,080 bp)

จากตัวเลือกต่อไปนี้ ข้อใดสามารถปรับปรุงผลการทดลองก่อนหน้าได้?
(A) ระยะห่าง 25 มม. จากจุดศูนย์กลางถึงจุดศูนย์กลางนั้นเล็กเกินไป และควรเพิ่มเป็น 45 มม.
(B) ใช้ Sabouraud dextrose agar แทน Mueller-Hinton agar
(C) PCR ไม่สามารถใช้ตรวจหายีน blaCTX-M-1 และ blaTEM ได้
(D) ใช้แผ่นดิสก์ของ cefotaxime และ ceftazidime แทนแผ่นดิสก์ของ erythromycin และ chloramphenicol

"นักจุลชีววิทยาได้เพาะเชื้อ Klebsiella pneumoniae ในสนามหญ้าบนวุ้น Mueller-Hinton และวางแผ่น erythromycin (30 μg) และแผ่น amoxicillin-clavulanic acid (20/10µg) ไว้ที่ระยะห่างจากจุดศูนย์กลางถึงจุดศูนย์กลาง 25 มม. เขาทำซ้ำการทดลองครั้งก่อนโดยใช้คลอแรมเฟนิคอล (30µg) แทนอีริโทรไมซิน (30µg) ในสภาวะเดียวกัน ไม่มีการบิดเบือนของโซนของแผ่น chloramphenicol และ erythromycin บนด้านที่หันเข้าหาแผ่น amoxicillin-clavulanic acid

จากนั้น เขาเตรียมไลเสทแบคทีเรียจาก Klebsiella pneumoniae และทดสอบการมีอยู่ของยีน blaCTX-M-1 และ blaTEM โดยวิธี PCR หลังจาก PCR เขาใช้เครื่องฉายแสง UV และพบแถบสองแถบ ได้แก่ ยีน blaCTX-M-1 (950 bp) และยีน blaTEM (1,080 bp)
ข้อใดต่อไปนี้สามารถปรับปรุงผลการทดลองครั้งก่อนได้
(A) ระยะห่างจากจุดศูนย์กลางถึงจุดศูนย์กลาง 25 มม. แคบเกินไป และควรเพิ่มเป็น 45 มม.
(B) ใช้เจล Sabouraud dextrose แทนเจล Mueller-Hinton
(C) ไม่สามารถใช้ PCR เพื่อตรวจหายีน blaCTX-M-1 และ blaTEM ได้
(D) การใช้แผ่นเซโฟแทกซิมและเซฟตาซิดิมแทนแผ่นอีริโทรไมซินและคลอแรมเฟนิคอล

"นักจุลชีววิทยาได้เพาะเชื้อ Klebsiella pneumoniae ในสนามหญ้าบนวุ้น Mueller-Hinton และวางแผ่น erythromycin (30 μg) และแผ่น amoxicillin-clavulanic acid (20/10µg) ไว้ที่ระยะห่างจากจุดศูนย์กลางถึงจุดศูนย์กลาง 25 มม. เขาทำซ้ำการทดลองครั้งก่อนโดยใช้คลอแรมเฟนิคอล (30µg) แทนอีริโทรไมซิน (30µg) ในสภาวะเดียวกัน ไม่มีการบิดเบือนของโซนของแผ่น chloramphenicol และ erythromycin บนด้านที่หันเข้าหาแผ่น amoxicillin-clavulanic acid

จากนั้น เขาเตรียมไลเสทแบคทีเรียจาก Klebsiella pneumoniae และทดสอบการมีอยู่ของยีน blaCTX-M-1 และ blaTEM โดยวิธี PCR หลังจาก PCR เขาใช้เครื่องฉายแสง UV และพบแถบสองแถบ ได้แก่ ยีน blaCTX-M-1 (950 bp) และยีน blaTEM (1,080 bp)
ข้อใดต่อไปนี้สามารถปรับปรุงผลการทดลองครั้งก่อนได้
(A) ระยะห่างจากจุดศูนย์กลางถึงจุดศูนย์กลาง 25 มม. แคบเกินไปและควรเพิ่มเป็น 45 มม.
(B) ใช้เจล Sabouraud dextrose แทนเจล Mueller-Hinton
(C) ไม่สามารถใช้ PCR เพื่อตรวจหายีน blaCTX-M-1 และ blaTEM ได้
(D) การใช้แผ่นดิสก์เซโฟแทกซิมและเซฟตาซิดิมแทนแผ่นดิสก์อีริโทรไมซินและคลอแรมเฟนิคอล


โพแทสเซียมไฮโดรเจนทาร์เตรตละลายน้ำได้ค่อนข้างยาก แต่ละลายได้ง่ายทั้งในกรดและเบส ทำไมเกลือโพแทสเซียมนี้จึงไม่ละลายน้ำในขณะที่กรดคู่เต็มและเกลือคู่เต็มละลายน้ำได้มาก จะสามารถพิสูจน์สิ่งนี้ในเชิงทดลองได้อย่างไร
(A) เฉพาะไฮโดรเจนทาร์เตรต D หรือ L เท่านั้นที่สามารถจับไอออนโพแทสเซียมได้ในลักษณะที่ตกตะกอน เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ความสามารถในการละลายของโพแทสเซียมไฮโดรเจนทาร์เตรตเมโซควรสูงกว่า D หรือ L มาก
(B) วิธีที่เกลือเดี่ยวจับไอออนโพแทสเซียมเพื่อเติมเต็มตำแหน่งประสานงานทั้งหมดในลักษณะที่ทำให้คอมเพล็กซ์ที่เป็นกลางเป็นหน่วยที่เป็นอิสระ การเติมเมทิลคลอไรด์จะทำให้เมทิลอีเธอร์จากแอลกอฮอล์ที่ไม่ประสานกันในลักษณะเดียวกันเกิดขึ้น
(C) วิธีที่เกลือเดี่ยวจับไอออนโพแทสเซียมเพื่อเติมเต็มตำแหน่งประสานทั้งหมดในลักษณะที่ทำให้คอมเพล็กซ์ที่เป็นกลางเป็นหน่วยที่เป็นอิสระ การออกซิเดชันของแอลกอฮอล์เป็นคีโตนจะเปลี่ยนรูปทรงของคาร์บอน 2 และ 3 เป็น sp2 จึงป้องกันการจับคีเลตที่ถูกต้อง
(D) วิธีที่เกลือเดี่ยวจับไอออนโพแทสเซียมเพื่อเติมเต็มตำแหน่งประสานงานทั้งหมดในลักษณะที่ทำให้คอมเพล็กซ์ที่เป็นกลางเป็นหน่วยที่เป็นอิสระ การเติมอะซิโตนเพื่อสร้างคีตัลจะป้องกันไม่ให้แอลกอฮอล์ทำปฏิกิริยากับไอออนโพแทสเซียม

โพแทสเซียมไฮโดรเจนทาร์เตรตละลายน้ำได้ค่อนข้างยาก แต่ละลายได้ง่ายทั้งในกรดและเบส ทำไมเกลือโพแทสเซียมนี้จึงไม่ละลายน้ำในขณะที่กรดคู่เต็มและเกลือคู่เต็มละลายน้ำได้มาก จะสามารถพิสูจน์สิ่งนี้ในเชิงทดลองได้อย่างไร
(A) เฉพาะไฮโดรเจนทาร์เตรต D หรือ L เท่านั้นที่สามารถจับไอออนโพแทสเซียมได้ในลักษณะที่ตกตะกอน เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ความสามารถในการละลายของโพแทสเซียมไฮโดรเจนทาร์เตรตเมโซควรสูงกว่า D หรือ L มาก
(B) วิธีที่เกลือเดี่ยวจับไอออนโพแทสเซียมเพื่อเติมเต็มตำแหน่งประสานงานทั้งหมดในลักษณะที่ทำให้คอมเพล็กซ์ที่เป็นกลางเป็นหน่วยที่เป็นอิสระ การเติมเมทิลคลอไรด์จะทำให้เมทิลอีเธอร์จากแอลกอฮอล์ไม่ประสานกันในลักษณะเดียวกัน
(C) วิธีที่เกลือเดี่ยวจับไอออนโพแทสเซียมเพื่อเติมเต็มตำแหน่งประสานทั้งหมดในลักษณะที่ทำให้สารเชิงซ้อนที่เป็นกลางเป็นหน่วยที่เป็นอิสระ การออกซิเดชันของแอลกอฮอล์เป็นคีโตนจะเปลี่ยนรูปทรงของคาร์บอน 2 และ 3 เป็น sp2 จึงป้องกันการจับไอออนที่ถูกต้อง
(D) วิธีที่เกลือเดี่ยวจับไอออนโพแทสเซียมเพื่อเติมเต็มตำแหน่งประสานงานทั้งหมดในลักษณะที่ทำให้คอมเพล็กซ์ที่เป็นกลางเป็นหน่วยที่เป็นอิสระ การเติมอะซิโตนเพื่อสร้างคีตัลจะป้องกันไม่ให้แอลกอฮอล์ทำปฏิกิริยากับไอออนโพแทสเซียม


ระบุวัตถุดิบเริ่มต้นที่จำเป็นในการสังเคราะห์เมทิล 2-โพรพิล-1,2,4a,5,6,7,8,8a-ออกตาไฮโดรแนฟทาลีน-1-คาร์บอกซิเลต
(A) 1-ไวนิลไซโคลเฮกส์-1-เอเน และเมทิลเฮกซ์-2-อิโนเอต
(B) เมทิล (2E,4E,10Z)-เตตราเดกา-2,4,10-ไตรเอโนเอต
(C) ไซโคลเฮกซีน และเมทิล 2,3-ไดเมทิลีนเฮกซาโนเอต
(D) เมทิล (2E,8E,10E)-เตตราเดกา-2,8,10-ไตรเอโนเอต


3,3,6-trimethylhepta-1,5-dien-4-one ได้รับการบำบัดด้วยกรดเมตาคลอโรเปอร์เบนโซอิก 1 เทียบเท่า ผลิตภัณฑ์ที่แตกต่างกันสองชนิดถูกสร้างขึ้นในอัตราส่วนประมาณ 1:1

ในภาชนะแยกต่างหาก Methyllithium ได้รับการบำบัดด้วยคอปเปอร์(I)ไอโอไดด์ สารละลายที่ได้ส่วนเกินจะถูกเติมลงในส่วนผสมผลิตภัณฑ์ของปฏิกิริยาแรกอย่างช้าๆ ระบุชื่อผลิตภัณฑ์หนึ่งชนิดที่จะถูกสร้างขึ้นจากปฏิกิริยานี้:
(A) 2,3,4,5,5-pentamethylhept-6-ene-2,4-diol
(B) 5-hydroxy-3,3,6,6-tetramethylhept-1-en-4-one
(C) 4,4,5,7,7-pentamethyloctane-3,5-diol
(D) 6-hydroxy-2,2,5,5-tetramethyloctan-4-one


ขนาดเชิงมุมของขอบฟ้าเหตุการณ์ของหลุมดำมวลยิ่งยวดที่ใจกลางกาแล็กซีที่ระยะห่าง d=10^10 พาร์เซก วัดได้ว่า θ=10^-17 องศา หาลำดับขนาดของเอนโทรปีของหลุมดำ
(A) 10^59 J/K
(B) 10^66 J/K
(C) 10^65 J/K
(D) 10^62 J/K


นักเคมีวิจัยที่เชี่ยวชาญด้านเคมีอินทรีย์ได้รับมอบหมายจากหัวหน้างานให้สังเคราะห์เบสชิฟฟ์โดยใช้คีโตนและเอมีนหลัก
เบสชิฟฟ์ที่ต้องการประกอบด้วยกลุ่มเมทิลีน 10 กลุ่ม (5 กลุ่มอยู่ในกลุ่มเอมีนและ 5 กลุ่มอยู่ในกลุ่มคีโตน) กลุ่มเมทีน 1 กลุ่ม (ซึ่งอยู่ในกลุ่มเอมีน) และค่า IHD เท่ากับ 3
โปรโตคอลระบุว่าปฏิกิริยาโดยทั่วไปจะให้ผลผลิตเพียง 57% หากนักวิจัยได้รับคำสั่งให้ผลิตเบสชิฟฟ์ 50 กรัม ควรใช้สารตั้งต้นปริมาณเท่าใดเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้
(A) คีโตน = 56.60 มล. ; เอมีนหลัก = 50.13 มล.
(B) คีโตน = 45.68 มล. อะมีนหลัก = 61.05 มล.
(C) คีโตน = 61.47 มล. อะมีนหลัก = 45.26 มล.
(D) คีโตน = 50.65 มล. ; เอมีนหลัก = 56.08 มล.

นักเคมีวิจัยที่เชี่ยวชาญด้านเคมีอินทรีย์ได้รับมอบหมายจากหัวหน้างานให้สังเคราะห์เบสชิฟฟ์โดยใช้คีโตนและเอมีนหลัก
เบสชิฟฟ์ที่ต้องการประกอบด้วยกลุ่มเมทิลีน 10 กลุ่ม (5 กลุ่มอยู่ในกลุ่มเอมีนและ 5 กลุ่มอยู่ในกลุ่มคีโตน) กลุ่มเมทีน 1 กลุ่ม (ซึ่งอยู่ในกลุ่มเอมีน) และค่า IHD เท่ากับ 3
โปรโตคอลระบุว่าปฏิกิริยาโดยทั่วไปจะให้ผลผลิตเพียง 57% หากนักวิจัยได้รับคำสั่งให้ผลิตเบสชิฟฟ์ 50 กรัม ควรใช้สารตั้งต้นปริมาณเท่าใดเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้
(A) คีโตน = 56.60 มล. ; เอมีนหลัก = 50.13 มล.
(B) คีโตน = 45.68 มล. อะมีนปฐมภูมิ = 61.05 มล.
(C) คีโตน = 61.47 มล. อะมีนปฐมภูมิ = 45.26 มล.
(D) คีโตน = 50.65 มล. ; เอมีนหลัก = 56.08 มล.


ในกระบวนการสร้างเซลล์สืบพันธุ์ เซลล์สืบพันธุ์จะผ่านกระบวนการไมโอซิส 2 รอบเพื่อสร้างเซลล์สืบพันธุ์แบบฮาพลอยด์ เป้าหมายของกระบวนการไมโอซิสนั้นแตกต่างจากกระบวนการไมโทซิสตรงที่ไม่เพียงแต่จะแยกโครมาทิดพี่น้องที่จำลองแบบขึ้นมาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคู่โครโมโซมที่คล้ายคลึงกันเพื่อสร้างเซลล์ฮาพลอยด์ด้วย เซลล์สืบพันธุ์ที่ได้รับการผสมแล้วจะเข้าสู่กระบวนการเอ็มบริโอเจเนซิสและพัฒนาเป็นสิ่งมีชีวิตในที่สุด ไมโอซิสไม่ได้เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบเสมอไป และในกรณีส่วนใหญ่นั้นมักส่งผลให้เกิดการตายของเอ็มบริโอ เหตุการณ์ที่สามารถเกิดขึ้นได้สามารถตรวจพบได้จากแคริโอไทป์ของเซลล์เอ็มบริโอจากน้ำคร่ำ เหตุการณ์หนึ่งดังกล่าวส่งผลให้เกิดกลุ่มอาการไคลน์เฟลเตอร์ในเด็กชาย กลไกโมเลกุลใดที่รับผิดชอบต่อผลที่ตามมาของลักษณะทางฟีโนไทป์ที่ไม่เด่นชัดของกลุ่มอาการไคลน์เฟลเตอร์เมื่อเทียบกับกลุ่มอาการดาวน์ที่รู้จักกันดีกว่า?
(A) การแยกไคแอสมาตาโดยเซพาราเซสในไดอะไคเนซิส
(B) ความก้าวหน้าของโพลีเมอเรสอัลฟาในมอรูลา/บลาสโตซิสต์
(C) การยึดของสปินเดิลกับไคเนโตคอร์ในระยะเมตาเฟส I
(D) การเมทิลเลชันของโครมาตินโดยฮิสโตนเมทิลทรานสเฟอเรสในโพสต์ไซโกต

ในกระบวนการสร้างเซลล์สืบพันธุ์ เซลล์สืบพันธุ์จะผ่านกระบวนการไมโอซิส 2 รอบเพื่อสร้างเซลล์สืบพันธุ์แบบฮาพลอยด์ เป้าหมายของกระบวนการไมโอซิสนั้นแตกต่างจากกระบวนการไมโทซิสตรงที่ไม่เพียงแต่จะแยกโครมาทิดพี่น้องที่จำลองแบบขึ้นมาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงคู่โครโมโซมที่คล้ายคลึงกันเพื่อสร้างเซลล์ฮาพลอยด์ด้วย เซลล์สืบพันธุ์ที่ได้รับการผสมแล้วจะเข้าสู่กระบวนการเอ็มบริโอเจเนซิสและพัฒนาเป็นสิ่งมีชีวิตในที่สุด ไมโอซิสไม่ได้เกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบเสมอไป และในกรณีส่วนใหญ่นั้นมักส่งผลให้เกิดการตายของเอ็มบริโอ เหตุการณ์ที่สามารถเกิดขึ้นได้สามารถตรวจพบได้จากแคริโอไทป์ของเซลล์เอ็มบริโอจากน้ำคร่ำ เหตุการณ์หนึ่งดังกล่าวส่งผลให้เกิดกลุ่มอาการไคลน์เฟลเตอร์ในเด็กชาย กลไกโมเลกุลใดที่รับผิดชอบต่อผลที่ตามมาของลักษณะทางฟีโนไทป์ที่ไม่เด่นชัดของกลุ่มอาการไคลน์เฟลเตอร์เมื่อเทียบกับกลุ่มอาการดาวน์ที่รู้จักกันดีกว่า?
(A) การแยกไคแอสมาตาโดยเซพาราเซสในไดอะไคเนซิส
(B) ความก้าวหน้าของโพลีเมอเรสอัลฟาในมอรูลา/บลาสโตซิสต์
(C) การเชื่อมต่อของสปินเดิลกับคิเนโตคอร์ในระยะเมตาเฟส I
(D) การเมทิลเลชันของโครมาตินโดยฮิสโตนเมทิลทรานสเฟอเรสในช่วงหลังไซโกต


ระบุสารตั้งต้น A ในปฏิกิริยาต่อไปนี้
A + สารประกอบเมทิลีนรูทีเนียม + 1-โพรพีน ---> 1-(โพรพ-1-เอ็น-1-อิล)-2-ไวนิลไซโคลเพนเทน
(A) 2-เมทิล-3-เมทิลีนไบไซโคลเพนเทน
(B) 1,2-ไดเมทิลีนไซโคลเพนเทน
(C) 2-เมทิลไบไซโคลเฮกซ์-2-เอเน่
(D) ไบไซโคลเฮปต์-6-เอเน่

ระบุสารตั้งต้น A ในปฏิกิริยาต่อไปนี้
A + สารประกอบเมทิลีนรูทีเนียม + 1-โพรพีน ---> 1-(โพรพ-1-เอ็น-1-อิล)-2-ไวนิลไซโคลเพนเทน
(A) 2-เมทิล-3-เมทิลีนไบไซโคลเพนเทน
(B) 1,2-ไดเมทิลีนไซโคลเพนเทน
(C) 2-เมทิลไบไซโคลเฮกซ์-2-เอเน
(D) ไบไซโคลเฮปต์-6-เอเน


พิจารณาระบบที่มีตัวดำเนินการแฮมิลโทเนียน $H = \varepsilon \vec{\sigma}.\vec{n}$ โดยที่ $\vec{n}$ เป็นเวกเตอร์หน่วยใดก็ได้ $\varepsilon $ เป็นค่าคงที่ของพลังงานมิติ และส่วนประกอบของ $\vec{\sigma}$ คือเมทริกซ์สปินของเพาลี ค่าลักษณะเฉพาะของตัวดำเนินการแฮมิลโทเนียนคืออะไร
(A) +\hbar/2, -\hbar/2
(B) +1, -1
(C) +\varepsilon \hbar/2, - \varepsilon \hbar/2
(D) + \varepsilon, -\varepsilon

พิจารณาระบบที่มีตัวดำเนินการแฮมิลโทเนียน $H = \varepsilon \vec{\sigma}.\vec{n}$ ในที่นี้ $\vec{n}$ คือเวกเตอร์หน่วยใดๆ $\varepsilon $ คือค่าคงที่ของพลังงานมิติ และส่วนประกอบของ $\vec{\sigma}$ คือเมทริกซ์สปินของเพาลี ค่าลักษณะเฉพาะของตัวดำเนินการแฮมิลโทเนียนคืออะไร
(A) +\hbar/2, -\hbar/2
(B) +1, -1
(C) +\varepsilon \hbar/2, - \varepsilon \hbar/2
(D) + \varepsilon, -\varepsilon

พิจารณาระบบที่มีตัวดำเนินการแฮมิลโทเนียน $H = \varepsilon \vec{\sigma}.\vec{n}$ ในที่นี้ $\vec{n}$ เป็นเวกเตอร์หน่วยโดยพลการ $\varepsilon $ เป็นค่าคงที่ของพลังงานมิติ และส่วนประกอบของ $\vec{\sigma}$ คือเมทริกซ์สปินของเพาลี ค่าลักษณะเฉพาะของตัวดำเนินการแฮมิลโทเนียนคืออะไร
(A) +\hbar/2, -\hbar/2
(B) +1, -1
(C) +\varepsilon \hbar/2, - \varepsilon \hbar/2
(D) + \varepsilon, -\varepsilon


คุณได้เตรียมสารประกอบที่ไม่รู้จัก เพื่อระบุผลิตภัณฑ์ คุณได้ใช้เทคนิคลักษณะเฉพาะดังต่อไปนี้: FTIR และ 1H NMR สเปกตรัม FTIR แสดงค่าพีคการดูดกลืนที่กว้างมากที่หมายเลขคลื่น 3,000 ค่าพีคการดูดกลืนที่รุนแรงยังสังเกตได้ที่หมายเลขคลื่น 1,700 ค่าพีคหลายค่าถูกสังเกตในสเปกตรัม 1H NMR ซึ่งไม่มีค่าใดเลยที่สอดคล้องกับไวนิลไฮโดรเจน สัญญาณหนึ่งใน 1H NMR เป็นคู่ของสามตัวของสี่ตัว ในขณะที่สัญญาณอื่นเป็นคู่ของสามตัวของสามตัว ระบุสารประกอบเป็น CH3CH2C(H)(CH3)C(H)(CH3)COOH, CH3CH2C(H)(C2H5)C(H)(C2H5)COOH, CH3C(H)(CH3)C(H)(CH3)CH2COOH หรือ CH3C(H)(C2H5)C(H)(C2H5)CH2COOH
(A) CH3CH2C(H)(CH3)C(H)(CH3)COOH
(B) CH3C(H)(CH3)C(H)(CH3)CH2COOH
(C) CH3CH2C(H)(C2H5)C(H)(C2H5)COOH
(D) CH3C(H)(C2H5)C(H)(C2H5)CH2COOH

คุณได้เตรียมสารประกอบที่ไม่รู้จัก เพื่อระบุผลิตภัณฑ์ คุณได้ใช้เทคนิคลักษณะเฉพาะดังต่อไปนี้: FTIR และ 1H NMR สเปกตรัม FTIR แสดงค่าพีคการดูดกลืนที่กว้างมากที่หมายเลขคลื่น 3,000 ค่าพีคการดูดกลืนที่รุนแรงยังสังเกตได้ที่หมายเลขคลื่น 1,700 ค่าพีคหลายค่าถูกสังเกตในสเปกตรัม 1H NMR ซึ่งไม่มีค่าใดเลยที่สอดคล้องกับไวนิลไฮโดรเจน สัญญาณหนึ่งใน 1H NMR เป็นคู่ของสามตัวของสี่ตัว ในขณะที่สัญญาณอื่นเป็นคู่ของสามตัวของสามตัว ระบุสารประกอบว่า CH3CH2C(H)(CH3)C(H)(CH3)COOH, CH3CH2C(H)(C2H5)C(H)(C2H5)COOH, CH3C(H)(CH3)C(H)(CH3)CH2COOH หรือ CH3C(H)(C2H5)C(H)(C2H5)CH2COOH
(A) CH3CH2C(H)(CH3)C(H)(CH3)COOH
(B) CH3C(H)(CH3)C(H)(CH3)CH2COOH
(C) CH3CH2C(H)(C2H5)C(H)(C2H5)COOH
(D) CH3C(H)(C2H5)C(H)(C2H5)CH2COOH


สารประกอบ A (C3H6) เข้าสู่กระบวนการบรอมีนในสภาวะที่มีคาร์บอนเตตระคลอไรด์เพื่อสร้างสารประกอบ B เมื่อสารประกอบ B ทำปฏิกิริยากับ KOH ที่เป็นแอลกอฮอล์ ก็จะสร้างสารประกอบ C เมื่อสารประกอบ C ผ่านท่อเหล็กที่ร้อนจัด ก็จะสร้างสารประกอบ D สารประกอบ D ทำปฏิกิริยากับส่วนผสมของกรดแก่สองชนิดเพื่อสร้างสารประกอบ E สารประกอบ E เมื่อมีเศษเหล็กและกรดไฮโดรคลอริก ก็จะสร้างสารประกอบ F สารประกอบ F ทำปฏิกิริยากับกรดไนตรัสเพื่อสร้างสารประกอบ G เมื่อ G ทำปฏิกิริยากับโซเดียมไฮดรอกไซด์ ก็จะสร้างสารประกอบ H ระบุข้อความที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ที่ได้ในลำดับปฏิกิริยานี้
(A) F ใช้สำหรับการสังเคราะห์สีย้อม
(B) D ให้ซิงเกลต์สองอันในสเปกตรัม 1H NMR
(C) C เป็นก๊าซไวไฟ
(D) H ให้สีเหลืองเมื่อเติมสารละลายเฟอร์ริกคลอไรด์


ระบุผลิตภัณฑ์ที่เป็นไปได้เมื่อ (1S,4R)-2-ไวนิล-2-อาซาบิไซโคล[2.2.1]เฮปต์-5-เอเน่เกิดการจัดเรียงโคปใหม่
(A) 4,6,7,7a-เตตระไฮโดร-3H-ไซโคลเพนตาไพริดีน
(B) 4,4a,5,6-เตตระไฮโดร-1H-ไซโคลเพนตาไพริดีน
(C) 4,4a,5,7a-เตตระไฮโดร-3H-ไซโคลเพนตาไพริดีน
(D) 4,4a,7,7a-เตตระไฮโดร-1H-ไซโคลเพนตาไพริดีน

ระบุผลิตภัณฑ์ที่เป็นไปได้เมื่อ (1S,4R)-2-ไวนิล-2-อาซาบิไซโคล[2.2.1]เฮปต์-5-เอเน่ ผ่านการจัดเรียง Cope ใหม่
(A) 4,6,7,7a-เตตระไฮโดร-3H-ไซโคลเพนตาไพริดีน
(B) 4,4a,5,6-เตตระไฮโดร-1H-ไซโคลเพนตาไพริดีน
(C) 4,4a,5,7a-เตตระไฮโดร-3H-ไซโคลเพนตาไพริดีน
(D) 4,4a,7,7a-เตตระไฮโดร-1H-ไซโคลเพนตาไพริดีน

ระบุผลิตภัณฑ์ที่เป็นไปได้เมื่อ (1S,4R)-2-ไวนิล-2-อาซาบิไซโคล[2.2.1]เฮปต์-5-เอเน่ ผ่านการจัดเรียงโคปใหม่
(A) 4,6,7,7a-เตตระไฮโดร-3H-ไซโคลเพนตาไพริดีน
(B) 4,4a,5,6-เตตระไฮโดร-1H-ไซโคลเพนตาไพริดีน
(C) 4,4a,5,7a-เตตระไฮโดร-3H-ไซโคลเพนตาไพริดีน
(D) 4,4a,7,7a-เตตระไฮโดร-1H-ไซโคลเพนตาไพริดีน


โพรพิโอนัลดีไฮด์และบิวทิรัลดีไฮด์ถูกให้ความร้อนในสภาวะที่มี NaOEt ใน EtOH ผลผลิตที่แตกต่างกันจำนวนเท่าใดที่สามารถก่อตัวขึ้นในปฏิกิริยานี้?
(A) 2
(B) 4
(C) 8
(D) 16

โพรพิโอนัลดีไฮด์และบิวทิรัลดีไฮด์ถูกให้ความร้อนในสภาวะที่มี NaOEt ใน EtOH ผลิตภัณฑ์ที่แตกต่างกันกี่ชนิดที่สามารถก่อตัวขึ้นในปฏิกิริยานี้
(A) 2
(B) 4
(C) 8
(D) 16


เพื่อคำนวณลำแสงที่จำเป็นในการสร้างอนุภาค X เราได้ทำการจำลองต่อไปนี้ในซอฟต์แวร์พลังงานสูง $e^{+}e^{-}\rightarrow X$ โดยที่อิเล็กตรอน $e^{-}$ อยู่ในสภาวะหยุดนิ่ง เราพบว่าพลังงานลำแสงจะต้องเท่ากับ $9.6\times10^{6}$ GeV อย่างน้อย
มวลของอนุภาค X ที่ใช้สำหรับการจำลองนี้คือเท่าใด
(A) 542 GeV
(B) 1091 GeV
(C) 3132 GeV
(D) 99 GeV


อ่านข้อความต่อไปนี้เกี่ยวกับเส้นทางการส่งสัญญาณ Wnt3a ในมนุษย์เพื่อตอบคำถามต่อไปนี้

Wnt3a ซึ่งเป็นลิแกนด์ไกลโคโปรตีนที่ถูกหลั่งออกมาจะจับกับโดเมนนอกเซลล์ปลาย N ของโปรตีนตัวรับทรานส์เมมเบรนฟริซเซิลด์และรวมกับตัวรับร่วม LRP5/6 ทำให้เกิดการถ่ายโอนสัญญาณแบบคาสเคดที่ควบคุมกระบวนการต่างๆ ในเซลล์ รวมทั้งการแพร่กระจายของเซลล์ การแยกตัว และการปลดปล่อยแคลเซียมภายในเซลล์ เบตาคาเทนินเป็นโปรตีนที่สำคัญในเส้นทางการส่งสัญญาณนี้ โดยจะสะสมในไซโทพลาซึมหลังจากลิแกนด์จับกับโปรตีน และในที่สุดจะถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปในนิวเคลียส ในนิวเคลียส เบตาคาเทนินทำหน้าที่เป็นโคแอคทิเวเตอร์การถอดรหัส โดยจะจับกับดีเอ็นเอโดยตรงร่วมกับปัจจัยอื่นๆ เพื่อเริ่มการถอดรหัสของยีนเป้าหมาย หากไม่มีการจับกับลิแกนด์ Wnt3a ที่ไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์ เบตา-คาเทนินจะไม่สะสมในไซโทพลาซึม แต่จะถูกกำหนดเป้าหมายโดยคอมเพล็กซ์ทำลายล้างที่นำไปสู่การย่อยสลายของโปรตีเอโซม

คำหรือวลีกลุ่มใดต่อไปนี้จากข้อความมีคำศัพท์ที่ถูกต้องเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับเส้นทางการส่งสัญญาณข้างต้นเท่านั้น
(A) การเคลื่อนย้ายเข้าสู่นิวเคลียส แคลเซียมภายในเซลล์ คอมเพล็กซ์ทำลายล้าง แตกสลาย
(B) การย่อยสลายของโปรตีโอโซม ปลายเอ็นนอกเซลล์ แตกสลาย ไม่ใช่หลักเกณฑ์
(C) เบตา-คาเทนิน จับกับดีเอ็นเอโดยตรง LRP5/6 โปรตีนตัวรับข้ามเยื่อหุ้มเซลล์
(D) โคแอคติเวเตอร์การถอดรหัส ไกลโคโปรตีน การสะสมในไซโทพลาซึม เบตา-คาเทนิน

อ่านข้อความต่อไปนี้เกี่ยวกับเส้นทางการส่งสัญญาณ Wnt3a ในมนุษย์เพื่อตอบคำถามต่อไปนี้

Wnt3a ซึ่งเป็นลิแกนด์ไกลโคโปรตีนที่ถูกหลั่งออกมาจะจับกับโดเมนนอกเซลล์ปลาย N ของโปรตีนตัวรับทรานส์เมมเบรนที่สั่นคลอนและรวมกับตัวรับร่วม LRP5/6 ทำให้เกิดการถ่ายโอนสัญญาณแบบคาสเคดที่ควบคุมกระบวนการต่างๆ ในเซลล์ รวมทั้งการแพร่กระจายของเซลล์ การแยกตัว และการปลดปล่อยแคลเซียมภายในเซลล์ เบตาคาเทนินเป็นโปรตีนที่สำคัญในเส้นทางการส่งสัญญาณนี้ โดยจะสะสมในไซโทพลาซึมหลังจากลิแกนด์จับกับโปรตีน และในที่สุดจะถูกเคลื่อนย้ายเข้าไปในนิวเคลียส ในนิวเคลียส เบตาคาเทนินทำหน้าที่เป็นโคแอคทิเวเตอร์การถอดรหัส โดยจะจับกับดีเอ็นเอโดยตรงร่วมกับปัจจัยอื่นๆ เพื่อเริ่มการถอดรหัสของยีนเป้าหมาย หากไม่มีการจับกับลิแกนด์ Wnt3a ที่ไม่เป็นไปตามหลักเกณฑ์ เบตา-คาเทนินจะไม่สะสมในไซโตพลาซึม แต่จะถูกกำหนดเป้าหมายโดยคอมเพล็กซ์ทำลายล้างที่นำไปสู่การย่อยสลายของโปรตีเอโซม

คำหรือวลีใดต่อไปนี้จากข้อความมีคำศัพท์ที่ถูกต้องเฉพาะในส่วนที่เกี่ยวกับเส้นทางการส่งสัญญาณข้างต้นเท่านั้น
(A) การเคลื่อนย้ายเข้าสู่นิวเคลียส แคลเซียมภายในเซลล์ คอมเพล็กซ์ทำลายล้าง แตกสลาย
(B) การย่อยสลายของโปรตีโอโซม ปลายเอ็นนอกเซลล์ แตกสลาย ไม่ใช่หลักเกณฑ์
(C) เบตา-คาเทนิน จับกับดีเอ็นเอโดยตรง LRP5/6 โปรตีนตัวรับข้ามเยื่อหุ้มเซลล์
(D) โคแอคติเวเตอร์การถอดรหัส ไกลโคโปรตีน การสะสมในไซโตพลาซึม เบตา-คาเทนิน


ระบุข้อมูล 1H-NMR เชิงทฤษฎีสำหรับผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย E ที่เกิดขึ้นจากปฏิกิริยาชุดต่อไปนี้ 2-เมทิลโพรแพน-1-ออล + K2Cr2O4 / H2SO4 ---> A
A + LiOH ---> B
B + ลิเธียมโพรแพน-2-ไอด์ ---> C
C + H3O+, H2O, ความร้อน ---> D
D + ไดเมทิลอะมีน + H+ ---> E
(A) 0.91 (3H, t), 0.96 (3H, t), 1.56 (2H, tq), 1.95 (2H, qd), 2.02 (2H, t), 2.72 (6H, s), 4.77 (1H, t)
(B) 0.84 (12H, d), 1.77 (2H, septd), 2.43 (1H, t), 2.44 (6H, s)
(C) 0.97 (3H, t), 1.21 (6H, d), 1.96 (2H, qd), 2.38 (1H, sept), 2.73 (6H, s), 4.79 (1H, t)
(D) 1.19 (6H, d), 1.53 (6H, s), 2.33 (1H, sept), 2.72 (6H, s)


คุณตัดสินใจติดฉลากไอโซโทปรังสีสำหรับการทดสอบกิจกรรมเอนไซม์ของคุณ และเลือกที่จะใช้ [3H] สำหรับเมทไธโอนีน สต็อก L-[Methyl-3H]-Methionine เชิงพาณิชย์ของคุณมาพร้อมกับฉลากดังต่อไปนี้: ขนาดหน่วย 250 μCi(9.25 MBq); 70.7 Ci/mmol (2.616 TBq/mmol); ปริมาตรรวม 0.25 มล. ใน Tricine 50 mM (pH 7.4; BME 10 mM)
เมื่อใช้สต็อก L-[Methyl-3H]-Methionine เชิงพาณิชย์นี้ คุณกำลังพยายามทำสต็อกกรดอะมิโนที่ติดฉลากด้วยรังสี 5 เท่า (“ร้อน”) ซึ่งมีความเข้มข้น 1.25 mM, 375 μCi/mL และมีกิจกรรมจำเพาะ 300 mCi/mmol
1) ปริมาตรรวมของสต็อกกรดอะมิโน “ร้อน” 5 เท่าของคุณคือเท่าใด
2) กรดอะมิโนที่ไม่ถูกติดฉลากกัมมันตรังสี (“เย็น”) ต้องใช้เท่าใดจึงจะบรรลุกิจกรรมเฉพาะตามเป้าหมายได้
(A) 0.67 มล.; 0.9256 ไมโครโมล
(B) 0.78 มล.; 0.7654 ไมโครโมล
(C) 0.78 มล.; 0.8375 ไมโครโมล
(D) 0.67 มล.; 0.8298 ไมโครโมล

คุณตัดสินใจติดฉลากไอโซโทปรังสีสำหรับการทดสอบกิจกรรมเอนไซม์ของคุณ และเลือกที่จะใช้ [3H] สำหรับเมทไธโอนีน สต็อก L-[Methyl-3H]-Methionine เชิงพาณิชย์ของคุณมาพร้อมกับฉลากดังต่อไปนี้: ขนาดหน่วย 250 μCi(9.25 MBq); 70.7 Ci/mmol (2.616 TBq/mmol); ปริมาตรรวม 0.25 มล. ใน Tricine 50 mM (pH 7.4; BME 10 mM)
เมื่อใช้สต็อก L-[Methyl-3H]-Methionine เชิงพาณิชย์นี้ คุณกำลังพยายามทำสต็อกกรดอะมิโนที่ติดฉลากด้วยรังสี 5 เท่า (“ร้อน”) ซึ่งมีความเข้มข้น 1.25 mM, 375 μCi/mL และมีกิจกรรมจำเพาะ 300 mCi/mmol
1) ปริมาตรรวมของสต็อกกรดอะมิโน “ร้อน” 5 เท่าของคุณคือเท่าใด
2) กรดอะมิโนที่ไม่ถูกติดฉลากกัมมันตรังสี (“เย็น”) ต้องใช้เท่าใดจึงจะบรรลุกิจกรรมเฉพาะที่ต้องการ
(A) 0.67 มล.; 0.9256 ไมโครโมล
(B) 0.78 มล.; 0.7654 ไมโครโมล
(C) 0.78 มล.; 0.8375 ไมโครโมล
(D) 0.67 มล.; 0.8298 ไมโครโมล


ระบุผลิตภัณฑ์สุดท้าย H ในลำดับปฏิกิริยาต่อไปนี้
เบนซิน + ไอโซบิวทิลคลอไรด์ / AlCl3 ---> A
A + ไอโซโพรพิลคลอไรด์ / AlCl3 ---> B
B + KMnO4 / ความร้อน ---> C
C + SOCl2 ---> D
D + NH3 / ความร้อน ---> E
E + LiAlH4 / H2O ---> F
F + CH3I (ส่วนเกิน) ---> G
G + NaNH2 / NH3 ---> H
(A) 2-(4-(tert-butyl)phenyl)-N,N-dimethylethan-1-amine
(B) 1-(5-(tert-butyl)-2-isopropylphenyl)-N,N-dimethylmethanamine
(C) 5-(เทิร์ต-บิวทิล)-2-((ไดเมทิลอะมิโน)เมทิล)อะนิลีน
(D) 1-(4-(tert-butyl)-2-methylphenyl)-N,N-dimethylmethanamine

ระบุผลิตภัณฑ์สุดท้าย H ในลำดับปฏิกิริยาต่อไปนี้
เบนซิน + ไอโซบิวทิลคลอไรด์ / AlCl3 ---> A
A + ไอโซโพรพิลคลอไรด์ / AlCl3 ---> B
B + KMnO4 / ความร้อน ---> C
C + SOCl2 ---> D
D + NH3 / ความร้อน ---> E
E + LiAlH4 / H2O ---> F
F + CH3I (ส่วนเกิน) ---> G
G + NaNH2 / NH3 ---> H
(A) 2-(4-(tert-butyl)phenyl)-N,N-dimethylethan-1-amine
(B) 1-(5-(tert-butyl)-2-isopropylphenyl)-N,N-dimethylmethanamine
(C) 5-(tert-butyl)-2-((dimethylamino)methyl)aniline
(D) 1-(4-(tert-butyl)-2-methylphenyl)-N,N-dimethylmethanamine


นักเรียนทำปฏิกิริยา 3-methylpyrrolidine กับสารประกอบ A โดยใช้กรดเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ผลิตภัณฑ์สุดท้ายของปฏิกิริยาคือ 1-(cyclohexylidenemethyl)-3-methylpyrrolidine เลือกรีเอเจนต์ (A) และตัวเร่งปฏิกิริยา (B) ที่เหมาะสมสำหรับปฏิกิริยา
3-methylpyrrolidine + A (B, ความร้อน, ตัวทำละลาย) ---> 1-(cyclohexylidenemethyl)-3-methylpyrrolidine
(A) A = cyclohexanecarbaldehyde, B = Acetic acid
(B) A = vinylcyclohexane, B = Acetic acid
(C) A = vinylcyclohexane, B = TsOH
(D) A = cyclohexanecarbaldehyde, B = TsOH

นักเรียนทำปฏิกิริยา 3-methylpyrrolidine กับสารประกอบ A โดยใช้กรดเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ผลิตภัณฑ์สุดท้ายของปฏิกิริยาคือ 1-(cyclohexylidenemethyl)-3-methylpyrrolidine เลือกรีเอเจนต์ (A) และตัวเร่งปฏิกิริยา (B) ที่เหมาะสมเพื่อทำปฏิกิริยา
3-methylpyrrolidine + A (B, ความร้อน, ตัวทำละลาย) ---> 1-(cyclohexylidenemethyl)-3-methylpyrrolidine
(A) A = cyclohexanecarbaldehyde, B = Acetic acid
(B) A = vinylcyclohexane, B = Acetic acid
(C) A = vinylcyclohexane, B = TsOH
(D) A = cyclohexanecarbaldehyde, B = TsOH