ดาวจำนวนกี่ดวงที่ระบุไว้ด้านล่างที่สามารถตรวจจับได้โดยใช้สเปกโตรกราฟ ESPRESSO เมื่อใช้ร่วมกับกล้องโทรทรรศน์ VLT ขนาด 8 เมตรตัวใดตัวหนึ่งที่หอดูดาวพารานัล ดาวจะถือว่าตรวจจับได้หากมีอัตราส่วนสัญญาณต่อสัญญาณรบกวน (S/N) อย่างน้อย 10 ต่อพิกเซลที่จัดกลุ่มในช่วงเปิดรับแสง 1 ชั่วโมง

สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับสเปกโตรกราฟ ESPRESSO โปรดดูลิงก์ต่อไปนี้:
https://www.eso.org/sci/facilities/paranal/instruments/espresso/overview.html

a) Canopus
b) Polaris
c) ดาวที่มี RA = 0 องศาและ DEC = 0 องศา ความสว่างสัมบูรณ์ของ V เท่ากับ 15 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากโลก 10 พาร์เซก
d) ดาวที่มี RA = 0 องศาและ DEC = 0 องศา ความสว่างสัมบูรณ์ของ V เท่ากับ 15 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากโลก 200 พาร์เซก e) ดาวที่มี RA = 0 องศา และ DEC = 0 องศา ความสว่างสัมบูรณ์ของ V เท่ากับ 15 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากโลก 5 พาร์เซก
f) ดาวที่มี RA = 0 องศา และ DEC = 0 องศา ความสว่างสัมบูรณ์ของ V เท่ากับ 15 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากโลก 50 พาร์เซก
(A) 2
(B) 4
(C) 5
(D) 3

ดาวจำนวนกี่ดวงที่ระบุไว้ด้านล่างที่สามารถตรวจจับได้โดยใช้สเปกโตรกราฟ ESPRESSO เมื่อใช้ร่วมกับกล้องโทรทรรศน์ VLT ขนาด 8 เมตรตัวใดตัวหนึ่งที่หอดูดาวพารานัล ดาวจะถือว่าตรวจจับได้หากมีอัตราส่วนสัญญาณต่อสัญญาณรบกวน (S/N) อย่างน้อย 10 ต่อพิกเซลที่จัดกลุ่มในช่วงเปิดรับแสง 1 ชั่วโมง

สำหรับรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับสเปกโตรกราฟ ESPRESSO โปรดดูลิงก์ต่อไปนี้:
https://www.eso.org/sci/facilities/paranal/instruments/espresso/overview.html

a) Canopus
b) Polaris
c) ดาวที่มี RA = 0 องศาและ DEC = 0 องศา ความสว่างสัมบูรณ์ของ V เท่ากับ 15 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากโลก 10 พาร์เซก
d) ดาวที่มี RA = 0 องศาและ DEC = 0 องศา ความสว่างสัมบูรณ์ของ V เท่ากับ 15 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากโลก 200 พาร์เซก e) ดาวฤกษ์ที่มี RA = 0 องศา และ DEC = 0 องศา ความสว่างสัมบูรณ์ V เท่ากับ 15 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากโลก 5 พาร์เซก
f) ดาวฤกษ์ที่มี RA = 0 องศา และ DEC = 0 องศา ความสว่างสัมบูรณ์ V เท่ากับ 15 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากโลก 50 พาร์เซก
(A) 2
(B) 4
(C) 5
(D) 3


คุณได้ระบุคู่ลิแกนด์-ตัวรับใหม่ที่แสดงออกมาในเซลล์สันประสาทในตอนแรกและต้องการทำความเข้าใจถึงชะตากรรมของพัฒนาการในการโต้ตอบกันของคู่เหล่านี้ ตัวรับเป็นกระบอกทรานส์เมมเบรนโมโนเมอร์ที่มีอัลฟาเฮลิกซ์แปดตัว เฮลิกซ์นอกเซลล์สี่ตัว และเบตาชีตสามตัวที่สร้างไซต์การจับสำหรับลิแกนด์ ลิแกนด์เป็นคอยล์ที่ขดเป็นเกลียวของอัลฟาเฮลิกซ์สองตัว คุณสร้างเวกเตอร์ไบซิสโทรนิกล็อกซ์-ครีด้วย ORF ของลิแกนด์ที่ตำแหน่ง 5' หลอมรวมกับ mCherry โดย ORF ของตัวรับอยู่ที่ตำแหน่ง 3' และหลอมรวมกับ eGFP ที่ปลาย C ลิแกนด์อยู่ภายใต้โปรโมเตอร์ CBA และองค์ประกอบควบคุม IRES อยู่เหนือตัวรับ ระหว่างลิแกนด์ ORF และ mCherry มีการหยุดในตลับ loxP-stop-loxP และระหว่างตัวรับและ eGFP มีการหยุดในตลับ lox2272-stop-lox2272 คุณยังเพิ่มแอนติบอดีต่อโปรตีนที่แสดงออกมากเกินไป และตอนนี้ใช้แอนติบอดีเหล่านี้เพื่อทดสอบการแสดงออกของคอนสตรัคต์บนบล็อตเวสเทิร์นหลังจากการถ่ายโอนพลาสมิดไปยังวัฒนธรรมแอสโตรไซต์ขั้นต้น โปรตีนทั้งหมดให้สัญญาณที่เป็นสัดส่วนกับการโหลดแอคติน ในที่สุด คุณผสมพันธุ์เมาส์จำลองแบบโฮโมไซกัสสำหรับคอนสตรัคต์ของคุณในพื้นหลัง wt คุณผสมมันกับเมาส์เฮมิไซกัส SOX10-Cre หลังจากลูกหลานเกิดมาแล้ว คุณมองเห็นพวกมันภายใต้กล้องจุลทรรศน์คอนโฟคัลเรืองแสง คุณไม่สังเกตเห็นสัญญาณสีเขียว คำตอบใดต่อไปนี้อธิบายสาเหตุที่เป็นไปได้มากที่สุดสำหรับสิ่งนี้
(A) ลิแกนด์และตัวรับอยู่ในความสัมพันธ์แบบพาราไครน์
(B) โครงสร้างตัวรับ-eGFP ติดอยู่ในโกลจิ
(C) ขาดตัวเพิ่มประสิทธิภาพสำหรับการแสดงออกของลิแกนด์และตัวรับ
(D) ตัวรับและ eGFP ไม่ได้อยู่ในกรอบ

คุณได้ระบุคู่ลิแกนด์-ตัวรับใหม่ที่แสดงออกมาในเซลล์สันประสาทในตอนแรกและต้องการทำความเข้าใจถึงชะตากรรมของพัฒนาการในการโต้ตอบกันของคู่เหล่านี้ ตัวรับเป็นกระบอกทรานส์เมมเบรนโมโนเมอร์ที่มีอัลฟาเฮลิกซ์แปดตัว เฮลิกซ์นอกเซลล์สี่ตัว และเบตาชีตสามตัวที่สร้างไซต์การจับสำหรับลิแกนด์ ลิแกนด์เป็นคอยล์ที่ขดเป็นเกลียวของอัลฟาเฮลิกซ์สองตัว คุณสร้างเวกเตอร์ไบซิสโทรนิกล็อกซ์-ครีด้วย ORF ของลิแกนด์ที่ตำแหน่ง 5' หลอมรวมกับ mCherry โดย ORF ของตัวรับอยู่ที่ตำแหน่ง 3' และหลอมรวมกับ eGFP ที่ปลาย C ลิแกนด์อยู่ภายใต้โปรโมเตอร์ CBA และองค์ประกอบควบคุม IRES อยู่เหนือตัวรับ ระหว่างลิแกนด์ ORF และ mCherry มีการหยุดในตลับ loxP-stop-loxP และระหว่างตัวรับและ eGFP มีการหยุดในตลับ lox2272-stop-lox2272 คุณยังเพิ่มแอนติบอดีต่อโปรตีนที่แสดงออกมากเกินไป และตอนนี้ใช้แอนติบอดีเหล่านี้เพื่อทดสอบการแสดงออกของคอนสตรัคต์บนบล็อตเวสเทิร์นหลังจากการถ่ายโอนพลาสมิดไปยังวัฒนธรรมแอสโตรไซต์ขั้นต้น โปรตีนทั้งหมดให้สัญญาณที่เป็นสัดส่วนกับการโหลดแอคติน ในที่สุด คุณผสมพันธุ์เมาส์จำลองแบบโฮโมไซกัสสำหรับคอนสตรัคต์ของคุณในพื้นหลัง wt คุณผสมมันกับเมาส์เฮมิไซกัส SOX10-Cre หลังจากลูกหลานเกิดมาแล้ว คุณมองเห็นพวกมันภายใต้กล้องจุลทรรศน์คอนโฟคัลเรืองแสง คุณไม่สังเกตเห็นสัญญาณสีเขียว คำตอบใดต่อไปนี้อธิบายสาเหตุที่เป็นไปได้มากที่สุดสำหรับสิ่งนี้
(A) ลิแกนด์และตัวรับอยู่ในความสัมพันธ์แบบพาราไครน์
(B) โครงสร้างตัวรับ-eGFP ติดอยู่ในโกจิ
(C) เอนฮานเซอร์สำหรับการแสดงออกของลิแกนด์และตัวรับหายไป
(D) ตัวรับและ eGFP ไม่ได้อยู่ในกรอบ


ในการทดลอง กลุ่มนักเรียนได้ให้ความร้อนกรดเบนโซอิก 10 กรัมในเอธานอลโดยมีตัวเร่งปฏิกิริยาที่เป็นกรดอยู่ด้วย หลังจากผ่านไป 2 ชั่วโมง นักเรียนได้รับคำสั่งให้หยุดปฏิกิริยาและทำโครมาโทกราฟีคอลัมน์ (CC) เพื่อทำให้ผลิตภัณฑ์บริสุทธิ์ ก่อนทำ CC ส่วนผสมของปฏิกิริยาจะถูกวิเคราะห์โดยใช้โครมาโทกราฟีแผ่นบาง (TLC) นักเรียนพบว่าส่วนผสมของปฏิกิริยามีจุด A ภายใต้แสง UV ซึ่งบ่งชี้ถึงการมีอยู่ของสารตั้งต้น ผลิตภัณฑ์ และตัวทำละลาย โดยใช้ CC พวกเขาแยกผลิตภัณฑ์ 4 กรัมและวัสดุเริ่มต้น 3 กรัมออกจากส่วนผสมของปฏิกิริยาหลังจากคำนวณสโตอิชิโอเมตริกแล้ว พวกเขาพบว่าผลผลิตเปอร์เซ็นต์ของปฏิกิริยาคือ B
(A) A = สอง ; B = 77.77 %
(B) A = สาม ; B = 55.55 %
(C) A = สาม ; B = 44.44 %
(D) A = สอง ; B = 66.66 %

ในการทดลอง กลุ่มนักเรียนได้ให้ความร้อนกรดเบนโซอิก 10 กรัมในเอธานอลโดยมีตัวเร่งปฏิกิริยาที่เป็นกรดอยู่ด้วย หลังจากผ่านไป 2 ชั่วโมง นักเรียนได้รับคำสั่งให้หยุดปฏิกิริยาและทำโครมาโทกราฟีคอลัมน์ (CC) เพื่อทำให้ผลิตภัณฑ์บริสุทธิ์ ก่อนทำ CC ส่วนผสมของปฏิกิริยาจะถูกวิเคราะห์โดยใช้โครมาโทกราฟีแผ่นบาง (TLC) นักเรียนพบว่าส่วนผสมของปฏิกิริยามีจุด A ภายใต้แสง UV ซึ่งบ่งชี้ถึงการมีอยู่ของสารตั้งต้น ผลิตภัณฑ์ และตัวทำละลาย โดยใช้ CC พวกเขาแยกผลิตภัณฑ์ 4 กรัมและวัสดุเริ่มต้น 3 กรัมออกจากส่วนผสมของปฏิกิริยา หลังจากคำนวณสโตอิชิโอเมตริกแล้ว พวกเขาพบว่าผลผลิตเปอร์เซ็นต์ของปฏิกิริยาคือ B
(A) A = สอง ; B = 77.77 %
(B) A = สาม ; B = 55.55 %
(C) A = สาม ; B = 44.44 %
(D) A = สอง ; B = 66.66 %

ในการทดลอง กลุ่มนักเรียนได้ให้ความร้อนกรดเบนโซอิก 10 กรัมในเอธานอลโดยมีตัวเร่งปฏิกิริยาที่เป็นกรดอยู่ด้วย หลังจากผ่านไป 2 ชั่วโมง นักเรียนได้รับคำสั่งให้หยุดปฏิกิริยาและทำโครมาโทกราฟีคอลัมน์ (CC) เพื่อทำให้ผลิตภัณฑ์บริสุทธิ์ ก่อนทำ CC ส่วนผสมของปฏิกิริยาจะถูกวิเคราะห์โดยใช้โครมาโทกราฟีแผ่นบาง (TLC) นักเรียนพบว่าส่วนผสมของปฏิกิริยามีจุด A ภายใต้แสง UV ซึ่งบ่งชี้ถึงการมีอยู่ของสารตั้งต้น ผลิตภัณฑ์ และตัวทำละลาย โดยใช้ CC นักเรียนได้แยกสารตั้งต้น 4 กรัมและสารตั้งต้น 3 กรัมออกจากส่วนผสมของปฏิกิริยา หลังจากคำนวณสโตอิชิโอเมตริกแล้ว พวกเขาพบว่าผลผลิตเปอร์เซ็นต์ของปฏิกิริยาคือ B
(A) A = สอง ; B = 77.77 %
(B) A = สาม ; B = 55.55 %
(C) A = สาม ; B = 44.44 %
(D) A = สอง ; B = 66.66 %


ลำดับปฏิกิริยาชุดใดในตัวเลือกต่อไปนี้ที่จะนำไปสู่การสังเคราะห์ 1-(3-bromo-5-nitrophenyl)ethan-1-one ที่ให้ผลผลิตสูง โดยเริ่มต้นจากเบนซีน?
(A) i) HNO₃/H₂SO₄ ; ii) Fe/HCl ; iii) NaNO₂/HCl ; iv) H₃PO₂ ; v) Br₂/FeBr₃ ; vi) CH₃COCl/AlCl₃ ; vii) HNO₃/H₂SO₄
(B) i) Br₂/FeBr₃ ; ii) HNO₃/H₂SO₄ ; iii) CH₃COCl/AlCl₃ ; iv) HNO₃/H₂SO₄ ; v) Fe/HCl ; vi) NaNO₂/HCl ; vii) H₃PO₂
(C) i) CH₃COCl/AlCl₃ ; ii) Br₂/FeBr₃ ; iii) HNO₃/H₂SO₄ ; iv) Fe/HCl ; v) HNO₃/H₂SO₄ ; vi) NaNO₂/HCl ; vii) H₃PO₂
(D) i) HNO₃/H₂SO₄ ; ii) Fe/HCl ; iii) CH₃COCl/AlCl₃ ; iv) Br₂/FeBr₃ ; v) HNO₃/H₂SO₄ ; vi) NaNO₂/HCl ; vii) H₃PO₂

ลำดับปฏิกิริยาใดจากตัวเลือกต่อไปนี้ที่จะนำไปสู่การสังเคราะห์ 1-(3-bromo-5-nitrophenyl)ethan-1-one ที่ให้ผลผลิตสูง โดยเริ่มต้นด้วยเบนซิน
(A) i) HNO3/H2SO4 ; ii) Fe/HCl ; iii) NaNO2/HCl iv) H3PO2; v) Br2/FeBr3 ; vi) CH3COCl/AlCl3 ; vii) HNO3/H2SO4
(B) i) Br2/FeBr3 ; ii) HNO3/H2SO4 ; iii) CH3COCl/AlCl3 ; iv) HNO3/H2SO4 ; v) Fe/HCl ; vi) NaNO2/HCl ; vii) H3PO2
(C) i) CH3COCl/AlCl3 ; ii) Br2/FeBr3 ; iii) HNO3/H2SO4 ; iv) Fe/HCl ; v) HNO3/H2SO4 ; vi) NaNO2/HCl ; vii) H3PO2
(D) i) HNO3/H2SO4 ; ii) Fe/HCl ; iii) CH3COCl/AlCl3 ; iv) Br2/FeBr3 ; v) HNO3/H2SO4 ; vi) NaNO2/HCl ; vii) H3PO2

ลำดับปฏิกิริยาใดจากตัวเลือกต่อไปนี้ที่จะนำไปสู่การสังเคราะห์ 1-(3-bromo-5-nitrophenyl)ethan-1-one ที่ให้ผลผลิตสูง โดยเริ่มต้นด้วยเบนซิน
(A) i) HNO3/H2SO4 ; ii) Fe/HCl ; iii) NaNO2/HCl iv) H3PO2; v) Br2/FeBr3 ; vi) CH3COCl/AlCl3 ; vii) HNO3/H2SO4
(B) i) Br2/FeBr3 ; ii) HNO3/H2SO4 ; iii) CH3COCl/AlCl3 ; iv) HNO3/H2SO4 ; v) Fe/HCl ; vi) NaNO2/HCl ;) H3PO2
(C) i) CH3COCl/AlCl3 ; ii) Br2/FeBr3 ; iii) HNO3/H2SO4 ; iv) Fe/HCl ; ก) HNO3/H2SO4 ; vi) NaNO2/HCl ;) H3PO2
(D) i) HNO3/H2SO4 ; ii) Fe/HCl ; iii) CH3COCl/AlCl3 ; iv) Br2/FeBr3 ; v) HNO3/H2SO4 ; vi) NaNO2/HCl ; vii) H3PO2


เพชรและกราไฟต์มีอยู่ในห้องแมกมาเดียวกันของภูเขาไฟ เพชรและกราไฟต์อยู่ในสถานะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ในห้องแมกมาเมื่ออุณหภูมิเพิ่มขึ้น 100.0 K ความดันควรเปลี่ยนแปลงเท่าใดเพื่อรักษาสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ระหว่างเพชรและกราไฟต์ ปริมาตรโมลาร์ของเพชรคือ 3.417 ซม. ³/โมล และเอนโทรปีโมลาร์ของเพชรคือ 2.38 J K⁻¹ โมล⁻¹ ปริมาตรโมลาร์ของกราไฟต์คือ 5.298 ซม. ³/โมล และเอนโทรปีโมลาร์ของกราไฟต์คือ 5.74 J K⁻¹ โมล⁻¹
(A) ความดันต้องเพิ่มขึ้น 420 บาร์
(B) ความดันต้องเพิ่มขึ้น 675 บาร์
(C) ความดันจะต้องเพิ่มขึ้น 312 บาร์
(D) ความดันต้องเพิ่มขึ้น 1,786 บาร์

เพชรและกราไฟต์มีอยู่ในห้องแมกมาเดียวกันของภูเขาไฟ เพชรและกราไฟต์อยู่ในสถานะสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ในห้องแมกมาเมื่ออุณหภูมิเพิ่มขึ้น 100.0 K ความดันควรเปลี่ยนแปลงเท่าใดเพื่อรักษาสมดุลทางอุณหพลศาสตร์ระหว่างเพชรและกราไฟต์ ปริมาตรโมลาร์ของเพชรคือ 3.417 ซม. ³/โมล และเอนโทรปีโมลาร์ของเพชรคือ 2.38 J K⁻¹ โมล⁻¹ ปริมาตรโมลาร์ของกราไฟต์คือ 5.298 ซม. ³/โมล และเอนโทรปีโมลาร์ของกราไฟต์คือ 5.74 J K⁻¹ โมล⁻¹
(A) ความดันต้องเพิ่มขึ้น 420 บาร์
(B) ความดันต้องเพิ่มขึ้น 675 บาร์
(C) แรงดันจะต้องเพิ่มขึ้น 312 บาร์
(D) ความดันต้องเพิ่มขึ้น 1,786 บาร์


แอนทราซีนและไดเมทิลอะเซทิลีนไดคาร์บอกซิเลตถูกผสมกันในอัตราส่วน 1:1 และปล่อยให้ทำปฏิกิริยากันที่อุณหภูมิสูง ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1 1 ถูกเก็บรวบรวมแล้วให้ความร้อนกับโซเดียมไฮดรอกไซด์ในน้ำส่วนเกิน เพื่อสร้างผลิตภัณฑ์กรดไดคาร์บอกซิลิก 2 (หลังจากการทำงานด้วยกรด) 2 ถูกละลายในไตรฟลูออโรอะซิติกแอนไฮไดรด์และให้ความร้อนภายใต้การรีฟลักซ์ เปลี่ยนกรดไดคาร์บอกซิลิกเป็นแอนไฮไดรด์วงแหวน 5 เหลี่ยม สารประกอบ 3 3 ถูกบำบัดที่อุณหภูมิสูงด้วยแอนทราซีนเทียบเท่าอีกตัวหนึ่ง ทำให้เกิดสารประกอบ 4 กลุ่มสมมาตรโมเลกุลของสารประกอบ 4 คืออะไร?
(A) C2
(B) Cs
(C) C1
(D) C2v

แอนทราซีนและไดเมทิลอะเซทิลีนไดคาร์บอกซิเลตถูกผสมกันในอัตราส่วน 1:1 และปล่อยให้ทำปฏิกิริยากันที่อุณหภูมิสูง ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1 1 ถูกเก็บรวบรวมแล้วให้ความร้อนกับโซเดียมไฮดรอกไซด์ในน้ำส่วนเกิน เพื่อสร้างผลิตภัณฑ์กรดไดคาร์บอกซิลิก 2 (หลังจากการทำงานด้วยกรด) 2 ถูกละลายในไตรฟลูออโรอะซิติกแอนไฮไดรด์และให้ความร้อนภายใต้การรีฟลักซ์ เปลี่ยนกรดไดคาร์บอกซิลิกเป็นแอนไฮไดรด์วงแหวน 5 ส่วน สารประกอบ 3 3 ถูกบำบัดที่อุณหภูมิสูงด้วยแอนทราซีนเทียบเท่าอีกตัวหนึ่ง ทำให้เกิดสารประกอบ 4 กลุ่มสมมาตรโมเลกุลของสารประกอบ 4 คืออะไร?
(A) C2
(B) Cs
(C) C1
(D) C2v


สมมติว่า AGN ปล่อยพลังงานทั้งหมดออกมาในรูปของรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าแบบไอโซทรอปิก (เช่น ไม่มีเจ็ตที่เด่นชัด) และเรามีเครื่องตรวจจับที่สมบูรณ์แบบซึ่งสามารถวัดรังสีนี้ข้ามสเปกตรัมได้โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง
สมมติว่าเราสามารถวัดมวลของหลุมดำมวลยิ่งยวดใน AGN ได้เกือบพอดี รวมถึงระยะห่างของ AGN ด้วย

จากนั้น เราตรวจสอบกราฟที่มีมวลของหลุมดำ AGN บนแกนนอน และความส่องสว่างโบโลเมตริกของ AGN บนแกนตั้ง
หากเป็นเชิงสมมติฐาน:
AGN ทั้งหมดที่มีหลุมดำ Schwarzschild อยู่บนเส้นกำลังกฎโดยแทบจะไม่มีการกระเจิง AGN ทั้งหมดที่มีหลุมดำ Kerr ที่มีสปิน a=1 (ใกล้เคียงกับ 1 มาก) และการหมุนไปข้างหน้า ก็อยู่บนเส้นกำลังกฎโดยแทบจะไม่มีการกระเจิงเช่นกัน
เส้นทั้งสองเส้นวางตำแหน่งอย่างไรเมื่อเทียบกัน
(A) เส้นที่ 2 (เส้น Kerr) อยู่เหนือเส้นที่ 1 ด้วยปัจจัย 50 ถึง 100
(B) เส้นที่ 2 (เส้น Kerr) อยู่ด้านล่างเส้นที่ 1 ด้วยปัจจัย 5 ถึง 10
(C) เส้นที่ 2 (เส้น Kerr) อยู่ด้านล่างเส้นที่ 1 ด้วยปัจจัย 50 ถึง 100
(D) เส้นที่ 2 (เส้น Kerr) อยู่เหนือเส้นที่ 1 (ด้วยปัจจัย 5 ถึง 10)

สมมติว่า AGN ปล่อยพลังงานทั้งหมดออกมาในรูปของรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าแบบไอโซทรอปิก (เช่น ไม่มีเจ็ตที่เด่นชัด) และเรามีเครื่องตรวจจับที่สมบูรณ์แบบซึ่งสามารถวัดรังสีนี้ข้ามสเปกตรัมได้โดยไม่มีสิ่งกีดขวาง
สมมติว่าเราสามารถวัดมวลของหลุมดำมวลยิ่งยวดใน AGN ได้เกือบพอดี รวมถึงระยะห่างของ AGN ด้วย

จากนั้น เราตรวจสอบกราฟที่มีมวลของหลุมดำ AGN บนแกนนอน และความส่องสว่างโบโลเมตริกของ AGN บนแกนตั้ง

หากเป็นเชิงทฤษฎี:
AGN ทั้งหมดที่มีหลุมดำ Schwarzschild อยู่บนเส้นกำลังกฎโดยแทบจะไม่มีการกระเจิง AGN ทั้งหมดที่มีหลุมดำ Kerr ที่มีสปิน a=1 (ใกล้เคียงกับ 1 มาก) และการหมุนไปข้างหน้า ก็อยู่บนเส้นกำลังกฎโดยแทบจะไม่มีการกระเจิงเช่นกัน
เส้นทั้งสองเส้นวางตำแหน่งอย่างไรเมื่อเทียบกัน
(A) เส้นที่ 2 (เส้น Kerr) อยู่เหนือเส้นที่ 1 ด้วยปัจจัย 50 ถึง 100
(B) เส้นที่ 2 (เส้น Kerr) อยู่ด้านล่างเส้นที่ 1 ด้วยปัจจัย 5 ถึง 10
(C) เส้นที่ 2 (เส้น Kerr) อยู่ด้านล่างเส้นที่ 1 ด้วยปัจจัย 50 ถึง 100
(D) เส้นที่ 2 (เส้น Kerr) อยู่เหนือเส้นที่ 1 (ด้วยปัจจัย 5 ถึง 10)


ข้อใดต่อไปนี้เป็นจริงเกี่ยวกับการเมทิลเลชันของดีเอ็นเอในการพัฒนาของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
(A) การเมทิลเลชันของดีเอ็นเอนั้นเกี่ยวข้องเป็นหลักกับการควบคุมดูแลและยีนประจำบ้าน
(B) หลังจากการฝัง ประมาณ 20-30% ของ CpG ในจีโนมของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะถูกเมทิลเลชัน
(C) การกำจัดเมทิลเลชันของดีเอ็นเอสามารถเกิดขึ้นได้ทั้งแบบพาสซีฟ (โดยเอนไซม์) และแบบแอคทีฟ (โดยการแบ่งเซลล์)
(D) ในระหว่างภาวะพลูโพเทนซีไร้เดียงสา การเมทิลเลชันของดีเอ็นเอจะถูกจำกัดส่วนใหญ่อยู่ที่องค์ประกอบที่เคลื่อนย้ายได้และตำแหน่งที่ประทับ

ข้อใดต่อไปนี้เป็นจริงเกี่ยวกับการเมทิลเลชันของดีเอ็นเอในการพัฒนาของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม
(A) การเมทิลเลชันของดีเอ็นเอส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการทำให้ยีนที่ควบคุมและการพัฒนาเงียบลง
(B) หลังจากการฝัง ประมาณ 20-30% ของ CpG ในจีโนมของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะถูกเมทิลเลชัน
(C) การดีเมทิลเลชันของดีเอ็นเอสามารถเกิดขึ้นได้ทั้งแบบพาสซีฟ (โดยเอนไซม์) และแบบแอคทีฟ (โดยการแบ่งเซลล์)
(D) ในระหว่างความสามารถในการสร้างสิ่งมีชีวิตหลายชนิดแบบไร้เดียงสา การเมทิลเลชันของดีเอ็นเอจะถูกจำกัดอยู่เฉพาะองค์ประกอบที่เคลื่อนย้ายได้และตำแหน่งที่ประทับ


นักดาราศาสตร์กำลังค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์สองดวงที่มีมวลเท่ากันทุกประการ โดยใช้วิธี RV พวกเขาตรวจพบดาวเคราะห์ดวงหนึ่งรอบดาวฤกษ์แต่ละดวง ซึ่งทั้งสองดวงมีมวลใกล้เคียงกับดาวเนปจูน ดาวฤกษ์ทั้งสองดวงมีมวลใกล้เคียงกับดวงอาทิตย์ของเรา พบว่าดาวเคราะห์ทั้งสองดวงโคจรอยู่ในวงโคจรเป็นวงกลม

ตรวจพบดาวเคราะห์หมายเลข 1 จากการเปลี่ยนแปลงของเส้นสเปกตรัมเป็นระยะสูงสุด 5 มิลลิอังสตรอมที่ความยาวคลื่นหนึ่งๆ การเปลี่ยนแปลงของความยาวคลื่นเป็นระยะของเส้นสเปกตรัมเดียวกันในสเปกตรัมของดาวเคราะห์หมายเลข 2 คือ 7 มิลลิอังสตรอม

คำถามคือ: ระยะการโคจรของดาวเคราะห์หมายเลข 2 ยาวนานกว่าของดาวเคราะห์หมายเลข 1 กี่เท่า
(A) ~ 1.96
(B) ~ 1.40
(C) ~ 0.85
(D) ~ 0.36

นักดาราศาสตร์กำลังค้นหาดาวเคราะห์นอกระบบที่โคจรรอบดาวฤกษ์สองดวงที่มีมวลเท่ากันทุกประการ โดยใช้วิธี RV พวกเขาตรวจพบดาวเคราะห์ดวงหนึ่งรอบดาวฤกษ์แต่ละดวง ซึ่งทั้งสองดวงมีมวลใกล้เคียงกับดาวเนปจูน ดาวฤกษ์ทั้งสองดวงมีมวลใกล้เคียงกับดวงอาทิตย์ของเรา พบว่าดาวเคราะห์ทั้งสองดวงโคจรอยู่ในวงโคจรเป็นวงกลม

ตรวจพบดาวเคราะห์หมายเลข 1 จากการเปลี่ยนแปลงของเส้นสเปกตรัมเป็นระยะสูงสุด 5 มิลลิอังสตรอมที่ความยาวคลื่นหนึ่งๆ การเปลี่ยนแปลงของความยาวคลื่นเป็นระยะของเส้นสเปกตรัมเดียวกันในสเปกตรัมของดาวเคราะห์ดวงที่ 2 คือ 7 มิลลิอังสตรอม

คำถามคือ: ระยะการโคจรของดาวเคราะห์หมายเลข 2 ยาวนานกว่าของดาวเคราะห์หมายเลข 1 กี่เท่า
(A) ~ 1.96
(B) ~ 1.40
(C) ~ 0.85
(D) ~ 0.36


ในขณะที่ศึกษาโปรตีนยีสต์ X นักชีววิทยาโมเลกุลสังเกตเห็นว่ามิวแทนต์ที่ถูกตัดออกของ X มีอัตราการเติบโตที่ลดลงและขนาดเซลล์ที่ลดลง เธอทำการวิเคราะห์อินเทอแร็กโทมและได้โปรตีน Y เป็นพันธมิตรที่โต้ตอบกับ X ระหว่างการตรวจสอบการทดลอง พบว่าการแสดงออก Y มากเกินไปภายใต้โปรโมเตอร์ Tet ช่วยบรรเทาฟีโนไทป์ที่สังเกตได้เมื่อตัด X ออกไป คุณอนุมานอะไรเกี่ยวกับ X และ Y ได้บ้าง
(A) Y ทำงานเหนือ X
(B) X และ Y ไม่เกี่ยวข้องกัน แต่เป็นผลของโปรโมเตอร์ Tet
(C) X และ y เป็นยีนที่ทำลายล้างได้
(D) X ทำงานเหนือ Y

ขณะศึกษาโปรตีนยีสต์ X นักชีววิทยาโมเลกุลสังเกตว่าโปรตีนกลายพันธุ์ที่ถูกตัดออกของ X มีอัตราการเติบโตที่ลดลงและขนาดเซลล์ที่ลดลง เธอทำการวิเคราะหา์การโต้ตอบของโปรตีนและได้โปรตีน Y เป็นพันธมิตรที่โต้ตอบกับ X ระหว่างการตรวจสอบการทดลอง พบว่าการแสดงออก Y มากเกินไปภายใต้โปรโมเตอร์ Tet ช่วยบรรเทาฟีโนไทป์ที่สังเกตได้เมื่อตัด X ออกไป คุณอนุมานอะไรเกี่ยวกับ X และ Y ได้บ้าง
(A) Y ทำงานอยู่ด้านต้นทางของ X
(B) X และ Y ไม่เกี่ยวข้องกัน แต่เป็นผลของโปรโมเตอร์ Tet
(C) X และ y เป็นยีนที่ทำให้ตายเมื่อรวมกัน
(D) X ทำงานอยู่ด้านต้นทางของ Y

ในขณะที่ศึกษาโปรตีนยีสต์ X นักชีววิทยาโมเลกุลสังเกตว่ามิวแทนต์ที่ถูกตัดออกของ X มีอัตราการเติบโตที่ลดลงและขนาดเซลล์ที่ลดลง เธอทำการวิเคราะห์อินเทอแร็กโทมและได้โปรตีน Y เป็นหุ้นส่วนที่โต้ตอบกับ X ระหว่างการตรวจสอบการทดลอง พบว่าการแสดงออก Y มากเกินไปภายใต้โปรโมเตอร์ Tet ช่วยบรรเทาฟีโนไทป์ที่สังเกตได้เมื่อลบ X ออกไป คุณอนุมานอะไรเกี่ยวกับ X และ Y ได้บ้าง
(A) Y ทำงานก่อน X
(B) X และ Y ไม่เกี่ยวข้องกัน - เป็นผลของโปรโมเตอร์ Tet
(C) X และ y เป็นยีนที่ทำลายล้างแบบสังเคราะห์
(D) X ทำงานก่อน Y


กลุ่มเกจ SM ใดที่สามารถประมาณค่าด้วยกลุ่มไม่ต่อเนื่องที่มีความแม่นยำสูงสุดได้
(A) SU(2)L
(B) SU(3)F
(C) SU(3)C
(D) U(1)Y

กลุ่มมาตรวัด SM กลุ่มใดที่สามารถประมาณค่าด้วยกลุ่มแยกส่วนที่มีความแม่นยำสูงสุดได้
(A) SU(2)L
(B) SU(3)F
(C) SU(3)C
(D) U(1)Y

กลุ่มเกจ SM ใดที่สามารถประมาณค่าได้โดยกลุ่มแยกส่วนที่มีความแม่นยำสูงสุดเท่าที่เป็นไปได้
(A) SU(2)L
(B) SU(3)F
(C) SU(3)C
(D) U(1)Y


คุณได้สร้างโมเลกุล mRNA ที่ใช้ในการรักษาซึ่งแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการทดลองทางคลินิกสำหรับการรักษาโรคภูมิคุ้มกันทำลายตนเอง คุณต้องการสร้างกระบวนการทางชีวภาพในระดับคลินิกเพื่อผลิตและทำให้บริสุทธิ์ของไบโอโมเลกุลของคุณก่อนที่จะห่อหุ้มไว้ในอนุภาคนาโนไขมัน กระบวนการใดต่อไปนี้จะช่วยให้คุณผลิตโมเลกุล mRNA ที่มีความบริสุทธิ์สูงได้ เพื่อให้การเลือกของคุณง่ายขึ้น ให้ถือว่าขั้นตอนกลางบางขั้นตอน เช่น การทำให้เข้มข้นเป็นพิเศษ การกรองแบบไดอะฟิลเตรชัน และการกรองแบบปลอดเชื้อ ถูกละเว้น
(A) สังเคราะห์ mRNA โดยใช้ IVT โดยใช้เทมเพลต DNA พลาสมิดแบบเชิงเส้นที่มีข้อมูลแทรกทางพันธุกรรมที่ต้องการ ดำเนินการบำบัดด้วย RNase เพื่อแยกโมเลกุล mRNA จากนั้นจึงดำเนินการโครมาโตกราฟีแบบแยกตามขนาดเพื่อแยกชิ้นส่วนที่มีขนาดถูกต้อง
(B) เพาะเลี้ยงเซลล์ HEK-293T ที่แสดง mRNA ที่ต้องการ ทำการแยก mRNA ให้บริสุทธิ์ด้วยขั้นตอนโครมาโตกราฟีสองขั้นตอน ขั้นตอนแรกคือขั้นตอนการจับด้วยโครมาโตกราฟีแบบแลกเปลี่ยนแอนไอออน จากนั้นขัดด้วยเรซินโอลิโก dT
(C) ถ่ายโอนเซลล์ CHO ด้วยพลาสมิด DNA ที่บรรจุยีนที่ต้องการ ดำเนินการปฏิกิริยา IVT เพื่อสังเคราะห์ mRNA ทำการแยก mRNA ให้บริสุทธิ์ด้วยการกรองการไหลแบบสัมผัสร่วมกับโครมาโตกราฟีแบบแยกตามขนาดเพื่อแยกโมเลกุล mRNA ของคุณ
(D) สังเคราะห์ mRNA โดยใช้ IVT โดยใช้เทมเพลต DNA พลาสมิดแบบเชิงเส้นที่มีข้อมูลแทรกทางพันธุกรรมที่ต้องการ ทำ mRNA ให้บริสุทธิ์ด้วยขั้นตอนโครมาโทกราฟีสองขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนการจับแบบแอฟฟินิตี้ด้วยเรซินโอลิโก dT จากนั้นขัดด้วยโครมาโทกราฟีแบบปฏิสัมพันธ์แบบไม่ชอบน้ำ

คุณได้สร้างโมเลกุล mRNA ที่ใช้ในการรักษาซึ่งแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการทดลองทางคลินิกสำหรับการรักษาโรคภูมิคุ้มกันทำลายตนเอง คุณต้องการสร้างกระบวนการทางชีวภาพในระดับคลินิกเพื่อผลิตและทำให้บริสุทธิ์ของไบโอโมเลกุลของคุณก่อนที่จะห่อหุ้มไว้ในอนุภาคนาโนไขมัน กระบวนการใดต่อไปนี้จะช่วยให้คุณผลิตโมเลกุล mRNA ที่มีความบริสุทธิ์สูงได้ เพื่อให้การเลือกของคุณง่ายขึ้น ให้ถือว่าขั้นตอนกลางบางขั้นตอน เช่น การทำให้เข้มข้นเป็นพิเศษ การกรองแบบไดอะฟิลเตรชัน และการกรองแบบปลอดเชื้อ ถูกละเว้น
(A) สังเคราะห์ mRNA โดยใช้ IVT โดยใช้เทมเพลต DNA พลาสมิดแบบเชิงเส้นที่มีข้อมูลแทรกทางพันธุกรรมที่ต้องการ ดำเนินการบำบัดด้วย RNase เพื่อแยกโมเลกุล mRNA จากนั้นจึงทำโครมาโตกราฟีแยกตามขนาดเพื่อแยกชิ้นส่วนที่มีขนาดถูกต้อง
(B) เพาะเลี้ยงเซลล์ HEK-293T ที่แสดง mRNA ที่สนใจ ทำ mRNA ให้บริสุทธิ์ด้วยขั้นตอนโครมาโตกราฟีสองขั้นตอน ขั้นตอนแรกคือขั้นตอนจับยึดด้วยโครมาโตกราฟีแลกเปลี่ยนแอนไอออน จากนั้นขัดด้วยเรซินโอลิโก dT
(C) ถ่ายยีนพลาสมิดที่บรรจุส่วนแทรกทางพันธุกรรมที่สนใจลงในเซลล์ CHO ทำปฏิกิริยา IVT เพื่อสังเคราะห์ mRNA ทำ mRNA ให้บริสุทธิ์ด้วยการกรองการไหลแบบสัมผัสร่วมกับโครมาโตกราฟีแยกตามขนาดเพื่อแยกโมเลกุล mRNA ของคุณ
(D) สังเคราะห์ mRNA โดยใช้ IVT โดยใช้เทมเพลต DNA พลาสมิดแบบเชิงเส้นที่มีข้อมูลแทรกทางพันธุกรรมที่ต้องการ ทำ mRNA ให้บริสุทธิ์ด้วยขั้นตอนโครมาโทกราฟีสองขั้นตอน ได้แก่ ขั้นตอนการจับแบบแอฟฟินิตี้ด้วยเรซินโอลิโก dT จากนั้นขัดด้วยโครมาโทกราฟีแบบปฏิสัมพันธ์แบบไม่ชอบน้ำ


โดยใช้สูตรโมเลกุลและข้อมูล 1H NMR ของสารประกอบ A และ B โปรดระบุสารตั้งต้น ผลิตภัณฑ์ และประเภทของปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นเพื่อสร้างผลิตภัณฑ์ C

A(C6H13Br) : สัญญาณ 3 ตัว ซิงเกิล 1 ตัว และทริปเล็ต 2 ตัว
B(C4H6): สัญญาณ 3 ตัว ซิงเกิล 1 ตัว ทริปเล็ต 1 ตัว และควอเต็ต 1 ตัว
C(C10H18): สัญญาณ 5 ตัว ซิงเกิล 1 ตัว ทริปเล็ต 3 ตัว และควอเต็ต 1 ตัว
(A) เป็นการเติมนิวคลีโอไฟล์ระหว่าง 1-โบรโม-3,3-ไดเมทิลบิวเทนและบิวต์-1-ไอน์ เพื่อสร้าง 6,7-ไดเมทิลออกต์-3-ไอน์
(B) เป็นการทดแทนนิวคลีโอไฟล์ระหว่าง 3-โบรโม-2,4-ไดเมทิลเพนเทน และ 3-เมทิลบิวต์-1-ไอน์ เพื่อสร้าง 5-ไอโซโพรพิล-2,6-ไดเมทิลเฮปต์-3-ไอน์
(C) เป็นการทดแทนอิเล็กโทรฟิลิกระหว่าง 1-โบรโม-3,3-ไดเมทิลบิวเทน และบิวต์-2-ไอน์ เพื่อสร้าง 6,7-ไดเมทิลออกต์-3-ไอน์
(D) เป็นการทดแทนนิวคลีโอไฟล์ระหว่าง 1-โบรโม-3,3-ไดเมทิลบิวเทนและบิวต์-1-ไอน์ เพื่อสร้าง 7,7-ไดเมทิลออกต์-3-ไอน์

โดยใช้สูตรโมเลกุลและข้อมูล 1H NMR ของสารประกอบ A และ B โปรดระบุสารตั้งต้น ผลิตภัณฑ์ และประเภทของปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นเพื่อสร้างผลิตภัณฑ์ C

A(C6H13Br) : สัญญาณ 3 ตัว ซิงเกิล 1 ตัว และทริปเล็ต 2 ตัว
B(C4H6): สัญญาณ 3 ตัว ซิงเกิล 1 ตัว ทริปเล็ต 1 ตัว และควอเต็ต 1 ตัว
C(C10H18): สัญญาณ 5 ตัว ซิงเกิล 1 ตัว ทริปเล็ต 3 ตัว และควอเต็ต 1 ตัว
(A) เป็นการเติมนิวคลีโอไฟล์ระหว่าง 1-โบรโม-3,3-ไดเมทิลบิวเทนและบิวต์-1-ไอน์ เพื่อสร้าง 6,7-ไดเมทิลออกต์-3-ไอน์
(B) เป็นการทดแทนนิวคลีโอไฟล์ระหว่าง 3-โบรโม-2,4-ไดเมทิลเพนเทนและ 3-เมทิลบิวต์-1-ไอน์เพื่อสร้าง 5-ไอโซโพรพิล-2,6-ไดเมทิลเฮปต์-3-ไอน์
(C) เป็นการทดแทนอิเล็กโทรฟิลิกระหว่าง 1-โบรโม-3,3-ไดเมทิลบิวต์เทนและบิวต์-2-ไอน์เพื่อสร้าง 6,7-ไดเมทิลออกต์-3-ไอน์
(D) เป็นการทดแทนนิวคลีโอไฟล์ระหว่าง 1-โบรโม-3,3-ไดเมทิลบิวเทนและบิวต์-1-ไอน์ เพื่อสร้าง 7,7-ไดเมทิลออกต์-3-ไอน์


นักดาราศาสตร์กำลังสังเกตดาวฤกษ์ที่มีรัศมีเท่ากับดวงอาทิตย์ โดยซีกหนึ่งของดาวฤกษ์ปกคลุมไปด้วยจุดมืดที่มีปัจจัยการเติมเต็ม 20% ดาวฤกษ์มีอุณหภูมิที่มีผล (Teff) อยู่ที่ 6,000K และจุดเหล่านี้มีค่าความแตกต่างของอุณหภูมิอยู่ที่ 1,000K เนื่องจากมีเพียงซีกเดียวเท่านั้นที่มีจุด การสังเกตแบบลำดับเวลาโฟโตเมตริกจึงเผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของความสว่างเป็นระยะๆ อันเนื่องมาจากการปรับหมุน ที่น่าสนใจคือ สถานการณ์ดังกล่าวอาจคล้ายคลึงกับการมีอยู่ของดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะได้อย่างใกล้ชิด เพื่อให้ได้สัญญาณแอมพลิจูดเท่ากันในเส้นโค้งแสงของดาวฤกษ์ (หากดาวฤกษ์ไม่ได้ถูกปกคลุมไปด้วยจุด!) รัศมีของดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะสมมติควรเป็นเท่าใดเมื่อเทียบกับรัศมีของดาวฤกษ์แม่ (นั่นคือ Rpl/Rstar)
(A) ~0.11
(B) ~0.39
(C) ~0.07
(D) ~0.32

นักดาราศาสตร์กำลังสังเกตดาวฤกษ์ที่มีรัศมีเท่ากับดวงอาทิตย์ โดยซีกหนึ่งของดาวฤกษ์ปกคลุมไปด้วยจุดมืดที่มีปัจจัยการเติมเต็ม 20% ดาวฤกษ์มีอุณหภูมิจริง (Teff) อยู่ที่ 6,000K และจุดเหล่านี้มีค่าความแตกต่างของอุณหภูมิอยู่ที่ 1,000K เนื่องจากมีจุดเพียงซีกเดียวเท่านั้นที่สังเกตการณ์แบบอนุกรมเวลาโฟโตเมตริกจึงเผยให้เห็นการเปลี่ยนแปลงของความสว่างเป็นระยะ ๆ อันเนื่องมาจากการปรับหมุน ที่น่าสนใจคือ สถานการณ์ดังกล่าวอาจคล้ายคลึงกับการมีอยู่ของดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะได้อย่างใกล้ชิด เพื่อให้ได้สัญญาณแอมพลิจูดเท่ากันในเส้นโค้งแสงของดาวฤกษ์ (หากดาวฤกษ์ไม่ได้ถูกปกคลุมด้วยจุด!) รัศมีของดาวเคราะห์นอกระบบสุริยะสมมติควรเป็นเท่าใดเมื่อเทียบกับรัศมีของดาวฤกษ์แม่ (เช่น Rpl/Rstar)
(A) ~0.11
(B) ~0.39
(C) ~0.07
(D) ~0.32


ปฏิกิริยาระหว่างไซโคลเฮกซาโนนและไพเพอริดีนสามารถส่งผลให้เกิดการสร้างอิมีนแบบวงแหวน ซึ่งเรียกอีกอย่างว่าเบสชิฟฟ์ ปฏิกิริยาประเภทนี้เป็นตัวอย่างคลาสสิกของการสร้างอิมีน ซึ่งเกี่ยวข้องกับการควบแน่นของคีโตน (ไซโคลเฮกซาโนนในกรณีนี้) กับเอมีนหลัก (ไพเพอริดีน) โดยมีตัวเร่งปฏิกิริยาที่เป็นกรด
กรดที่เหมาะสมที่จะใช้ (A) และผลผลิตขั้นสุดท้าย (B) ของปฏิกิริยาต่อไปนี้จะเป็นอย่างไร ไซโคลเฮกซาโนน + ไพเพอริดีน + (A, อะคริลาลดีไฮด์, H3O+) ---> B
(A) A = HCl, B = 3-(2-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพานัล
(B) A = HCl, B = 1-(2-(3-ออกโซโพรพิล)ไซโคลเฮกซิลิดีน)ไพเพอริดิน-1-ไออัม
(C) A = TsOH, B = 1-(2-(3-ออกโซโพรพิล)ไซโคลเฮกซิลิดีน)ไพเพอริดิน-1-ไออัม
(D) A = TsOH, B = 3-(2-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพานัล

ปฏิกิริยาระหว่างไซโคลเฮกซาโนนและไพเพอริดีนสามารถส่งผลให้เกิดการสร้างอิมีนแบบวงแหวน ซึ่งเรียกอีกอย่างว่าเบสชิฟฟ์ ปฏิกิริยาประเภทนี้เป็นตัวอย่างคลาสสิกของการสร้างอิมีน ซึ่งเกี่ยวข้องกับการควบแน่นของคีโตน (ไซโคลเฮกซาโนนในกรณีนี้) กับเอมีนหลัก (ไพเพอริดีน) โดยมีตัวเร่งปฏิกิริยาที่เป็นกรด
กรดที่เหมาะสมที่จะใช้ (A) และผลผลิตขั้นสุดท้าย (B) ของปฏิกิริยาต่อไปนี้จะเป็นอย่างไร ไซโคลเฮกซาโนน + ไพเพอริดีน + (A, อะคริลาลดีไฮด์, H3O+) ---> B
(A) A = HCl, B = 3-(2-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพานอล
(B) A = HCl, B = 1-(2-(3-ออกโซโพรพิล)ไซโคลเฮกซิลิดีน)ไพเพอริดิน-1-ไออัม
(C) A = TsOH, B = 1-(2-(3-ออกโซโพรพิล)ไซโคลเฮกซิลิดีน)ไพเพอริดิน-1-ไออัม
(D) A = TsOH, B = 3-(2-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพานอล


ลำแสงขนานเกิดขึ้นจากเครื่องสเปกโตรมิเตอร์วิเคราะห์ โดย E=4GeV ลำแสงประกอบด้วยอนุภาค X โดยที่ m{X}=1.48GeV และ \tau{0}=8.7\times10^{-5}s ที่ระยะทางเท่าใดฟลักซ์จึงลดลงเหลือ 25%

หมายเหตุ: ใช้โปรแกรมแก้ไขออนไลน์ LaTeX สำหรับการคำนวณทางคณิตศาสตร์
(A) 17586 ม.
(B) 48635 ม.
(C) 64218 ม.
(D) 90954 ม.


ลองนึกภาพสถานการณ์ที่มีการค้นพบโมเลกุลธรรมชาติใหม่ที่เรียกว่า Xantheraquin และกำลังถูกตรวจสอบเพื่อทดสอบในซิลิโกกับเชื้อก่อโรคแบคทีเรียที่ดื้อยามากกว่าหนึ่งชนิด การศึกษาเบื้องต้นระบุว่า Xantheraquin มีศูนย์ไครัลหลายแห่งและสามารถดำรงอยู่ได้ในรูปแบบทอโทเมอริกต่างๆ ขั้นตอนใดต่อไปนี้จะสำคัญที่สุดก่อนดำเนินการศึกษาการเชื่อมต่อในซิลิโก เนื่องจากความซับซ้อนของชีวสารสนเทศในการค้นพบยาตามโครงสร้าง ?
(A) ใช้รูปแบบไครัลที่เสถียรที่สุดของ Xantheraquin โดยอาศัยการคำนวณกลศาสตร์ควอนตัมเพื่อทำนายปฏิสัมพันธ์กับเป้าหมายแบคทีเรีย
(B) วิเคราะห์รูปแบบทอโทเมอริกและไครัลทั้งหมด แต่ให้ความสำคัญกับรูปแบบที่น่าจะออกฤทธิ์ทางชีวภาพมากที่สุดโดยพิจารณาจากคุณสมบัติทางเคมีและฟิสิกส์
(C) เน้นที่เภสัชจลนศาสตร์ของแซนเทอราควินและคุณสมบัติ ADME (การดูดซึม การกระจาย การเผาผลาญ การขับถ่าย) โดยใช้การจำลองพลวัตของโมเลกุลเพื่อทำนายพฤติกรรมในระบบชีวภาพ
(D) รวมการคาดการณ์ในซิลิโกกับการทดสอบความสัมพันธ์ในการจับในหลอดทดลองเบื้องต้นเพื่อยืนยันรูปแบบที่มีแนวโน้มมากที่สุดของ Xantheraquin ก่อนการศึกษาการเชื่อมต่ออย่างละเอียด

ลองนึกภาพสถานการณ์ที่มีการค้นพบโมเลกุลธรรมชาติใหม่ที่เรียกว่า Xantheraquin และกำลังถูกตรวจสอบเพื่อทดสอบในซิลิโกกับเชื้อก่อโรคแบคทีเรียที่ดื้อยามากกว่าหนึ่งชนิด การศึกษาเบื้องต้นระบุว่า Xantheraquin มีศูนย์ไครัลหลายแห่งและสามารถดำรงอยู่ได้ในรูปแบบทอโทเมอริกต่างๆ ขั้นตอนใดต่อไปนี้จะสำคัญที่สุดก่อนดำเนินการศึกษาการเชื่อมต่อในซิลิโก เนื่องจากความซับซ้อนของชีวสารสนเทศในการค้นพบยาตามโครงสร้าง ?
(A) ใช้รูปแบบไครัลที่เสถียรที่สุดของ Xantheraquin โดยอาศัยการคำนวณกลศาสตร์ควอนตัมเพื่อทำนายปฏิสัมพันธ์กับเป้าหมายแบคทีเรีย
(B) วิเคราะห์รูปแบบทอโทเมอริกและไครัลทั้งหมด แต่ให้ความสำคัญกับรูปแบบที่มีแนวโน้มจะออกฤทธิ์ทางชีวภาพมากที่สุดโดยพิจารณาจากคุณสมบัติทางฟิสิกเคมี
(C) เน้นที่เภสัชจลนศาสตร์ของแซนเทอราควินและคุณสมบัติ ADME (การดูดซึม การกระจาย การเผาผลาญ การขับถ่าย) โดยใช้การจำลองพลวัตของโมเลกุลเพื่อทำนายพฤติกรรมในระบบทางชีววิทยา
(D) รวมการคาดการณ์ในซิลิโกกับการทดสอบความสัมพันธ์ในการจับเบื้องต้นในหลอดทดลองเพื่อยืนยันรูปแบบที่มีแนวโน้มมากที่สุดของ Xantheraquin ก่อนการศึกษาการเชื่อมต่ออย่างละเอียด


พิจารณาผลึกทรง ромโบฮีดรัลที่มีระยะห่างระหว่างอะตอมเท่ากับ 10 อังสตรอม และมีมุม $\quad\alpha=\beta=\gamma=30^{0}$ ระยะห่างระหว่างระนาบของผลึก (111) คือเท่าใด
(A) 9.08 อังสตรอม
(B) 10.05 อังสตรอม
(C) 8.95 อังสตรอม
(D) 9.54 อังสตรอม


พืชบางชนิดขาดคลอโรฟิลล์เนื่องจากพืชเหล่านี้ได้พัฒนากลยุทธ์เฉพาะตัวเพื่อเอาชีวิตรอดโดยไม่ต้องสังเคราะห์แสง กลุ่มนี้รวมถึงสกุลที่แตกต่างกันซึ่งวิวัฒนาการมาประกอบด้วยสาหร่ายและพืชบก รวมถึงกล้วยไม้ต่างๆ การเปลี่ยนแปลงทางโมเลกุลต่อไปนี้ข้อใดที่ไม่เกิดขึ้นในพืชดังกล่าวเนื่องจากชีวิตที่ไม่มีการสังเคราะห์แสง
(A) การส่งสัญญาณย้อนกลับที่บกพร่องจากพลาสติด
(B) การแสดงออกที่เพิ่มขึ้นของยีนที่ส่งเสริมความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันหรือโฮสต์-ปรสิต
(C) การคงไว้ของยีน RuBisCO บางส่วนในจีโนม
(D) การแสดงออกที่เพิ่มขึ้นของยีนที่เข้ารหัส Tic56

พืชบางชนิดขาดคลอโรฟิลล์เนื่องจากพืชเหล่านี้ได้พัฒนากลยุทธ์เฉพาะตัวเพื่อเอาชีวิตรอดโดยไม่ต้องสังเคราะห์แสง กลุ่มนี้รวมถึงสกุลที่แตกต่างกันซึ่งวิวัฒนาการมาประกอบด้วยสาหร่ายและพืชบก รวมถึงกล้วยไม้ต่างๆ การเปลี่ยนแปลงทางโมเลกุลต่อไปนี้ข้อใดที่ไม่เกิดขึ้นในพืชดังกล่าวเนื่องจากชีวิตที่ไม่มีการสังเคราะห์แสง
(A) การส่งสัญญาณย้อนกลับที่บกพร่องจากพลาสติก
(B) การแสดงออกที่เพิ่มขึ้นของยีนที่ส่งเสริมความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันหรือโฮสต์-ปรสิต
(C) การคงไว้ของยีน RuBisCO บางส่วนในจีโนม
(D) การแสดงออกที่เพิ่มขึ้นของยีนที่เข้ารหัส Tic56

พืชบางชนิดขาดคลอโรฟิลล์เนื่องจากพืชเหล่านี้ได้พัฒนากลยุทธ์เฉพาะตัวเพื่อเอาชีวิตรอดโดยไม่ต้องสังเคราะห์แสง กลุ่มนี้รวมถึงสกุลที่แตกต่างกันในวิวัฒนาการซึ่งประกอบด้วยสาหร่ายและพืชบก รวมถึงกล้วยไม้ต่างๆ การเปลี่ยนแปลงทางโมเลกุลต่อไปนี้ข้อใดที่ไม่เกิดขึ้นในพืชดังกล่าวเนื่องจากชีวิตโดยไม่ต้องสังเคราะห์แสง
(A) การส่งสัญญาณย้อนกลับที่บกพร่องจากพลาสติก
(B) การแสดงออกที่เพิ่มขึ้นของยีนที่ส่งเสริมความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันหรือระหว่างโฮสต์กับปรสิต
(C) การคงอยู่ของยีน RuBisCO บางส่วนในจีโนม
(D) การแสดงออกที่เพิ่มขึ้นของยีนที่เข้ารหัส Tic56


7-(3-bromopropyl)bicyclo[3.2.0]heptan-6-one ถูกทำให้ร้อนด้วย Azobisisobutyronitrile และ tributyltin hydride ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ใหม่

ผลิตภัณฑ์นี้มีกลุ่ม CH2 กี่กลุ่ม
(A) 6
(B) 8
(C) 9
(D) 7

7-(3-โบรโมโพรพิล)ไบไซโคล[3.2.0]เฮปแทน-6-วันถูกทำให้ร้อนด้วยอะโซบิซิโซบิวไทรไนไตรล์และไตรบิวทิลทินไฮไดรด์ ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ใหม่

ผลิตภัณฑ์นี้มีกลุ่ม CH2 กี่กลุ่ม
(A) 6
(B) 8
(C) 9
(D) 7


โปรตีนไคเนสซี (Protein Kinase C: PKC) มีบทบาทสำคัญในกระบวนการหลอดเลือดแข็งตัวที่เกิดจากภาวะน้ำตาลในเลือดสูง (Hyperglycaemia-induced Atherosclerosis) ลำดับใดต่อไปนี้ที่ถูกต้องในบริบทของหลอดเลือดแข็งตัวที่เกิดจากโรคเบาหวาน?
(A) การผลิต HDL (HDL Production) > ความเครียดออกซิเดชัน (Oxidative Stress)
(B) ความเครียดออกซิเดชัน (Oxidative Stress) > การผลิต HDL (HDL Production)
(C) ความเครียดออกซิเดชัน (Oxidative Stress) > ความผิดปกติของเยื่อบุหลอดเลือด (Endothelial dysfunction)
(D) ความผิดปกติของเยื่อบุหลอดเลือด (Endothelial dysfunction) > ความเครียดออกซิเดชัน (Oxidative Stress)

การกระตุ้นโปรตีนไคเนสซี (PKC) มีบทบาทสำคัญในภาวะหลอดเลือดแดงแข็งที่เกิดจากภาวะน้ำตาลในเลือดสูง ลำดับใดที่เป็นจริงในบริบทของหลอดเลือดแดงแข็งที่เกิดจากโรคเบาหวานนี้
(A) การผลิต HDL > ความเครียดออกซิเดชัน
(B) ความเครียดออกซิเดชัน > การผลิต HDL
(C) ความเครียดออกซิเดชัน > ความผิดปกติของหลอดเลือด
(D) ความผิดปกติของหลอดเลือด > ความเครียดออกซิเดชัน

การกระตุ้นโปรตีนไคเนส ซี (PKC) มีบทบาทสำคัญในหลอดเลือดแดงแข็งที่เกิดจากภาวะน้ำตาลในเลือดสูง ลำดับใดที่เป็นจริงในบริบทของหลอดเลือดแดงแข็งที่เกิดจากโรคเบาหวานนี้
(A) การผลิต HDL > ความเครียดออกซิเดชัน
(B) ความเครียดออกซิเดชัน > การผลิต HDL
(C) ความเครียดออกซิเดชัน > ความผิดปกติของหลอดเลือด
(D) ความผิดปกติของหลอดเลือด > ความเครียดออกซิเดชัน


ดาวดวงใดต่อไปนี้หมุนเร็วที่สุดเมื่อพิจารณาจากความเร็วที่เส้นศูนย์สูตร

ดาว 1 - ในสเปกตรัมออปติกของดาวดวงนี้ เส้นที่ห้ามหมุน (OI) ที่ 6300 Å แสดงการขยายตัว 0.1 Å เนื่องจากการหมุน ดาวดวงนี้มีรัศมีสองเท่าของดวงอาทิตย์และมีมวล 1.1 เท่าของดวงอาทิตย์ โปรดละเว้นการเอียง

ดาว 2 - ดาวดวงนี้มีคาบการหมุน 20 วัน รัศมี 1.5 เท่าของดวงอาทิตย์ และมีมวล 1.2 เท่าของดวงอาทิตย์ เราถือว่าไม่มีการหมุนที่แตกต่างกัน

ดาว 3 - สเปกโตรสโคปีแบบดอปเปลอร์เผยให้เห็นความเร็วการหมุนที่คาดการณ์ไว้ประมาณ 3.1 กม./วินาทีสำหรับดาวดวงนี้ การวัดแบบอะสเตอโรซีซึมบ่งชี้ว่าแกนการหมุนของดาวเอียง 30 องศา
Star4 - การสังเกตแบบอนุกรมเวลาความเร็วเชิงรัศมีเผยให้เห็นสัญญาณ 9 วันที่มีแอมพลิจูด 1.5 m/s ตัวบ่งชี้กิจกรรมอื่นๆ ยังแสดงการเปลี่ยนแปลงเป็นระยะๆ ในช่วงเวลาเดียวกัน สัญญาณนี้ไม่สามารถนำมาประกอบกับการปรากฏตัวของดาวเคราะห์ได้ แต่เกิดจากการปรับหมุนแทน ดาวมีมวลเท่ากับมวลดวงอาทิตย์ 1 เท่าและมีรัศมีเท่ากับ 1.4 เท่าของรัศมีดวงอาทิตย์
(A) Star1
(B) Star2
(C) Star3
(D) Star4

ดาวดวงใดต่อไปนี้หมุนเร็วที่สุดเมื่อพิจารณาจากความเร็วที่เส้นศูนย์สูตร

ดาว 1 - ในสเปกตรัมออปติกของดาวดวงนี้ เส้นการปล่อยที่ห้าม [OI] ที่ 6300 Å แสดงการขยายตัว 0.1 Å เนื่องจากการหมุน ดาวดวงนี้มีรัศมีสองเท่าของดวงอาทิตย์และมีมวล 1.1 เท่าของดวงอาทิตย์ โปรดละเว้นการเอียง

ดาว 2 - ดาวดวงนี้มีคาบการหมุน 20 วัน รัศมี 1.5 เท่าของดวงอาทิตย์ และมีมวล 1.2 เท่าของดวงอาทิตย์ เราสมมติวาไม่มีการมุนที่แตกต่างกัน

ดาว 3 - สเปกโตรสโคปีแบบดอปเปลอร์เผยให้เห็นความเร็วการหมุนที่คาดการณ์ไว้ประมาณ 3.1 กม./วินาทีสำหรับดาวดวงนี้ การวัดแบบอะสเตอโรซีซึมบ่งชี้ว่าแกนการหมุนของดาวเอียง 30 องศา
Star4 - การสังเกตแบบอนุกรมเวลาของความเร็วเชิงรัศมีเผยให้เห็นสัญญาณ 9 วันที่มีแอมพลิจูด 1.5 ม./วินาที ตัวบ่งชี้กิจกรรมอื่นๆ ยังแสดงการเปลี่ยนแปลงเป็นระยะๆ ในช่วงเวลาเดียวกัน สัญญาณนี้ไม่สามารถนำมาประกอบกับการปรากฏตัวของดาวเคราะห์ได้ แต่เกิดจากการปรับหมุนแทน ดาวมีมวลเท่ากับมวลดวงอาทิตย์ 1 เท่าและมีรัศมีเท่ากับ 1.4 เท่าของรัศมีดวงอาทิตย์
(A) Star1
(B) Star2
(C) Star3
(D) Star4

ดาวดวงใดต่อไปนี้หมุนเร็วที่สุดเมื่อพิจารณาจากความเร็วที่เส้นศูนย์สูตร

ดาว 1 - ในสเปกตรัมออปติกของดาวดวงนี้ เส้นการปล่อยที่ห้าม [OI]) ที่ 6300 Å แสดงการขยายตัว 0.1 Å เนื่องจากการหมุน ดาวดวงนี้มีรัศมีสองเท่าของดวงอาทิตย์และมีมวล 1.1 เท่าของดวงอาทิตย์ โปรดละเว้นการเอียง

ดาว 2 - ดาวดวงนี้มีคาบการหมุน 20 วัน รัศมี 1.5 เท่าของดวงอาทิตย์ และมีมวล 1.2 เท่าของดวงอาทิตย์ เราถือว่าไม่มีการหมุนที่แตกต่างกัน

ดาว 3 - สเปกโตรสโคปีแบบดอปเปลอร์เผยให้เห็นความเร็วการหมุนที่วัดได้ในระนาบโปรเจคชันประมาณ 3.1 กม./วินาทีสำหรับดาวดวงนี้ การวัดแบบอะสเตอโรซีซึมบ่งชี้ว่าแกนการหมุนของดาวเอียง 30 องศา
Star4 - การสังเกตแบบอนุกรมเวลาของความเร็วเชิงรัศมีเผยให้เห็นสัญญาณ 9 วันที่มีแอมพลิจูด 1.5 ม./วินาที ตัวบ่งชี้กิจกรรมอื่นๆ ยังแสดงการเปลี่ยนแปลงเป็นระยะๆ ในช่วงเวลาเดียวกัน สัญญาณนี้ไม่สามารถนำมาประกอบกับการปรากฏตัวของดาวเคราะห์ได้ แต่เกิดจากการหมุนแบปรับตัวแทน ดาวมีมวลเท่ากับมวลดวงอาทิตย์ 1 เท่าและมีรัศมีเท่ากับ 1.4 เท่าของรัศมีดวงอาทิตย์
(A) Star1
(B) Star2
(C) Star3
(D) Star4


อนุภาคใดต่อไปนี้ (ที่มีประสิทธิผล) ไม่เกี่ยวข้องกับสมมาตรที่แตกหักโดยธรรมชาติ
(A) โฟนอน
(B) แมกนอน
(C) ไพออน
(D) สกายร์มิออน

อนุภาคใดต่อไปนี้ (ที่มีประสิทธิผล) ไม่เกี่ยวข้องกับสมมาตรที่ถูกทำลายโดยธรรมชาติ?
(A) โฟนอน
(B) แมกนอน
(C) ไพออน
(D) สกายร์มิออน


ดาวฤกษ์หรือระบบดาวฤกษ์ใดต่อไปนี้ที่จะดูสว่างที่สุดในขนาด V เมื่อสังเกตจากโลก สมมติว่าไม่มีการสูญพันธุ์

a) ดาวฤกษ์ที่มีขนาด V ปรากฏเท่ากับ 7 แมกนิจูดที่ระยะห่าง 50 พาร์เซก
b) ดาวฤกษ์ที่มีขนาด V ปรากฏเท่ากับ 7 แมกนิจูดที่ระยะห่าง 20 พาร์เซก
c) ระบบดาวฤกษ์สองดวงที่มีขนาดปรากฏแต่ละดวงคือ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 8 แมกนิจูด ทั้งคู่มีระยะห่าง 5 พาร์เซก
d) ดาวฤกษ์ที่มีขนาดสัมบูรณ์ Vmag = 7 แมกนิจูดที่ระยะห่าง 10 พาร์เซก
e) ระบบดาวฤกษ์สองดวงที่มีขนาดสัมบูรณ์แต่ละดวงคือ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 8 แมกนิจูด ทั้งคู่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก
 f) ระบบดาวสองดวงที่มีค่าความสว่างสัมบูรณ์ของ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 7 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก
(A) ระบบดาวสองดวงที่มีค่าความสว่างปรากฏของ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 8 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 5 พาร์เซก
(B) ดาวที่มีความสว่าง V ปรากฏ 7 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 20 พาร์เซก
(C) ดาวที่มีความสว่างสัมบูรณ์ของ Vmag = 7 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก
(D) ระบบดาวสองดวงที่มีค่าความสว่างสัมบูรณ์ของ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 7 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก

ดาวฤกษ์หรือระบบดาวฤกษ์ใดต่อไปนี้ที่จะดูสว่างที่สุดในขนาด V เมื่อสังเกตจากโลก สมมติว่าไม่มีการสูญพันธุ์

ก) ดาวฤกษ์ที่มีขนาด V ปรากฏเท่ากับ 7 แมกนิจูดที่ระยะห่าง 50 พาร์เซก
ข) ดาวฤกษ์ที่มีขนาด V ปรากฏเท่ากับ 7 แมกนิจูดที่ระยะห่าง 20 พาร์เซก
ค) ระบบดาวฤกษ์สองดวงที่มีขนาดปรากฏแต่ละดวงคือ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 8 แมกนิจูด ทั้งคู่มีระยะห่าง 5 พาร์เซก
ง) ดาวฤกษ์ที่มีขนาดสัมบูรณ์ Vmag = 7 แมกนิจูดที่ระยะห่าง 10 พาร์เซก
จ) ระบบดาวฤกษ์สองดวงที่มีขนาดสัมบูรณ์แต่ละดวงคือ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 8 แมกนิจูด ที่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก f) ระบบดาวสองดวงที่มีค่าความสว่างสัมบูรณ์ของ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 7 mag ที่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก
(A) ระบบดาวสองดวงที่มีค่าความสว่างปรากฏของ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 8 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 5 พาร์เซก
(B) ดาวที่มีความสว่าง V ปรากฏ 7 mag ที่มีระยะห่าง 20 พาร์เซก
(C) ดาวที่มีความสว่างสัมบูรณ์ของ Vmag = 7 mag ที่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก
(D) ระบบดาวสองดวงที่มีค่าความสว่างสัมบูรณ์ของ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 7 mag ที่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก

ดาวฤกษ์หรือระบบดาวฤกษ์ใดต่อไปนี้ที่จะดูสว่างที่สุดในขนาด V เมื่อสังเกตจากโลก สมมติว่าไม่มีการสูญพันธุ์

ก) ดาวฤกษ์ที่มีขนาด V ปรากฏเท่ากับ 7 แมกนิจูดที่ระยะห่าง 50 พาร์เซก
ข) ดาวฤกษ์ที่มีขนาด V ปรากฏเท่ากับ 7 แมกนิจูดที่ระยะห่าง 20 พาร์เซก
ค) ระบบดาวฤกษ์สองดวงที่มีขนาดปรากฏของ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 8 แมกนิจูดแต่ละดวงคือ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 8 แมกนิจูด ทั้งคู่มีระยะห่าง 5 พาร์เซก
ง) ดาวฤกษ์ที่มีขนาดสัมบูรณ์ Vmag = 7 แมกนิจูดที่ระยะห่าง 10 พาร์เซก
จ) ระบบดาวฤกษ์สองดวงที่มีขนาดสัมบูรณ์แต่ละดวงคือ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 8 แมกนิจูด ทั้งคู่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก f) ระบบดาวสองดวงที่มีค่าความสว่างสัมบูรณ์ของ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 7 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก
(A) ระบบดาวสองดวงที่มีค่าความสว่างปรากฏของ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 8 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 5 พาร์เซก
(B) ดาวที่มีความสว่าง V ปรากฏ 7 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 20 พาร์เซก
(C) ดาวที่มีความสว่างสัมบูรณ์ของ Vmag = 7 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก
(D) ระบบดาวสองดวงที่มีค่าความสว่างสัมบูรณ์ของ Vmag_1 = 7 และ Vmag_2 = 7 mag ทั้งคู่มีระยะห่าง 10 พาร์เซก


แรงโน้มถ่วงต่ำระหว่างการบินในอวกาศเป็นปัจจัยกดดันที่ไม่ปกติ เนื่องจากสิ่งมีชีวิตไม่เคยประสบกับสภาวะดังกล่าวในระหว่างวิวัฒนาการ อย่างไรก็ตาม พืชมีเซ็นเซอร์แรงโน้มถ่วงในเซลล์ เนื่องจากในระยะเริ่มต้นของการงอก พืชต้อง "ตัดสินใจ" ว่ารากและกิ่งควรเติบโตที่ใด ข้อผิดพลาดในความมืดที่เมล็ดงอก อาจทำให้ต้นกล้าตายได้ ในเซลล์ที่รับรู้แรงโน้มถ่วง จะมีเมล็ดแป้ง (statoliths) เกิดขึ้น กลไกหลักของการทำงานของเมล็ดพืชเหล่านี้คืออะไร
(A) เซ็นเซอร์แรงโน้มถ่วงมีพฤติกรรมเหมือนของเหลวมากกว่าเมล็ดพืช และเปลี่ยนทิศทางการเจริญเติบโตทางกลไก
(B) การเปลี่ยนแปลงในตำแหน่งของเซ็นเซอร์ภายในเซลล์จะปล่อยฮอร์โมนการเจริญเติบโตที่ติดอยู่กับพื้นผิวของเซ็นเซอร์และทำให้เซลล์เติบโตผ่านการยืดออก
(C) เซ็นเซอร์แรงโน้มถ่วงแลกเปลี่ยนสัญญาณกับคลอโรพลาสต์ผ่านเส้นทางการส่งสัญญาณย้อนกลับ และส่งผลต่อการแสดงออกของยีน ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงโหมดการเจริญเติบโตของพืช
(D) ตำแหน่งของเซ็นเซอร์แรงโน้มถ่วงส่งผลต่อการขนส่งโมเลกุลขนาดเล็ก และนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทิศทางการเจริญเติบโต

แรงโน้มถ่วงต่ำระหว่างการบินในอวกาศเป็นปัจจัยกดดันที่ไม่ปกติ เนื่องจากสิ่งมีชีวิตไม่ได้ประสบกับสภาวะดังกล่าวในระหว่างวิวัฒนาการของพืช อย่างไรก็ตาม พืชมีเซ็นเซอร์แรงโน้มถ่วงในเซลล์ เนื่องจากในระยะเริ่มต้นของการงอก พืชต้อง "ตัดสินใจ" ว่ารากและยอดจะเติบโตที่ใด ข้อผิดพลาดในความมืดที่เมล็ดงอก อาจทำให้ต้นกล้าตายได้ ในเซลล์ที่รับรู้แรงโน้มถ่วง เมล็ดพืชที่มีแป้งสูง (statoliths) จะเกิดขึ้น กลไกหลักของการทำงานของพวกมันคืออะไร
(A) เซ็นเซอร์แรงโน้มถ่วงมีพฤติกรรมเหมือนของเหลวมากกว่าเมล็ดพืช และเปลี่ยนทิศทางการเจริญเติบโตโดยกลไก
(B) การเปลี่ยนแปลงตำแหน่งของเซ็นเซอร์ภายในเซลล์จะปล่อยฮอร์โมนการเจริญเติบโตที่ติดอยู่กับพื้นผิวของเซ็นเซอร์และทำให้เซลล์เติบโตผ่านการยืดออก
(C) เซ็นเซอร์แรงโน้มถ่วงแลกเปลี่ยนสัญญาณกับคลอโรพลาสต์ผ่านเส้นทางการส่งสัญญาณย้อนกลับ และมีอิทธิพลต่อการแสดงออกของยีน นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงโหมดการเจริญเติบโตของพืช
(D) ตำแหน่งของเซ็นเซอร์แรงโน้มถ่วงส่งผลต่อการขนส่งโมเลกุลขนาดเล็ก และนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงทิศทางการเจริญเติบโต


สำหรับสนามแม่เหล็ก \vec{B} ขนานกับ Oz โดยมีค่า m (เลขควอนตัมแม่เหล็กวงโคจร) เล็กน้อย และ B=1T ให้เปรียบเทียบลำดับขนาดของเทอมการจับคู่พาราแมกเนติกกับพลังงานทรานสิชัน \Delta E ของอะตอมไฮโดรเจนที่มีความยาวคลื่น \lambda=0.4861\mu m

PS: สำหรับคณิตศาสตร์ ให้ใช้โปรแกรมแก้ไข LaTeX ออนไลน์
(A) \left\langle H\right\rangle \gg\Delta E
(B) \left\langle H\right\rangle =\Delta E
(C) \left\langle H\right\rangle >\Delta E
(D) \left\langle H\right\rangle \ll\Delta E


พิจารณาระบบจำกัดของนิวคลีออนสองตัว (NN) ในสถานะ 1S0 ซึ่งปล่อยอนุภาค X ที่มีความสมดุลโดยเนื้อแท้ -1 สถิติของเพาลีต้องการให้ไอโซสปิน โมเมนตัมเชิงมุม และหมายเลขควอนตัมสปินของสถานะ NN สุดท้ายเป็นไปตาม T(NN) = S(NN) + L(NN) + 1 (mod 2)

สมมติว่าสถานะ NN สุดท้ายมี T(NN) = 0 คลื่นย่อยใดต่อไปนี้ที่ไม่อนุญาตให้เกิดขึ้น โดยที่ตัวอักษรพิมพ์เล็กแสดงถึงสถานะโมเมนตัมเชิงมุมของ X ใช้การอนุรักษ์โมเมนตัมเชิงมุมและความสมดุลร่วมกัน

โปรดสังเกตว่าสัญลักษณ์ของคำ (เช่น 1S0) โดยทั่วไปจะถูกกำหนดเป็น (2S+1)L(J) โดยที่ S คือสปินทั้งหมด L คือโมเมนตัมเชิงมุมวงโคจรทั้งหมดซึ่งเขียนด้วยสัญลักษณ์สเปกโทรสโคปี และ J คือโมเมนตัมเชิงมุมทั้งหมด
(A) 1S0 -> 3S1 + พี
(B) 1S0 -> 7D1 + พี
(C) 1S0 -> 3D3 + เอฟ
(D) 1S0 -> 3P0 + s

พิจารณาระบบจำกัดของนิวคลีออนสองตัว (NN) ในสถานะ 1S0 ซึ่งปล่อยอนุภาค X ที่มีความสมดุลโดยเนื้อแท้ -1 สถิติของเพาลีต้องการให้ไอโซสปิน โมเมนตัมเชิงมุม และหมายเลขควอนตัมสปินของสถานะ NN สุดท้ายเป็นไปตาม T(NN) = S(NN) + L(NN) + 1 (mod 2)

สมมติว่าสถานะ NN สุดท้ายมี T(NN) = 0 คลื่นย่อยใดต่อไปนี้ที่ไม่อนุญาตให้เกิดขึ้น โดยที่ตัวอักษรตัวเล็กแสดงถึงสถานะโมเมนตัมเชิงมุมของ X ใช้การอนุรักษ์โมเมนตัมเชิงมุมและความสมดุลร่วมกัน

โปรดทราบว่าสัญลักษณ์ของคำ (เช่น 1S0) โดยทั่วไปจะถูกกำหนดเป็น (2S+1)L(J) โดยที่ S คือสปินทั้งหมด L คือโมเมนตัมเชิงมุมวงโคจรทั้งหมดซึ่งเขียนด้วยสัญลักษณ์สเปกโทรสโคปี และ J คือโมเมนตัมเชิงมุมทั้งหมด
(A) 1S0 -> 3S1 + p
(B) 1S0 -> 7D1 + p
(C) 1S0 -> 3D3 + f
(D) 1S0 -> 3P0 + s

พิจารณาระบบจำกัดของนิวคลีออนสองตัว (NN) ในสถานะ 1S0 ซึ่งปล่อยอนุภาค X ที่มีความสมดุลโดยเนื้อแท้ -1 สถิติของเพาลีต้องการให้ไอโซสปิน โมเมนตัมเชิงมุม และหมายเลขควอนตัมสปินของสถานะ NN สุดท้ายเป็นไปตาม T(NN) = S(NN) + L(NN) + 1 (mod 2)

สมมติว่าสถานะ NN สุดท้ายมี T(NN) = 0 คลื่นย่อยใดต่อไปนี้ที่ไม่อนุญาตให้เกิดขึ้น โดยที่ตัวอักษรตัวเล็กแสดงถึงสถานะโมเมนตัมเชิงมุมของ X ใช้การอนุรักษ์โมเมนตัมเชิงมุมและความสมดุลร่วมกัน

โปรดทราบว่าสัญลักษณ์ของคำ (เช่น 1S0) โดยทั่วไปจะถูกกำหนดเป็น (2S+1)L(J) โดยที่ S คือสปินทั้งหมด L คือโมเมนตัมเชิงมุมวงโคจรทั้งหมดซึ่งเขียนด้วยสัญลักษณ์สเปกโทรสโคปี และ J คือโมเมนตัมเชิงมุมทั้งหมด
(A) 1S0 -> 3S1 + พี
(B) 1S0 -> 7D1 + พี
(C) 1S0 -> 3D3 + เอฟ
(D) 1S0 -> 3P0 + พี


ดาวดวงใดต่อไปนี้ที่สามารถตรวจจับได้ด้วยทั้งสเปกโตรกราฟ ESPRESSO ที่หอดูดาว Paranal และสเปกโตรกราฟ HIRES ที่หอดูดาว Keck โปรดดูลิงก์ด้านล่างเพื่อดูข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับหอดูดาว โปรดทราบว่าด้วย ESPRESSO สามารถสังเกตดาวที่มีขนาด V ปรากฏสว่างกว่า 17 แมกนิจูดได้ ในขณะที่ด้วย HIRES สามารถสังเกตดาวที่มีขนาด V สว่างกว่า 16 แมกนิจูดได้ เพื่อความเรียบง่าย เราลองละเลยข้อจำกัดในการชี้ตำแหน่งของกล้องโทรทรรศน์ (เช่น ระดับความสูงสูงสุดและต่ำสุด) เช่นเดียวกับระดับความสูงของกล้องโทรทรรศน์

ลิงก์:
หอดูดาวพารานัล: https://en.wikipedia.org/wiki/Paranal_Observatory
หอดูดาว W. M. Keck: https://en.wikipedia.org/wiki/W._M._Keck_Observatory

ดาวที่ 1 - RA = 15 องศา และ DEC = -75 องศา ขนาด V สัมบูรณ์คือ 15.5 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากเรา 10 พาร์เซก

ดาวที่ 2 - RA = 30 องศา และ DEC = 55 องศา ขนาด V ปรากฏคือ 16.5 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากเรา 5 พาร์เซก

ดาวที่ 3 - RA = 11 ชั่วโมง และ DEC = 48 องศา ขนาด V ปรากฏคือ 15.5 แมกนิจูด E(B-V) = 0.6 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากเรา 15 พาร์เซก โปรดทราบว่าการดูดกลืนทั้งหมดในแถบ V เกี่ยวข้องกับสีส่วนเกินใน B-V โดยมีค่าสัมประสิทธิ์เท่ากับ 3.1

Star4 - RA = 85 องศา และ DEC = -48 องศา ค่าความสว่าง V สัมบูรณ์คือ 15.5 แมกนิจูด E(B-V) = 0.4 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากเรา 10 พาร์เซก โปรดทราบว่าการดูดกลืนทั้งหมดในแถบ V เกี่ยวข้องกับสีส่วนเกินใน B-V โดยมีค่าสัมประสิทธิ์เท่ากับ 3.1

Star5 - RA = 10 ชั่วโมง และ DEC = 60 องศา ค่าความสว่าง V สัมบูรณ์คือ 16.5 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากเรา 5 พาร์เซก
(A) Star1 และ Star4
(B) Star2 และ Star3
(C) Star4 และ Star5
(D) Star3 และ Star5

ดาวดวงใดต่อไปนี้ที่สามารถตรวจจับได้ด้วยทั้งสเปกโตรกราฟ ESPRESSO ที่หอดูดาว Paranal และสเปกโตรกราฟ HIRES ที่หอดูดาว Keck โปรดดูลิงก์ด้านล่างเพื่อดูข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับหอดูดาว โปรดทราบว่าด้วย ESPRESSO สามารถสังเกตดาวที่มีขนาด V ปรากฏสว่างกว่า 17 แมกนิจูดได้ ในขณะที่ด้วย HIRES สามารถสังเกตดาวที่มีขนาด V สว่างกว่า 16 แมกนิจูดได้ เพื่อความเรียบง่าย เราลองละเลยข้อจำกัดในการชี้ตำแหน่งของกล้องโทรทรรศน์ (เช่น ระดับความสูงสูงสุดและต่ำสุด) เช่นเดียวกับระดับความสูงของกล้องโทรทรรศน์

ลิงก์:
Paranal Observatory: https://en.wikipedia.org/wiki/Paranal_Observatory
W. M. Keck Observatory: https://en.wikipedia.org/wiki/W._M._Keck_Observatory

star 1 - RA = 15 องศา และ DEC = -75 องศา ขนาด V สัมบูรณ์คือ 15.5 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากเรา 10 พาร์เซก

star 2 - RA = 30 องศา และ DEC = 55 องศา ขนาด V ปรากฏคือ 16.5 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากเรา 5 พาร์เซก

star 3 - RA = 11 ชั่วโมง และ DEC = 48 องศา ขนาด V ปรากฏคือ 15.5 แมกนิจูด E(B-V) = 0.6 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากเรา 15 พาร์เซก โปรดทราบว่าการดูดกลืนทั้งหมดในแถบ V เกี่ยวข้องกับสีส่วนเกินใน B-V โดยมีค่าสัมประสิทธิ์เท่ากับ 3.1

Star4 - RA = 85 องศา และ DEC = -48 องศา ค่าความสว่าง V สัมบูรณ์เท่ากับ 15.5 แมกนิจูด E(B-V) = 0.4 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากเรา 10 พาร์เซก โปรดทราบว่าการดูดกลืนทั้งหมดในแถบ V เกี่ยวข้องกับสีส่วนเกินใน B-V โดยมีค่าสัมประสิทธิ์เท่ากับ 3.1

Star5 - RA = 10 ชั่วโมง และ DEC = 60 องศา ค่าความสว่าง V สัมบูรณ์เท่ากับ 16.5 แมกนิจูด และอยู่ห่างจากเรา 5 พาร์เซก
(A) Star1 และ Star4
(B) Star2 และ Star3
(C) Star4 และ Star5
(D) Star3 และ Star5


พิจารณาระบบสองระดับ (ความถี่ทรานสิชัน \omega) ที่เตรียมไว้ในสถานะพื้นฐาน |0> ในตอนแรกนั้นถูกควบคุมโดยสนามภายนอกที่มีความถี่ Rabi \Omega ที่ t = 0 สมมติว่าเราวัดค่าแบบโปรเจกทีฟบนระบบนี้ทุกๆ ช่วง \tau (<< 1/\Omega) หลังจากวัดค่าดังกล่าว N (>>1) ครั้ง ความน่าจะเป็นที่ระบบจะอยู่ในสถานะพื้นฐานจะแปรผันตามค่า exp(-pN) นิพจน์ของ p ได้จาก
(A) (\tau ^2\Omega^2)/2
(B) (\tau\Omega)/4
(C) (\tau\Omega)/2
(D) (\tau ^2\Omega^2)/4

พิจารณาระบบสองระดับ (ความถี่ทรานสิชัน \omega) ที่เตรียมไว้ในสถานะพื้นฐาน |0> อยู่ภายใต้สนามภายนอกที่มีความถี่ Rabi \Omega ที่ t = 0 สมมติว่าเราวัดค่าโปรเจกทีฟบนระบบนี้ทุกช่วง \tau (<< 1/\Omega) หลังจากวัดค่าดังกล่าว N (>>1) ครั้ง ความน่าจะเป็นที่ระบบจะอยู่ในสถานะพื้นฐานจะแปรผันตามค่า exp(-pN) นิพจน์ของ p กำหนดโดย
(A) (\tau ^2\Omega^2)/2
(B) (\tau\Omega)/4
(C) (\tau\Omega)/2
(D) (\tau ^2\Omega^2)/4


อนุภาคที่ไม่สัมพันธ์กับทฤษฎีสัมพันธภาพที่มีมวล m1 ซึ่งมาจากแหล่งกำเนิดที่อุณหภูมิ T1 จะผ่านตัวกรองที่เลือกเฉพาะอนุภาคที่มีความเร็วใกล้เคียงกับค่าเฉลี่ย (ของอนุภาคทั้งหมดจากแหล่งกำเนิด) จากนั้นอนุภาคเหล่านี้จะส่องแสงไปที่ช่องแคบที่มีความกว้าง 2.5 ไมโครเมตร บนหน้าจอสังเกตการณ์ที่อีกด้านหนึ่งของช่องแคบ จะสังเกตเห็นบริเวณที่สว่างและมืดเป็นชุด โดยบริเวณที่สว่างแรก (อยู่ใกล้กับจุดศูนย์กลางของช่องแคบที่สุด) ตั้งอยู่ที่มุม 15 องศา ต่อมาจะทำซ้ำขั้นตอนเดียวกัน แต่คราวนี้แหล่งกำเนิดจะเปลี่ยนเป็นบริเวณที่มีอนุภาคที่มีมวล m2=2*m1 และมีอุณหภูมิ T2 บริเวณที่สว่างที่สองจะปรากฏขึ้นที่มุม 20 องศา ระยะทางและมุมทั้งหมดจะวัดโดยเริ่มจากหรือเทียบกับเส้นที่เชื่อมระหว่างจุดศูนย์กลางของช่องแคบและจุดบนหน้าจอที่อยู่ตรงหน้าเส้นนั้น อัตราส่วน T1/T2 มีค่าเท่าใด
(A) 3.5
(B) 1.9
(C) 2.2
(D) 1.3


จงทำปฏิกิริยาต่อไปนี้ให้สมบูรณ์ และเลือกผลิตภัณฑ์หลักโดยพิจารณาจากอุปสรรคสเตอริก และความเสถียรของผลิตภัณฑ์ 2-เอทิล-2,6-ไดเมทิลไซโคลเฮกซาน-1-วัน + เอทิลอะคริเลต (t-BuOK) ---> A
1-ไนโตรโพรเพน + (KOH, (E)-but-2-enenitrile, H2O) ---> B
(A) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-1,3-ไดเมทิล-2-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต, B = 2,3-ไดเมทิล-4-ไนโตรบิวเทนไนไตรล์
(B) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-3,5-ไดเมทิล-4-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต, B = 3-เมทิล-4-ไนโตรเฮกเซนไนไตรล์
(C) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-3,5-ไดเมทิล-4-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต, B = 2,3-ไดเมทิล-4-ไนโตรบิวเทนไนไตรล์
(D) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-1,3-ไดเมทิล-2-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต, B = 3-เมทิล-4-ไนโตรเฮกเซนไนไตรล์

จงทำปฏิกิริยาต่อไปนี้ให้สมบูรณ์ และเลือกผลิตภัณฑ์หลักโดยพิจารณาจากอุปสรรคสเตอริก และความเสถียรของผลิตภัณฑ์ 2-เอทิล-2,6-ไดเมทิลไซโคลเฮกซาน-1-วัน + เอทิลอะคริเลต (t-BuOK) ---> A
1-ไนโตรโพรเพน + (KOH, (E)-but-2-enenitrile, H2O) ---> B
(A) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-1,3-ไดเมทิล-2-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต, B = 2,3-ไดเมทิล-4-ไนโตรบิวเทนไนไตรล์
(B) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-3,5-ไดเมทิล-4-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต, B = 3-เมทิล-4-ไนโตรเฮกเซนไนไตรล์
(C) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-3,5-ไดเมทิล-4-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต บี = 2,3-ไดเมทิล-4-ไนโตรบิวเทนไนไตรล์
(D) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-1,3-ไดเมทิล-2-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต, B = 3-เมทิล-4-ไนโตรเฮกเซนไนไตรล์

จงทำปฏิกิริยาต่อไปนี้ให้สมบูรณ์ และเลือกผลิตภัณฑ์หลักโดยพิจารณาจากอุปสรรคสเตอริก และความเสถียรของผลิตภัณฑ์ 2-เอทิล-2,6-ไดเมทิลไซโคลเฮกซาน-1-วัน + เอทิลอะคริเลต (t-BuOK) ---> A
1-ไนโตรโพรเพน + (KOH, (E)-but-2-enenitrile, H2O) ---> B
(A) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-1,3-ไดเมทิล-2-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต, B = 2,3-ไดเมทิล-4-ไนโตรบิวเทนไนไตรล์
(B) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-3,5-ไดเมทิล-4-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต, B = 3-เมทิล-4-ไนโตรเฮกเซนไนไตรล์
(C) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-3,5-ไดเมทิล-4-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต B = 2,3-ไดเมทิล-4-ไนโตรบิวเทนไนไตรล์
(D) A = เอทิล 3-(3-เอทิล-1,3-ไดเมทิล-2-ออกโซไซโคลเฮกซิล)โพรพาโนเอต, B = 3-เมทิล-4-ไนโตรเฮกเซนไนไตรล์


ให้ |alpha> เป็นสถานะที่อธิบายอิเล็กตรอน โดยที่อิเล็กตรอนมีสัดส่วนกับ (1+i) |up> + (2-i) |down> โดยที่ |up> และ |down> คือสถานะลักษณะเฉพาะของการฉายภาพ z ของตัวดำเนินการสปิน คำนวณความน่าจะเป็นในการวัดอนุภาคในแต่ละสถานะลักษณะเฉพาะของตัวดำเนินการซึ่งการแสดงเมทริกซ์กำหนดโดยองค์ประกอบ Aij โดยที่ Aij = hbar/2 หาก i ต่างจาก j และ 0 หากไม่เช่นนั้น ให้หาค่าเฉลี่ยของตัวดำเนินการนั้นด้วย
(A) 0.54, 0.46 และ 3*hbar / sqrt(7)
(B) 0.28, 0.72 และ hbar / sqrt(7)
(C) 0.61, 0.29 และ 2*hbar / sqrt(7)
(D) 0.64, 0.36 และ hbar / 7

ให้ |alpha> เป็นสถานะที่อธิบายอิเล็กตรอน โดยที่อิเล็กตรอนแปรผันตาม (1+i) |up> + (2-i) |down> โดยที่ |up> และ |down> คือสถานะลักษณะเฉพาะของการฉายภาพ z ของตัวดำเนินการสปิน คำนวณความน่าจะเป็นในการวัดอนุภาคในแต่ละสถานะลักษณะเฉพาะของตัวดำเนินการซึ่งการแสดงเมทริกซ์กำหนดโดยองค์ประกอบ Aij โดยที่ Aij = hbar/2 หาก i ต่างจาก j และ 0 หากไม่เช่นนั้น ให้หาค่าเฉลี่ยของตัวดำเนินการนั้นด้วย
(A) 0.54, 0.46 และ 3*hbar / sqrt(7)
(B) 0.28, 0.72 และ hbar / sqrt(7)
(C) 0.61, 0.29 และ 2*hbar / sqrt(7)
(D) 0.64, 0.36 และ hbar / 7


คุณได้เตรียมสารประกอบที่ไม่รู้จัก เพื่อระบุผลิตภัณฑ์ คุณได้ใช้เทคนิคลักษณะเฉพาะต่อไปนี้: FTIR, 1H NMR และ Mass Spectrometry สเปกตรัม FTIR แสดงค่าพีคการดูดกลืนที่กว้างมากที่หมายเลขคลื่น 3,000 ค่าพีคการดูดกลืนที่รุนแรงอีกสองค่าที่หมายเลขคลื่น 1,700 และ 1,650 ค่าพีคหลายค่าถูกสังเกตในสเปกตรัม 1H NMR รวมถึงค่าพีคที่สอดคล้องกับไวนิลไฮโดรเจน สเปกตรัมมวลแสดงค่าพีคของชิ้นส่วนที่ m/z = 45 ระบุสูตรเคมีของสารประกอบที่ไม่รู้จักนี้ว่าเป็น C6H12O, C6H10O, C6H10O2 หรือ C6H12O2
(A) C6H12O
(B) C6H10O
(C) C6H12O2
(D) C6H10O2


ดาวเคราะห์สามดวงโคจรรอบดาวดวงเดียวกัน โดยแต่ละดวงมีคาบการโคจร 22, 40 และ 64 วัน ดาวเคราะห์ทั้งสามดวงโคจรอยู่ในระนาบวงโคจรเดียวกันและโคจรผ่านดาวฤกษ์ คาบการโคจรแบบสามดวงคืออะไร หมายถึงเมื่อดาวเคราะห์ทั้งหมดผ่านหน้าดาวฤกษ์พร้อมกัน
(A) 2560 วัน
(B) 56320 วัน
(C) 28160 วัน
(D) 3520 วัน

ดาวเคราะห์ 3 ดวงโคจรรอบดาวดวงเดียวกัน โดยแต่ละดวงมีคาบการโคจร 22, 40 และ 64 วัน ดาวเคราะห์ทั้งหมดโคจรอยู่ในระนาบวงโคจรเดียวกันและโคจรผ่านดาวฤกษ์ ความถี่ของการโคจรผ่าน 3 ครั้งเมื่อดาวเคราะห์ทั้งหมดโคจรพร้อมกันคือเท่าใด
(A) 2560 วัน
(B) 56320 วัน
(C) 28160 วัน
(D) 3520 วัน


ดาวเทียมในวงโคจรต่ำของโลกได้ตรวจจับวัตถุท้องฟ้าได้หลายพันชิ้น โดยมีความแม่นยำในการระบุตำแหน่งในช่วงประมาณ 100-200 นาทีส่วนโค้ง การกระจายตัวของวัตถุท้องฟ้านั้นเป็นแบบไอโซทรอปิก

ชุดระยะห่างจากดวงอาทิตย์ชุดใดที่เป็นไปได้สำหรับวัตถุเหล่านี้
(A) 10 ปีแสง หรือ 100 ปีแสง
(B) 10 นาทีแสง หรือ 100 วินาทีแสง
(C) 1,000 ปีแสง หรือ 100,000 ปีแสง
(D) 1 ล้านปีแสง หรือ 1 พันล้านปีแสง

ดาวเทียมในวงโคจรต่ำของโลกได้ตรวจจับวัตถุท้องฟ้าได้หลายพันชิ้น โดยมีความแม่นยำในการระบุตำแหน่งในช่วงประมาณ 100-200 นาทีส่วนโค้ง การกระจายตัวของวัตถุท้องฟ้านั้นเป็นแบบไอโซทรอปิก

ชุดระยะห่างจากดวงอาทิตย์ชุดใดที่เป็นไปได้สำหรับวัตถุเหล่านี้
(A) 10 ปีแสง หรือ 100 ปีแสง
(B) 10 นาทีแสง หรือ 100 วินาทีแสง
(C) 1,000 ปีแสง หรือ 1 แสนปีแสง
(D) 1 ล้านปีแสง หรือ 1 พันล้านปีแสง


ปริมาณความไม่เป็นเกาส์เซียน (nG) สำหรับสถานะแมวที่เพิ่มโฟตอน 2 ตัวในพื้นที่เฟสควอนตัมคือเท่าใด โดยที่สถานะแมวอธิบายได้ดังนี้:
|psi> = cos(eta)| alpha> + sin(eta)|- alpha>;
โดยที่ |alpha> คือสถานะโคเฮเรนต์
พิจารณากรณี eta=pi และคำนวณปริมาณทั้งหมดของ nG
(A) -1
(B) 1
(C) 2
(D) 0

ปริมาณความไม่เป็นเกาส์เซียน (nG) สำหรับสถานะแมวที่เพิ่มโฟตอน 2 ตัวในพื้นที่เฟสควอนตัมคือเท่าใด โดยที่สถานะแมวอธิบายได้ดังนี้:
|psi> = cos(eta)| alpha> + sin(eta)|- alpha>;

ในที่นี้ |alpha> คือสถานะที่สอดคล้องกัน
พิจารณากรณี eta=pi และคำนวณปริมาณทั้งหมดของ nG
(A) -1
(B) 1
(C) 2
(D) 0


"นักวิทยาศาสตร์ตั้งเป้าที่จะตรวจจับยีน 2 ยีนโดยใช้เทคนิค multiplex PCR โดยใช้ไพรเมอร์ 2 ชุด
แถบ DNA สามารถมองเห็นได้โดยการนำเจลไปวางบนเครื่องฉายแสง UV และมองเห็นแถบใสที่มีขนาด 600 bp และอีกแถบหนึ่งที่ 40 bp จากนั้นเขาใช้ระบบขั้นสูง QIAxcel และมองเห็นแถบ 3 แถบ: ที่ 590 bp, 605 bp และ 40 bp
ข้อความต่อไปนี้ทั้งหมดไม่ถูกต้องเกี่ยวกับการทดลองครั้งก่อน ยกเว้น:"
(A) ตรวจพบยีน 2 ยีนได้สำเร็จที่ 600 bp และ 40 bp
(B) แม้ว่านักวิทยาศาสตร์จะใช้ไพรเมอร์ 2 ชุด แต่เขาตรวจพบยีน 3 ยีน (ที่ 590 bp, 605 bp และ 40 bp) ซึ่งบ่งชี้ถึงประสิทธิภาพสูงของไพรเมอร์เหล่านี้
(C) การประมวลผลแบบมัลติเพล็กซ์ PCR ไม่ประสบผลสำเร็จในการขยายยีนทั้งสอง ดังนั้นเราจึงต้องใช้ระบบขั้นสูง QIAxcel
(D) แม้ว่านักวิทยาศาสตร์จะตรวจพบยีน 2 ยีน แต่เขาต้องทำการทดลองใหม่และออกแบบไพรเมอร์ที่เหมาะสมใหม่

"นักวิทยาศาสตร์ตั้งเป้าที่จะตรวจจับยีน 2 ยีนโดยใช้เทคนิค multiplex PCR โดยใช้ไพรเมอร์ 2 ชุด
แถบ DNA สามารถมองเห็นได้โดยการนำเจลไปวางบนเครื่องฉายแสง UV และมองเห็นแถบใสที่มีขนาด 600 bp และอีกแถบหนึ่งที่ 40 bp จากนั้นเขาใช้ระบบขั้นสูง QIAxcel และมองเห็นแถบ 3 แถบ: ที่ 590 bp, 605 bp และ 40 bp
ข้อความต่อไปนี้ทั้งหมดไม่ถูกต้องเกี่ยวกับการทดลองครั้งก่อน ยกเว้น:"
(A) ตรวจพบยีน 2 ยีนได้สำเร็จที่ 600 bp และ 40 bp
(B) แม้ว่านักวิทยาศาสตร์จะใช้ไพรเมอร์ 2 ชุด แต่เขาตรวจพบยีน 3 ยีน (ที่ 590 bp, 605 bp และ 40 bp) ซึ่งบ่งชี้ว่าไพรเมอร์เหล่านี้มีประสิทธิภาพสูง
(C) การประมวลผลแบบมัลติเพล็กซ์ PCR ไม่ประสบผลสำเร็จในการขยายยีนทั้งสอง ดังนั้นเราจึงต้องใช้ระบบขั้นสูง QIAxcel
(D) แม้ว่านักวิทยาศาสตร์จะตรวจพบยีน 2 ยีน แต่เขาต้องทำการทดลองใหม่และออกแบบไพรเมอร์ที่เหมาะสมใหม่

"นักวิทยาศาสตร์ตั้งเป้าที่จะตรวจจับยีน 2 ยีนโดยใช้เทคนิค multiplex PCR โดยใช้ไพรเมอร์ 2 ชุด
แถบ DNA สามารถมองเห็นได้โดยการนำเจลไปวางบนเครื่องฉายแสง UV และมองเห็นแถบใสที่มีขนาด 600 bp และอีกแถบหนึ่งที่ 40 bp จากนั้นเขาใช้ระบบขั้นสูง QIAxcel และมองเห็นแถบ 3 แถบ: ที่ 590 bp, 605 bp และ 40 bp
ข้อความต่อไปนี้ทั้งหมดไม่ถูกต้องเกี่ยวกับการทดลองครั้งก่อน ยกเว้น:"
(A) ตรวจพบยีน 2 ยีนได้สำเร็จที่ 600 bp และ 40 bp
(B) แม้ว่านักวิทยาศาสตร์จะใช้ไพรเมอร์ 2 ชุด แต่เขาตรวจพบยีน 3 ยีน (ที่ 590 bp, 605 bp และ 40 bp) ซึ่งบ่งชี้ถึงประสิทธิภาพสูงของไพรเมอร์เหล่านี้
(C) มัลติเพล็กซ์ PCR ไม่ประสบความสำเร็จในการขยายยีนทั้งสอง ดังนั้นเราจึงต้องใช้ระบบขั้นสูง QIAxcel
(D) แม้ว่านักวิทยาศาสตร์จะตรวจพบยีน 2 ยีน แต่เขาต้องทำการทดลองใหม่และออกแบบไพรเมอร์ที่เหมาะสมใหม่


โครมาตินถูกบรรจุอยู่ภายในนิวเคลียสในขอบเขตและช่องที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน การเปลี่ยนแปลงภายในการแบ่งส่วนจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเซลล์ในระหว่างการพัฒนา เหตุผลเชิงกลไกของการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้คืออะไร
(A) ความไวต่อการกลายพันธุ์ที่สูงขึ้น
(B) การย่อยสลายของโปรตีนในไซโทซอลที่เพิ่มขึ้น
(C) การสูญเสีย DNA จากจีโนม
(D) การเข้าถึงเครื่องจักรการถอดรหัสที่แตกต่างกัน

โครมาตินถูกบรรจุอยู่ภายในนิวเคลียสในขอบเขตและช่องที่กำหนดไว้อย่างชัดเจน การเปลี่ยนแปลงภายในช่องจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเซลล์ในระหว่างการพัฒนา เหตุผลเชิงกลไกของการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้คืออะไร?
(A) ความไวต่อการกลายพันธุ์ที่สูงขึ้น
(B) การย่อยสลายของโปรตีนในไซโทซอลที่เพิ่มขึ้น
(C) การสูญเสีย DNA จากจีโนม
(D) การเข้าถึงเครื่องจักรการถอดรหัสที่แตกต่างกัน


คุณกำลังอ่านบางสิ่งบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นภาษาต่างประเทศ เมื่อตรวจสอบอย่างรอบคอบแล้ว คุณสังเกตเห็นว่าตัวอักษรภาษาอังกฤษมาตรฐาน 6 ตัวหายไป เมื่อตรวจสอบเพิ่มเติม คุณสังเกตเห็นว่าสำเนาเก่าของข้อความนั้นเหมือนกับสำเนาล่าสุดทุกประการ โดยมีข้อยกเว้นสองสามประการ: (1) ตอนนี้ตัวอักษร 2 ตัวจาก 6 ตัวที่หายไปกลับคืนสู่ข้อความเดิม และ (2) ตัวอักษรใหม่ 4 ตัวหายไป (รวมเป็นตัวอักษรที่หายไปทั้งหมด 8 ตัว) ตัวอักษรที่หายไปในข้อความใหม่คืออะไร ตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งในข้อความเก่า และตัวอักษรเพิ่มเติม 4 ตัวที่หายไปจากข้อความเก่าคืออะไร?
(A) J, K, Q, W, X, Z
K, W ในข้อความเก่า
B, F, G, V หายไปจากข้อความเก่า
(B) R, S, T, L, N, E ตัวอักษรเดิมที่หายไป
R, L ในข้อความเก่า
C, D, M, A หายไปจากข้อความเก่า
(C) A, E, I, O, U, Y ตัวอักษรเดิมที่หายไป
I, U ในข้อความเก่า
J, L, V, W หายไปจากข้อความเก่า
(D) B, J, O, U, X, Z ตัวอักษรเดิมที่หายไป
B, Z ในข้อความเก่า
D, E, N, Q หายไปจากข้อความเก่า


สมมติว่าเรามีการดำเนินการควอนตัม E(\rho) ซึ่งใช้ในการพลิกบิตควอนตัมจากสถานะ |0\rangle ถึง |1\rangle หากความน่าจะเป็นของการพลิกบิตนั้นกำหนดโดย p แล้วการแสดงที่ยอมรับได้มากที่สุดของการดำเนินการนี้ในรูปของตัวดำเนินการ Kraus A{0} และ A{1} คืออะไร โดยที่ A{0} สอดคล้องกับการไม่เกิดการพลิกบิตในขณะที่ A{1} สอดคล้องกับการพลิกบิตเกิดขึ้น (ใช้ลาเท็กซ์)
(A) A_{0}=\sqrt{1-p}\left[\begin{array}{cc}
1 & 0\\
0 & 1
\end{array}\right] และ A_{1}=\sqrt{p}\left[\begin{array}{cc}
0 & 1\\
1 & 0
\end{array}\right]
(B) A_{0}=\sqrt{p}\left[\begin{array}{cc}
1 & 0\\
0 & 1
\end{array}\right] และ A_{1}=\sqrt{1-p}\left[\begin{array}{cc}
0 & 1\\
1 & 0
\end{array}\right]
(C) A_{0}=\left[\begin{array}{cc}
-p & 0\\
0 & -p
\end{array}\right] และ A_{1}=\left[\begin{array}{cc}
p & 0\\
0 & p
\end{array}\right]
(D) A_{0}=\sqrt{p}\left[\begin{array}{cc}
-1 & 0\\
0 & -1
\end{array}\right] และ A_{1}=\sqrt{1-p}\left[\begin{array}{cc}
0 & -1\\
1 & 0
\end{array}\right]


ขั้นตอนการพัฒนายารักษาโรคกับโปรตีนเป้าหมายเพื่อต่อสู้กับโรคต่างๆ จำเป็นต้องมีข้อมูลสนับสนุนและการทดลองจำนวนมากเพื่อให้ได้รับการอนุมัติ วิธีการใดต่อไปนี้เป็นวิธีพื้นฐานและคุ้มต้นทุนที่สุดในการเริ่มสร้างข้อมูลเบื้องต้นที่เกี่ยวข้อง
(A) การทดสอบในหลอดทดลองของยากับโปรตีนโฮโมโลกัสในแบคทีเรีย
(B) การทดสอบในหลอดทดลองของยากับโปรตีนโฮโมโลกัสในสายเซลล์
(C) การศึกษาในซิลิโกของปฏิกิริยาระหว่างยากับโปรตีนหลังจากพัฒนาโครงสร้างผลึกของโปรตีน
(D) การทดสอบในซิลิโกของปฏิกิริยาระหว่างยากับรูปแบบ PDB ของโปรตีน

ขั้นตอนการพัฒนายารักษาโรคกับโปรตีนเป้าหมายเพื่อต่อสู้กับโรคต่างๆ จำเป็นต้องมีข้อมูลสนับสนุนและการทดลองจำนวนมากเพื่อให้ได้รับการอนุมัติ วิธีการใดต่อไปนี้เป็นวิธีที่คุ้มต้นทุนและพื้นฐานที่สุดในการเริ่มสร้างข้อมูลเบื้องต้นที่เกี่ยวข้อง
(A) การทดสอบในหลอดทดลองของยากับโปรตีนโฮโมโลกัสในแบคทีเรีย
(B) การทดสอบในหลอดทดลองของยากับโปรตีนโฮโมโลกัสในสายเซลล์
(C) การศึกษาในซิลิโกของปฏิกิริยาระหว่างยากับโปรตีนหลังจากพัฒนาโครงสร้างผลึกของโปรตีน
(D) การทดสอบในซิลิโกของปฏิกิริยาระหว่างยากับโปรตีนรูปแบบ PDB


พิจารณาอิเล็กตรอนที่ตรึงอยู่ที่จุดกำเนิด และสนามแม่เหล็ก (ที่มีขนาดคงที่ B_0 และเรียงตัวในมุม \theta กับแกน z) ประมวลผลด้วยความถี่ \omega รอบแกน z สมมติว่า \omega น้อยกว่า eB0/m มาก (e คือประจุอิเล็กตรอนและ m คือมวลของอิเล็กตรอน) หากอิเล็กตรอนอยู่ในสถานะสปินขึ้นในตอนแรก ในขีดจำกัดเวลาเชิงอะซิมโทติก
(A) ความน่าจะเป็นที่อิเล็กตรอนอยู่ในสถานะสปินลงจะแปรผันตามเวลาที่ความถี่ (eB_0/m)-\omega\cos\theta
(B) ความน่าจะเป็นที่อิเล็กตรอนอยู่ในสถานะสปินขึ้นจะเกือบเป็นศูนย์
(C) ความน่าจะเป็นที่อิเล็กตรอนอยู่ในสถานะสปินขึ้นจะเกือบ 0.5
(D) ความน่าจะเป็นที่อิเล็กตรอนอยู่ในสถานะสปินลงจะเกือบเป็นศูนย์

พิจารณาอิเล็กตรอนที่ตรึงอยู่ที่จุดกำเนิด และสนามแม่เหล็ก (ที่มีขนาดคงที่ B_0 และเรียงตัวในมุม _theta กับแกน z) ประมวลผลด้วยความถี่ _omega รอบแกน z สมมติว่า _omega น้อยกว่า eB0/m มาก (e คือประจุอิเล็กตรอนและ m คือมวลของอิเล็กตรอน) หากอิเล็กตรอนอยู่ในสถานะสปินขึ้นในตอนแรก ในขีดจำกัดเวลาเชิงอะซิมโทติก
(A) ความน่าจะเป็นที่อิเล็กตรอนอยู่ในสถานะสปินลงจะแปรผันตามเวลาที่ความถี่ (eB_0/m)-_omega_cos_theta
(B) ความน่าจะเป็นที่อิเล็กตรอนอยู่ในสถานะสปินขึ้นจะเกือบเป็นศูนย์
(C) ความน่าจะเป็นที่อิเล็กตรอนอยู่ในสถานะสปินขึ้นจะเกือบ 0.5
(D) ความน่าจะเป็นที่อิเล็กตรอนอยู่ในสถานะสปินลงจะเกือบเป็นศูนย์


เลือกสารเคมีที่เหมาะสมสำหรับปฏิกิริยาที่กล่าวถึงต่อไปนี้
butan-2-one + NaCN + A ---> 2-hydroxy-2-methylbutanenitrile
2-(4-benzylphenyl)-2-hydroxybutanenitrile + B (H2O) ---> 2-(4-benzylphenyl)-2-hydroxybutanoic acid
(A) A = H3O+, B = CH3COOH
(B) A = H3O+, B = HCl
(C) A = NaHSO3, B = CH3COOH
(D) A = NaHSO3, B = HCl


อิเล็กตรอนกำลังเคลื่อนที่ไปตามแกนแนวนอนจากด้านซ้ายด้วยปัจจัยลอเรนตซ์ 4 โพซิตรอนก็กำลังเคลื่อนที่ไปตามแกนแนวนอนเช่นกัน แต่จากด้านขวาด้วยปัจจัยลอเรนตซ์ 2 หลังจากการชนกัน ทั้งสองจะทำลายล้างกันและผลิตโฟตอน 2 ตัว

มีการวัดพลังงานของโฟตอนทั้งสองและมีค่าเท่ากัน นอกจากนี้ยังวัดทิศทางด้วย โฟตอนตัวหนึ่งเคลื่อนที่ไปในทิศทางบนขวา ในขณะที่อีกตัวหนึ่งเคลื่อนที่ไปในทิศทางล่างขวา

มุมระหว่างทิศทางของโฟตอนคือเท่าใด
(A) 172
(B) 96
(C) 74
(D) 138

อิเล็กตรอนกำลังเคลื่อนที่ไปตามแกนแนวนอนจากด้านซ้ายด้วยปัจจัยลอเรนตซ์ 4 โพซิตรอนก็กำลังเคลื่อนที่ไปตามแกนแนวนอนเช่นกัน แต่จากด้านขวาด้วยปัจจัยลอเรนตซ์ 2 หลังจากการชนกัน ทั้งสองจะสลายตัวและผลิตโฟตอน 2 ตัว

มีการวัดพลังงานของโฟตอนทั้งสองและมีค่าเท่ากัน นอกจากนี้ยังวัดทิศทางด้วย โฟตอนตัวหนึ่งเคลื่อนที่ไปในทิศทางบนขวา ในขณะที่อีกตัวหนึ่งเคลื่อนที่ไปในทิศทางล่างขวา

มุมระหว่างทิศทางของโฟตอนคือเท่าใด
(A) 172
(B) 96
(C) 74
(D) 138


ปฏิกิริยาระหว่างสารให้คู่อิเล็กตรอน นิวคลีโอไฟล์ (Nu) กับสารรับคู่อิเล็กตรอน เรียกว่าปฏิกิริยาการแทนที่นิวคลีโอไฟล์ อิเล็กโทรไฟล์ที่ผสมไฮบริด sp3 ต้องมีหมู่ออกเพื่อดำเนินปฏิกิริยาต่อไป ปฏิกิริยาการแทนที่มีสองประเภทดังต่อไปนี้ ประเภทหนึ่งคือ SN1 และอีกประเภทหนึ่งคือปฏิกิริยา SN2 ต่างจากปฏิกิริยาการแทนที่ ปฏิกิริยาการกำจัดเกี่ยวข้องกับการกำจัดคู่หรือกลุ่มอะตอมออกจากโมเลกุล ซึ่งเป็นปฏิกิริยาเคมีที่สารประกอบอินทรีย์ที่มีพันธะคาร์บอน-คาร์บอนเดี่ยวถูกแปลงเป็นสารประกอบที่มีพันธะคู่/สาม (สารประกอบไม่อิ่มตัว)
จัดเรียงนิวคลีโอไฟล์ต่อไปนี้จากที่มีปฏิกิริยาดีที่สุดไปยังที่มีปฏิกิริยาแย่ที่สุดในสารละลายในน้ำ

1. 4-เมทิลไซโคลเฮกซาน-1-โอเลต
2. ไฮดรอกไซด์
3. โพรพิโอเนต
4. เมทานอล
5. เอทานอลไทโอเลต
(A) 2, 5, 1, 4 และ 3
(B) 5, 2, 3, 1 และ 4
(C) 2, 5, 3, 4 และ 3
(D) 5, 2, 1, 3 และ 4

ปฏิกิริยาระหว่างสารให้คู่อิเล็กตรอน นิวคลีโอไฟล์ (Nu) กับสารรับคู่อิเล็กตรอน เรียกว่าปฏิกิริยาการแทนที่นิวคลีโอไฟล์ อิเล็กโทรไฟล์ที่ผสมไฮบริด sp3 ต้องมีหมู่ออกเพื่อดำเนินปฏิกิริยาต่อไป ปฏิกิริยาการแทนที่มีสองประเภทดังต่อไปนี้ ประเภทหนึ่งคือ SN1 และอีกประเภทหนึ่งคือปฏิกิริยา SN2 ต่างจากปฏิกิริยาการแทนที่ ปฏิกิริยาการกำจัดเกี่ยวข้องกับการกำจัดคู่หรือกลุ่มอะตอมออกจากโมเลกุล ซึ่งเป็นปฏิกิริยาเคมีที่สารประกอบอินทรีย์ที่มีพันธะคาร์บอน-คาร์บอนเดี่ยวถูกแปลงเป็นสารประกอบที่มีพันธะคู่/สาม (สารประกอบไม่อิ่มตัว)
จัดเรียงนิวคลีโอไฟล์ต่อไปนี้ให้มีปฏิกิริยากับสารที่มีปฏิกิริยาแย่ที่สุดในสารละลายในน้ำได้ดีกว่า

1. 4-เมทิลไซโคลเฮกซาน-1-โอเลต
2. ไฮดรอกไซด์
3. โพรพิโอเนต
4. เมทานอล
5. เอทานอลไทโอเลต
(A) 2, 5, 1, 4 และ 3
(B) 5, 2, 3, 1 และ 4
(C) 2, 5, 3, 4 และ 3
(D) 5, 2, 1, 3 และ 4

ปฏิกิริยาระหว่างสารให้คู่อิเล็กตรอน นิวคลีโอไฟล์ (Nu) กับสารรับคู่อิเล็กตรอน เรียกว่าปฏิกิริยาการแทนที่นิวคลีโอไฟล์ อิเล็กโทรไฟล์ที่ผสมไฮบริด sp3 ต้องมีหมู่ออกเพื่อดำเนินปฏิกิริยาต่อไป ปฏิกิริยาการแทนที่มีสองประเภทดังต่อไปนี้ ประเภทหนึ่งคือ SN1 และอีกประเภทหนึ่งคือปฏิกิริยา SN2 ต่างจากปฏิกิริยาการแทนที่ ปฏิกิริยาการกำจัดเกี่ยวข้องกับการกำจัดคู่หรือกลุ่มอะตอมออกจากโมเลกุล ซึ่งเป็นปฏิกิริยาเคมีที่สารประกอบอินทรีย์ที่มีพันธะคาร์บอน-คาร์บอนเดี่ยวถูกแปลงเป็นสารประกอบที่มีพันธะคู่/สาม (สารประกอบไม่อิ่มตัว)
จัดเรียงนิวคลีโอไฟล์ต่อไปนี้จากที่มีปฏิกิริยาดีที่สุดไปยังที่มีปฏิกิริยาแย่ที่สุดในสารละลายน้ำ

1. 4-methylcyclohexan-1-olate
2. ไฮดรอกไซด์
3. โพรพิโอเนต
4. เมทานอล
5. เอทานไทโอเลต
(A) 2, 5, 1, 4 และ 3
(B) 5, 2, 3, 1 และ 4
(C) 2, 5, 3, 4 และ 3
(D) 5, 2, 1, 3 และ 4


เราละลาย AgCl ตามสโตชิโอเมตริกในสารละลายแอมโมเนีย (T = 25 °C) เราถือว่าหลังจากการละลาย ความเข้มข้นของเงินทั้งหมดในสารละลายจะเท่ากับ 0.01 M ความเข้มข้นของสารละลายแอมโมเนียคือเท่าใด Ks สำหรับ AgCl คือ 1.56x10^-10, β1 = 2.1x10^3, β2 = 1.7x10^7
(A) 0.194 M
(B) 0.201 M
(C) 0.223 M
(D) 0.214 M

เราละลาย AgCl ตามสโตชิโอเมตริกในสารละลายแอมโมเนีย (T = 25 °C) เราถือว่าหลังจากการละลาย ความเข้มข้นของเงินทั้งหมดในสารละลายจะเท่ากับ 0.01 M ความเข้มข้นของสารละลายแอมโมเนียคือเท่าใด Ks สำหรับ AgCl คือ 1.56x10^-10, β1 = 2.1x10^3, β2 = 1.7x10^7.
(A) 0.194 M
(B) 0.201 M
(C) 0.223 M
(D) 0.214 M


สารประกอบ A แสดงสัญญาณ 2 สัญญาณใน NMR ของโปรตอน ได้แก่ ไตรเพลตที่ 0.9 ppm สำหรับ 6H และควอเตตที่ 1.3 ppm สำหรับ 4H สารประกอบ A จะเกิดการโมโนโบรไมน์เพื่อสร้างสารประกอบ B โดย B ทำปฏิกิริยากับ KOH ที่เป็นแอลกอฮอล์เพื่อสร้าง C ซึ่งมีไอโซเมอร์ทางเรขาคณิต 2 ตัว ไอโซเมอร์ซิสของ C ทำปฏิกิริยากับ (1E,3E)-penta-1,3-dien-1-ol เพื่อผลิตสารประกอบ D ระบุสารประกอบ D
(A) (1S,4R)-4,6,6-trimethylcyclohex-2-enol
(B) (1S,4S)-4,6,6-trimethylcyclohex-2-enol
(C) (1S,4R,5S,6R)-4,5,6-trimethylcyclohex-2-enol
(D) (1S,4R,5S,6S)-4,5,6-trimethylcyclohex-2-enol

สารประกอบ A แสดงสัญญาณ 2 สัญญาณใน NMR ของโปรตอน ได้แก่ ไตรเพลตที่ 0.9 ppm สำหรับ 6H และควอเตตที่ 1.3 ppm สำหรับ 4H สารประกอบ A จะเกิดการโมโนโบรไมน์เพื่อสร้างสารประกอบ B โดย B จะทำปฏิกิริยากับ KOH ที่เป็นแอลกอฮอล์เพื่อสร้าง C ซึ่งมีไอโซเมอร์ทางเรขาคณิต 2 ตัว ไอโซเมอร์ซิสของ C ทำปฏิกิริยากับ (1E,3E)-penta-1,3-dien-1-ol เพื่อผลิตสารประกอบ D ระบุสารประกอบ D
(A) (1S,4R)-4,6,6-trimethylcyclohex-2-enol
(B) (1S,4S)-4,6,6-trimethylcyclohex-2-enol
(C) (1S,4R,5S,6R)-4,5,6-trimethylcyclohex-2-enol
(D) (1S,4R,5S,6S)-4,5,6-trimethylcyclohex-2-enol


คุณต้องการวัดปริมาณการอัปเรกูเลชั่นของทรานสคริปต์จากกล้ามเนื้อไฮเปอร์โทรฟิกของหนูและเปรียบเทียบกับระดับในไวด์ไทป์โดยใช้ปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสเชิงปริมาณ คุณแยกเนื้อเยื่อและเตรียม RNA อย่างระมัดระวังสำหรับการสังเคราะห์ cDNA คุณดำเนินการด้วย qPCR ในกระบวนการสองขั้นตอน สำหรับขั้นตอนที่สอง คุณต้องออกแบบไพรเมอร์คู่หนึ่งที่จะช่วยให้ตรวจจับทรานสคริปต์ที่ต้องการได้อย่างเฉพาะเจาะจง คุณระบุลำดับจีโนมของทรานสคริปต์ที่มีความยาว 23.7 กิโลเบส ATG อยู่ที่ 6,867 คู่เบส ตามหลัง 5'UTR ยาว 128 คู่เบสที่ทอดยาวเหนืออินทรอน เอ็กซอนที่สองสิ้นสุดที่ 8,272 คู่เบส มีอีกสามเอ็กซอน เอ็กซอนสุดท้ายประกอบด้วยจุดหยุดที่ 23,276 คู่เบสและยาวประมาณ 500 คู่เบส ระหว่างเอ็กซอนที่สองและที่สามคืออินทรอนที่ใหญ่ที่สุดของยีนที่มีความยาว 7,367 คู่เบส ลำดับที่สามคือเอกซอนที่ใหญ่ที่สุด ยาว 2,126 คู่เบส
เมื่อพิจารณาความยาว 20 คู่เบสและอุณหภูมิการอบที่เหมาะสม คุณจะวางตำแหน่งไพรเมอร์คู่ของคุณอย่างไรเพื่อการวัดปริมาณทรานสคริปต์ที่เหมาะสมที่สุด
(A) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 1 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 6,900 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม
(B) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 6,900 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 8,200 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม
(C) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 16,100 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 23,200 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม
(D) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 8,200 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 16,100 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม

คุณต้องการวัดปริมาณการอัปเรกูเลชั่นของทรานสคริปต์จากกล้ามเนื้อไฮเปอร์โทรฟิกของหนูและเปรียบเทียบกับระดับในไวด์ไทป์โดยใช้ปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสเชิงปริมาณ คุณแยกเนื้อเยื่อและเตรียม RNA อย่างระมัดระวังสำหรับการสังเคราะห์ cDNA คุณดำเนินการกับ qPCR ในกระบวนการสองขั้นตอน สำหรับขั้นตอนที่สอง คุณต้องออกแบบไพรเมอร์คู่หนึ่งที่จะช่วยให้ตรวจจับทรานสคริปต์ที่ต้องการได้อย่างเฉพาะเจาะจง คุณระบุลำดับจีโนมของทรานสคริปต์ที่มีความยาว 23.7 กิโลเบส ATG อยู่ที่ 6,867 คู่เบส ตามหลัง 5'UTR ยาว 128 คู่เบสที่ทอดยาวเหนืออินทรอน เอ็กซอนที่สองสิ้นสุดที่ 8,272 คู่เบส มีอีกสามเอ็กซอน เอ็กซอนสุดท้ายประกอบด้วยจุดหยุดที่ 23,276 คู่เบสและยาวประมาณ 500 คู่เบส ระหว่างเอ็กซอนที่สองและที่สามคืออินทรอนที่ใหญ่ที่สุดของยีนที่มีความยาว 7,367 คู่เบส ลำดับที่สามคือเอ็กซอนที่ใหญ่ที่สุด ยาว 2,126 คู่เบส
เมื่อพิจารณาความยาว 20 คู่เบสและอุณหภูมิการอบที่เหมาะสม คุณจะวางไพรเมอร์คู่ของคุณอย่างไรเพื่อการวัดปริมาณทรานสคริปต์ที่เหมาะสมที่สุด
(A) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 1 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 6,900 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม
(B) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 6,900 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 8,200 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม
(C) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 16,100 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 23,200 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม
(D) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 8,200 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 16,100 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม

คุณต้องการวัดปริมาณการอัปเรกูเลชั่นของทรานสคริปต์จากกล้ามเนื้อไฮเปอร์โทรฟิกของหนูและเปรียบเทียบกับระดับในไวด์ไทป์โดยใช้ปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสเชิงปริมาณ คุณแยกเนื้อเยื่อและเตรียม RNA อย่างระมัดระวังสำหรับการสังเคราะห์ cDNA คุณดำเนินการกับ qPCR ในกระบวนการสองขั้นตอน สำหรับขั้นตอนที่สอง คุณต้องออกแบบไพรเมอร์คู่หนึ่งที่จะช่วยให้ตรวจจับทรานสคริปต์ที่ต้องการได้อย่างเฉพาะเจาะจง คุณระบุลำดับจีโนมของทรานสคริปต์ที่มีความยาว 23.7 กิโลเบส ATG อยู่ที่ 6,867 คู่เบส ตามหลัง 5'UTR ยาว 128 คู่เบสที่ทอดยาวเหนืออินทรอน เอ็กซอนที่สองสิ้นสุดที่ 8,272 คู่เบส มีอีกสามเอ็กซอน เอ็กซอนสุดท้ายประกอบด้วยจุดหยุดที่ 23,276 คู่เบสและยาวประมาณ 500 คู่เบส ระหว่างเอ็กซอนที่สองและที่สามคืออินทรอนที่ใหญ่ที่สุดของยีนที่มีความยาว 7,367 คู่เบส ลำดับที่สามคือเอกซอนที่ใหญ่ที่สุด ยาว 2,126 คู่เบส
เมื่อพิจารณาความยาว 20 คู่เบสและอุณหภูมิการอบที่เหมาะสม คุณจะวางตำแหน่งไพรเมอร์คู่ของคุณอย่างไรเพื่อการวัดปริมาณทรานสคริปต์ที่เหมาะสมที่สุด
(A) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 1 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 6,900 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม
(B) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 6,900 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 8,200 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม
(C) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 16,100 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 23,200 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม
(D) เลื่อนไปข้างหน้าประมาณ 8,200 คู่เบสและย้อนกลับประมาณ 16,100 คู่เบสบนดีเอ็นเอจีโนม


นักวิทยาศาสตร์ต้องการทดสอบผลของการกลายพันธุ์ M ในยีน X ใน Saccharomyces cerevisiae เขาวางสำเนาของยีนดั้งเดิม X ไว้บนพลาสมิดที่มีเครื่องหมาย Y จากนั้นเขาจึงแทนที่ X ในจีโนมด้วยเวอร์ชันที่กลายพันธุ์โดยใช้เครื่องหมาย Z อีกตัวหนึ่ง จากนั้นเขาจึงปลูกสายพันธุ์ในที่ที่มี A และไม่มี Z เพื่อลบสำเนาบนพลาสมิด สายพันธุ์นั้นจึงไม่สามารถเติบโตได้
คุณพูดอะไรเกี่ยวกับ M, Y, Z และ A ได้บ้าง?
(A) Neutral, 5'-FOA, URA3, LEU2
(B) Lethal, LEU2, 5'-FOA, URA3
(C) Neutral, URA3,5'-FOA, LEU2
(D) Lethal, URA3, LEU2, 5'-FOA


สารประกอบที่มีสูตรโมเลกุลเดียวกันแต่มีการจัดเรียงโครงสร้างต่างกันเรียกว่าไอโซเมอร์ ไอโซเมอร์มีสองประเภท คือ ไอโซเมอร์ตามโครงสร้างและสเตอริโอไอโซเมอร์ ไอโซเมอร์ตามโครงสร้างมีสูตรโมเลกุลเดียวกันแต่มีโครงสร้างต่างกัน ในสเตอริโอไอโซเมอร์ โมเลกุลเชื่อมต่อกันในลักษณะเดียวกัน แต่การจัดเรียงในอวกาศต่างกัน
กลุ่มอินทรีย์ใดต่อไปนี้แสดงไอโซเมอร์เชิงแสง

1. ไดเมทิล 6,6'-ไดไนโตร-[1,1'-ไบฟีนิล]-2,2'-ไดคาร์บอกซิเลต
2. เมทิล 2-ไฮดรอกซีโพรพาโนเอต
3. เบนโซฟีโนน
4. ไดเมทิลฟูมาเรต
(A) 1, 2 และ 4
(B) 3 และ 4
(C) 2 และ 3
(D) 1 และ 2

สารประกอบที่มีสูตรโมเลกุลเดียวกันแต่มีการจัดเรียงโครงสร้างต่างกันเรียกว่าไอโซเมอร์ ไอโซเมอร์มีสองประเภท คือ ไอโซเมอร์ตามโครงสร้างและสเตอริโอไอโซเมอร์ ไอโซเมอร์ตามโครงสร้างมีสูตรโมเลกุลเดียวกันแต่โครงสร้างต่างกัน ในสเตอริโอไอโซเมอร์ โมเลกุลเชื่อมต่อกันในลักษณะเดียวกัน แต่การจัดเรียงในอวกาศต่างกัน
หมู่สารอินทรีย์ใดต่อไปนี้แสดงไอโซเมอร์เชิงแสง

1. ไดเมทิล 6,6'-ไดไนโตร-[1,1'-ไบฟีนิล]-2,2'-ไดคาร์บอกซิเลต
2. เมทิล 2-ไฮดรอกซีโพรพาโนเอต
3. เบนโซฟีโนน
4. ไดเมทิลฟูมาเรต
(A) 1, 2 และ 4
(B) 3 และ 4
(C) 2 และ 3
(D) 1 และ 2


ผลที่สังเกตได้ต่อไปนี้ข้อใดไม่ได้ให้หลักฐานของโครงสร้างแบบผสมของแฮดรอน
(A) การกระเจิงของอิเล็กตรอนจากนิวคลีออน
(B) สเปกตรัมของมีซอนที่แปลกใหม่ เช่น ชาร์โมเนียม
(C) สมมาตร "Octet" ระหว่างเลขควอนตัมของแบริออน
(D) พลังงานยึดเหนี่ยวของดิวเทอรอน

ผลที่สังเกตได้ต่อไปนี้ข้อใดไม่ได้ให้หลักฐานของโครงสร้างแบบผสมของฮาดรอน?
(A) การกระเจิงของอิเล็กตรอนออกจากนิวคลีออน
(B) สเปกตรัมของมีซอนที่แปลกประหลาด เช่น ชาร์โมเนียม
(C) สมมาตร "ออกเตต" ระหว่างเลขควอนตัมของแบริออน
(D) พลังงานยึดเหนี่ยวของดิวเทอรอน

ผลที่สังเกตได้ต่อไปนี้ข้อใดไม่ได้ให้หลักฐานของโครงสร้างแบบผสมของฮาดรอน?
(A) การกระเจิงของอิเล็กตรอนออกจากนิวคลีออน
(B) สเปกตรัมของมีซอนที่แปลกใหม่ เช่น ชาร์โมเนียม
(C) สมมาตร "ออกเตต" ระหว่างเลขควอนตัมของแบริออน
(D) พลังงานยึดเหนี่ยวของดิวเทอรอน


ผลลัพธ์หลักของปฏิกิริยาระหว่าง 4,4-dimethylcyclopent-1-enol และโบรมีนคืออะไร?
(A) 4-bromo-4,4-dimethylcyclopentanone
(B) (1R,2S)-1,2-dibromo-4,4-dimethylcyclopentanol
(C) (1R,2R)-1,2-dibromo-4,4-dimethylcyclopentanol
(D) 2-bromo-4,4-dimethylcyclopentanone

ผลลัพธ์หลักของปฏิกิริยาระหว่าง 4,4-dimethylcyclopent-1-enol และโบรมีนคืออะไร
(A) 4-โบรโม-4,4-ไดเมทิลไซโคลเพนทานโอน
(B) (1R,2S)-1,2-ไดโบรโม-4,4-ไดเมทิลไซโคลเพนทานโอน
(C) (1R,2R)-1,2-ไดโบรโม-4,4-ไดเมทิลไซโคลเพนทานโอน
(D) 2-โบรโม-4,4-ไดเมทิลไซโคลเพนทานโอน

ผลลัพธ์หลักของปฏิกิริยาระหว่าง 4,4-dimethylcyclopent-1-enol และโบรมีนคืออะไร?
(A) 4-โบรโม-4,4-ไดเมทิลไซโคลเพนทานอน
(B) (1R,2S)-1,2-ไดโบรโม-4,4-ไดเมทิลไซโคลเพนทานอล
(C) (1R,2R)-1,2-ไดโบรโม-4,4-ไดเมทิลไซโคลเพนทานอล
(D) 2-โบรโม-4,4-ไดเมทิลไซโคลเพนทานอน


ระบุผลิตภัณฑ์ D ในชุดปฏิกิริยาต่อไปนี้
5-โบรโม-3a,4a-ไดเมทิลเดคาไฮโดรไซโคลเพนตา[1,4]ไซโคลบูตา[1,2]เบนซิน + H2O ---> A
A + PDC ---> B
B + H2CPPh3 ---> C
C + TsOH ---> D
(A) 3a,5,5-ไตรเมทิล-1,2,3,3a,5,6,7,8-ออกตาไฮโดรไซโคลเพนตาไซโคลบูตาเบนซิน
(B) 3a,5-ไดเมทิลเดคาไฮโดรไซโคลเพนตาไซโคลบูตาเบนซิน
(C) 3a,4a,5,5-เตตระเมทิล-2,3,3a,4,4a,5-เฮกซาไฮโดร-1H-ไซโคลบูตาไดแอนนูลีน
(D) 3a,4,5a-ไตรเมทิล-1,2,3,3a,5a,6,7,8-ออกตาไฮโดรไซโคลเพนตาเพนทาลีน


สปินสามตัว S1, S2 และ S3 ในระบบเอ็ดเวิร์ดส์ แอนเดอร์สันแบบสองมิติแยกกันสร้างโครงตาข่ายสามเหลี่ยม สปินสามารถมีค่าได้ ±1/2 ค่าคงที่ของการมีปฏิสัมพันธ์สามค่าคือ -1, -1 และ 1 หากถือว่ามีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านที่ใกล้ที่สุดเท่านั้น พลังงานสูงสุดที่เป็นไปได้ของระบบนี้คือเท่าใด
(A) 1/2
(B) -1/4
(C) -1/2
(D) 1/4

สปินสามตัว S1, S2 และ S3 ในระบบเอ็ดเวิร์ดส์ แอนเดอร์สันแบบสองมิติแยกกันสร้างโครงตาข่ายสามเหลี่ยม สปินสามารถมีค่าได้ ±1/2 ค่าคงที่การจับคู่สามตัวคือ -1, -1 และ 1 หากสมมติว่ามีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนบ้านที่ใกล้ที่สุดเท่านั้น พลังงานสูงสุดที่เป็นไปได้ของระบบนี้คือเท่าใด
(A) 1/2
(B) -1/4
(C) -1/2
(D) 1/4


3-(ไฮดรอกซีเมทิล)-5-(พรอพ-1-เอ็น-2-อิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน ได้รับการบำบัดด้วยโซเดียมไฮไดรด์ ตามด้วยเบนซิลโบรไมด์ ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

1 ได้รับการบำบัดด้วยพี-โทลูอีนซัลโฟนิลไฮดราไซด์ในสภาวะที่มี HCl ในปริมาณที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 2

2 ได้รับการบำบัดที่อุณหภูมิต่ำด้วยเอ็น-บิวทิลลิเธียม ตามด้วยแอมโมเนียมคลอไรด์ในน้ำ ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 3

3 ถูกกวนด้วย Pd/C ในบรรยากาศไฮโดรเจน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 4

โครงสร้างของผลิตภัณฑ์ 4 คืออะไร?
(A) (((3-ไอโซโพรพิลไซโคลเฮกซิล)เมทอกซี)เมทิล)เบนซิน
(B) 3-((เบนซิลออกซี)เมทิล)-1-บิวทิล-5-ไอโซโพรพิลไซโคลเฮกซาน-1-ออล
(C) N'-(3-(ไฮดรอกซีเมทิล)-5-ไอโซโพรพิลไซโคลเฮกซิล)-4-เมทิลเบนซีนซัลโฟโนไฮดราไซด์
(D) (3-ไอโซโพรพิลไซโคลเฮกซิล)เมทานอล

3-(ไฮดรอกซีเมทิล)-5-(พรอพ-1-เอ็น-2-อิล)ไซโคลเฮกซาน-1-วัน ได้รับการบำบัดด้วยโซเดียมไฮไดรด์ ตามด้วยเบนซิลโบรไมด์ ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

1 ได้รับการบำบัดด้วยพี-โทลูอีนซัลโฟนิลไฮดราไซด์ในสภาวะที่มี HCl ในปริมาณที่เป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 2

2 ได้รับการบำบัดที่อุณหภูมิต่ำด้วยเอ็น-บิวทิลลิเธียม ตามด้วยแอมโมเนียมคลอไรด์ในน้ำ ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 3

3 ถูกกวนด้วย Pd/C ในบรรยากาศไฮโดรเจน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 4

โครงสร้างของผลิตภัณฑ์ 4 คืออะไร?
(A) (((3-ไอโซโพรพิลไซโคลเฮกซิล)เมทอกซี)เมทิล)เบนซิน
(B) 3-((เบนซิลออกซี)เมทิล)-1-บิวทิล-5-ไอโซโพรพิลไซโคลเฮกซาน-1-ออล
(C) N'-(3-(ไฮดรอกซีเมทิล)-5-ไอโซโพรพิลไซโคลเฮกซาน)-4-เมทิลเบนซีนซัลโฟโนไฮดราไซด์
(D) (3-ไอโซโพรพิลไซโคลเฮกซิล)เมทานอล


สมมติว่าดาวกระจายตัวสม่ำเสมอบนท้องฟ้า ในสถานการณ์นี้ จำนวนดาวต่อหน่วยระยะพารัลแลกซ์ (plx) เปลี่ยนแปลงอย่างไรเมื่อมีค่า plx
(A) ~ 1/plx^1
(B) ~ 1/plx^2
(C) ~ 1/plx^3
(D) ~ 1/plx^4

ลองสมมติว่าดาวกระจายตัวสม่ำเสมอบนท้องฟ้า ในสถานการณ์นี้ จำนวนดาวต่อหน่วยระยะพารัลแลกซ์ (plx) เปลี่ยนแปลงไปตาม plx อย่างไร
(A) ~ 1/plx^1
(B) ~ 1/plx^2
(C) ~ 1/plx^3
(D) ~ 1/plx^4


โฟตอน h\nu แพร่กระจายในทิศทาง Oz ของกรอบห้องปฏิบัติการ (R) โดยจะชนกับอนุภาค m ที่อยู่ในสถานะหยุดนิ่งใน (R) เราใช้สัญลักษณ์ $\alpha=\frac{h\nu}{mc^{2}}$ และ v=\beta c คือความเร็วของกรอบ ศูนย์มวล (R') ของโฟตอน-อนุภาคของระบบเทียบกับ (R) การแสดงออกของ \beta คืออะไร
(A) \alpha\times\left(\frac{1}{\sqrt{1+\alpha}}\right)
(B) \alpha\times\left(\frac{1}{1-\alpha}\right)
(C) \alpha\times\left(\frac{1}{\sqrt{1-\alpha}}\right)
(D) \alpha\times\left(\frac{1}{1+\alpha}\right)

โฟตอน h\nu แพร่กระจายในทิศทางของกรอบห้องปฏิบัติการ (R) โดยจะชนกับอนุภาค m ที่อยู่ในสถานะหยุดนิ่งใน (R) อย่างยืดหยุ่น เราแทน $\alpha=\frac{h\nu}{mc^{2}}$ และ v=\beta c คือความเร็วของกรอบ COM (R') ของโฟตอน-อนุภาคของระบบเทียบกับ (R) การแสดงออกของ \beta คืออะไร
(A) \alpha\times\left(\frac{1}{\sqrt{1+\alpha}}\right)
(B) \alpha\times\left(\frac{1}{1-\alpha}\right)
(C) \alpha\times\left(\frac{1}{\sqrt{1-\alpha}}\right)
(D) \alpha\times\left(\frac{1}{1+\alpha}\right)


เมื่ออีพอกไซด์ที่อิ่มตัวทำปฏิกิริยากับออร์กาโนคูเรต กลุ่มอัลคิลของรีเอเจนต์จะถูกนำเข้าสู่คาร์บอนที่ถูกขัดขวางน้อยกว่าของวงแหวนอีพอกไซด์เสมอ ในอีพอกไซด์ที่ถูกแทนที่ การกลับทิศทางของการกำหนดค่าจะเกิดขึ้นที่คาร์บอนที่เติม Nu ลงไป ระบุผลิตภัณฑ์เมื่อ (1R,3R,4R,6S)-1,3,4-trimethyl-7-oxabicyclo [4.1.0] heptane ทำปฏิกิริยากับ Me2CuLi:
(A) (1R,4R,5R)-2,2,4,5-tetramethylcyclohexan-1-ol
(B) (1R,2S,4R,5R)-1,2,4,5-tetramethylcyclohexan-1-ol
(C) (1S,4R,5S)-2,2,4,5-tetramethylcyclohexan-1-ol
(D) (1R,2R,4R,5R)-1,2,4,5-tetramethylcyclohexan-1-ol


"นักจุลชีววิทยาใช้ส่วนผสมของน้ำเกลือ ทริส-เอชซีแอล และกรดเอทิลีนไดอะมีนเตตราอะซิติกไดโซเดียมกับแผ่นกระดาษกรองที่ผ่านการฆ่าเชื้อ ปล่อยให้แผ่นกระดาษแห้ง แล้วเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 5°C พื้นผิวของแผ่นเจลไลซีนถูกเพาะเชื้อ Escherichia coli ก่อนใช้งาน ให้เติมน้ำเกลือลงบนแผ่นเหล่านี้ทันที จากนั้นจึงนำเชื้อ Klebsiella pneumoniae หลายกลุ่มมาทาบนแผ่น จากนั้น
วางแผ่นเซโฟซิติน 30 ไมโครกรัมบนพื้นผิวที่เพาะเชื้อของแผ่นเจลไลซีน
จากนั้นวางแผ่นที่เพาะเชื้อโดยให้ด้านของแผ่นที่เพาะเชื้อสัมผัสกับพื้นผิวของแผ่นเจล จากนั้นคว่ำแผ่นกระดาษและฟักค้างคืนในตู้ฟักแบบใช้อากาศที่อุณหภูมิ 37°C ไม่พบการเปลี่ยนแปลงหรือโซนการยับยั้ง

จากนั้น ในระยะที่สองของการทดลอง เขาใช้ส่วนผสมของ น้ำเกลือ ทริส-เอชซีแอล และกรดเอทิลีนไดอะมีนเตตราอะซิติกไดโซเดียมลงในแผ่นกระดาษกรองที่ปราศจากเชื้อ ปล่อยให้แผ่นกระดาษแห้ง แล้วเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 5°C พื้นผิวของแผ่นวุ้น Mueller-Hinton ได้รับการเพาะเชื้อ Klebsiella pneumoniae ก่อนใช้งานทันที ให้เติมน้ำเกลือลงในแผ่นเหล่านี้ และนำเชื้อ Escherichia coli หลายกลุ่มมาทาบนแผ่น จากนั้น
วางแผ่นเซโฟซิติน 30 ไมโครกรัมบนพื้นผิวที่เพาะเชื้อของแผ่นวุ้น Mueller-Hinton
จากนั้นวางแผ่นที่เพาะเชื้อโดยให้หน้าแผ่นที่เพาะเชื้อสัมผัสกับพื้นผิววุ้นเกือบสัมผัสกับแผ่นปฏิชีวนะ
จากนั้นคว่ำแผ่นกระดาษและฟักค้างคืนในตู้ฟักแบบใช้ออกซิเจนที่อุณหภูมิ 37°C เขาพบว่าบริเวณยับยั้งแบนราบ

ข้อความต่อไปนี้ทั้งหมดไม่ถูกต้อง ยกเว้น;
(A) การลดปริมาณเซฟอกซิตินในแผ่นเซฟอกซิตินจาก 30 µg เป็น 15 µg จะทำให้การทดลองในระยะแรกของการทดลองประสบความสำเร็จมากขึ้น และทำให้บริเวณที่ยับยั้งแบนราบลง
(B) อีโคไลปล่อยเอนไซม์ฟลาโวออกมา ซึ่งทำให้ต้านทานเซฟอกซิตินได้ และทำให้เกิดรอยบุ๋มของบริเวณที่ยับยั้งเซฟอกซิตินในระยะที่สองของการทดลอง
(C) เนื่องจากสภาวะการบ่มเพาะที่เหมาะสมของแผ่นเจลไลซีนคือ 48 ชั่วโมงที่อุณหภูมิ 30-35 องศาเซลเซียส การบ่มเพาะแผ่นเจลไลซีนภายใต้สภาวะที่ปรับเปลี่ยนเหล่านี้จะทำให้เกิดรอยบุ๋มของบริเวณที่ยับยั้งเซฟอกซิติน
(D) การใช้แผ่นไทเกไซคลินแทนแผ่นเซฟอกซิตินในระยะแรกของการทดลองจะไม่ทำให้ผลการทดลองเปลี่ยนแปลงไป

"นักจุลชีววิทยาใช้ส่วนผสมของน้ำเกลือ ทริส-เอชซีแอล และกรดเอทิลีนไดอะมีนเตตราอะซิติกไดโซเดียมกับแผ่นกระดาษกรองที่ผ่านการฆ่าเชื้อ ปล่อยให้แผ่นกระดาษแห้ง แล้วเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 5°C พื้นผิวของแผ่นเจลไลซีนถูกเพาะเชื้อ Escherichia coli ก่อนใช้งาน ให้เติมน้ำเกลือลงบนแผ่นเหล่านี้ทันที จากนั้นจึงนำเชื้อ Klebsiella pneumoniae หลายกลุ่มมาทาบนแผ่น จากนั้น
วางแผ่นเซโฟซิติน 30 ไมโครกรัมบนพื้นผิวที่เพาะเชื้อของแผ่นเจลไลซีน
จากนั้นวางแผ่นที่เพาะเชื้อโดยให้ด้านของแผ่นที่เพาะเชื้อสัมผัสกับพื้นผิวของแผ่นเจล จากนั้นคว่ำแผ่นกระดาษและฟักค้างคืนในตู้ฟักแบบใช้อากาศที่อุณหภูมิ 37°C ไม่พบการเปลี่ยนแปลงหรือโซนการยับยั้ง

จากนั้น ในระยะที่สองของการทดลอง เขาใช้ส่วนผสมของ น้ำเกลือ ทริส-เอชซีแอล และกรดเอทิลีนไดอะมีนเตตราอะซิติกไดโซเดียมลงในแผ่นกระดาษกรองที่ปราศจากเชื้อ ปล่อยให้แผ่นกระดาษแห้ง แล้วเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 5°C พื้นผิวของแผ่นวุ้น Mueller-Hinton ได้รับการเพาะเชื้อ Klebsiella pneumoniae ก่อนใช้งานทันที ให้เติมน้ำเกลือลงในแผ่นเหล่านี้ และนำเชื้อ Escherichia coli หลายกลุ่มมาทาบนแผ่น จากนั้น
วางแผ่นเซโฟซิติน 30 ไมโครกรัมบนพื้นผิวที่เพาะเชื้อของแผ่นวุ้น Mueller-Hinton
จากนั้นวางแผ่นที่เพาะเชื้อโดยให้หน้าแผ่นที่เพาะเชื้อสัมผัสกับพื้นผิววุ้นเกือบสัมผัสกับแผ่นปฏิชีวนะ
จากนั้นคว่ำแผ่นกระดาษและฟักค้างคืนในตู้ฟักแบบใช้ออกซิเจนที่อุณหภูมิ 37°C เขาพบว่าบริเวณยับยั้งการแบนราบ

ข้อความต่อไปนี้ทั้งหมดไม่ถูกต้อง ยกเว้น;
(A) การลดปริมาณเซฟอกซิตินในแผ่นเซฟอกซิตินจาก 30 µg เป็น 15 µg จะทำให้การทดลองในระยะแรกของการทดลองประสบความสำเร็จมากขึ้น และทำให้บริเวณที่ยับยั้งแบนราบลง
(B) อีโคไลปล่อยเอนไซม์ฟลาโวเอ็นไซม์ออกมา ซึ่งทำให้ต้านทานเซฟอกซิตินได้ และทำให้เกิดรอยบุ๋มของบริเวณที่ยับยั้งเซฟอกซิตินในระยะที่สองของการทดลอง
(C) เนื่องจากสภาวะการบ่มเพาะที่เหมาะสมของแผ่นเจลไลซีนคือ 48 ชั่วโมงที่อุณหภูมิ 30-35 องศาเซลเซียส การบ่มเพาะแผ่นเจลไลซีนภายใต้สภาวะที่ปรับเปลี่ยนเหล่านี้จะส่งผลให้บริเวณที่ยับยั้งเซฟอกซิตินเกิดรอยบุ๋ม
(D) การใช้แผ่นไทเกไซคลินแทนแผ่นเซฟอกซิตินในระยะแรกของการทดลองจะไม่ทำให้ผลการทดลองเปลี่ยนแปลงไป

"นักจุลชีววิทยาใช้ส่วนผสมของน้ำเกลือ ทริส-เอชซีแอล และกรดเอทิลีนไดอะมีนเตตราอะซิติกไดโซเดียมกับแผ่นกระดาษกรองที่ผ่านการฆ่าเชื้อ ปล่อยให้แผ่นกระดาษแห้ง แล้วเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 5°C พื้นผิวของแผ่นเจลไลซีนถูกเพาะเชื้อ Escherichia coli ก่อนใช้งาน ให้เติมน้ำเกลือลงบนแผ่นเหล่านี้ทันที จากนั้นจึงนำเชื้อ Klebsiella pneumoniae หลายกลุ่มมาทาบนแผ่น จากนั้น
วางแผ่นเซโฟซิติน 30 ไมโครกรัมบนพื้นผิวที่เพาะเชื้อของแผ่นเจลไลซีน
จากนั้นวางแผ่นที่เพาะเชื้อโดยให้ด้านของแผ่นที่เพาะเชื้อสัมผัสกับพื้นผิวของแผ่นเจล จากนั้นคว่ำแผ่นกระดาษและฟักค้างคืนในตู้ฟักแบบใช้อากาศที่อุณหภูมิ 37°C ไม่พบการเปลี่ยนแปลงหรือโซนการยับยั้ง

จากนั้น ในระยะที่สองของการทดลอง เขาใช้ส่วนผสมของ น้ำเกลือ ทริส-เอชซีแอล และกรดเอทิลีนไดอะมีนเตตราอะซิติกไดโซเดียมลงในแผ่นกระดาษกรองที่ปราศจากเชื้อ ปล่อยให้แผ่นกระดาษแห้ง แล้วเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 5°C พื้นผิวของแผ่นวุ้น Mueller-Hinton ได้รับการเพาะเชื้อ Klebsiella pneumoniae ก่อนใช้งานทันที ให้เติมน้ำเกลือลงในแผ่นเหล่านี้ และนำเชื้อ Escherichia coli หลายกลุ่มมาทาบนแผ่น จากนั้น
วางแผ่นเซโฟซิติน 30 ไมโครกรัมบนพื้นผิวที่เพาะเชื้อของแผ่นวุ้น Mueller-Hinton
จากนั้นวางแผ่นที่เพาะเชื้อโดยให้หน้าแผ่นที่เพาะเชื้อสัมผัสกับพื้นผิววุ้นเกือบสัมผัสกับแผ่นปฏิชีวนะ
จากนั้นคว่ำแผ่นกระดาษและฟักค้างคืนในตู้ฟักแบบใช้ออกซิเจนที่อุณหภูมิ 37°C เขาพบว่าบริเวณยับยั้งการแบนราบ

ข้อความต่อไปนี้ทั้งหมดไม่ถูกต้อง ยกเว้น;
(A) การลดปริมาณเซฟอกซิตินในแผ่นเซฟอกซิตินจาก 30 µg เป็น 15 µg จะทำให้การทดลองในระยะแรกของการทดลองประสบความสำเร็จมากขึ้น และทำให้บริเวณที่ยับยั้งแบนราบลง
(B) อีโคไลปล่อยเอนไซม์ฟลาโวเอ็นไซม์ออกมา ซึ่งทำให้ต้านทานเซฟอกซิตินได้ และทำให้เกิดรอยบุ๋มของบริเวณที่ยับยั้งเซฟอกซิตินในระยะที่สองของการทดลอง
(C) เนื่องจากสภาวะการบ่มเพาะที่เหมาะสมของแผ่นเจลไลซีนคือ 48 ชั่วโมงที่อุณหภูมิ 30-35 องศาเซลเซียส การบ่มเพาะแผ่นเจลไลซีนในสภาวะที่ปรับเปลี่ยนเหล่านี้จะทำให้เกิดรอยบุ๋มของบริเวณที่ยับยั้งเซฟอกซิติน
(D) การใช้แผ่นไทเกไซคลินแทนแผ่นเซฟอกซิตินในระยะแรกของการทดลองจะไม่ทำให้ผลการทดลองเปลี่ยนแปลงไป


นักดาราศาสตร์กำลังศึกษาดาวฤกษ์ที่มีค่า Teff ประมาณ 6,000 K พวกเขาสนใจที่จะกำหนดแรงโน้มถ่วงพื้นผิวของดาวฤกษ์โดยใช้สเปกตรัม (EW < 100 mA) ของธาตุเคมีสองชนิด ได้แก่ El1 และ El2 เมื่อพิจารณาจากอุณหภูมิบรรยากาศของดาวฤกษ์แล้ว El1 ส่วนใหญ่จะอยู่ในเฟสเป็นกลาง ในขณะที่ El2 ส่วนใหญ่จะอยู่ในสถานะไอออนไนซ์ เส้นใดที่ไวต่อแรงโน้มถ่วงพื้นผิวมากที่สุดสำหรับนักดาราศาสตร์ในการพิจารณา
(A) El1 I (เป็นกลาง)
(B) El2 I (เป็นกลาง)
(C) El2 II (ไอออนไนซ์เดี่ยว)
(D) El1 II (ไอออนไนซ์เดี่ยว)

นักดาราศาสตร์กำลังศึกษาดาวฤกษ์ที่มีค่า Teff ประมาณ 6,000 K พวกเขาสนใจที่จะกำหนดแรงโน้มถ่วงพื้นผิวของดาวฤกษ์โดยใช้สเปกตรัม (EW < 100 mA) ของธาตุเคมีสองชนิดคือ El1 และ El2 เมื่อพิจารณาจากอุณหภูมิบรรยากาศของดาวฤกษ์แล้ว El1 ส่วนใหญ่จะอยู่ในเฟสเป็นกลาง ในขณะที่ El2 ส่วนใหญ่จะอยู่ในสถานะไอออนไนซ์ เส้นใดที่ไวต่อแรงโน้มถ่วงพื้นผิวมากที่สุดสำหรับนักดาราศาสตร์ในการพิจารณา
(A) El1 I (เป็นกลาง)
(B) El2 I (เป็นกลาง)
(C) El2 II (ไอออนไนซ์เดี่ยว)
(D) El1 II (ไอออนไนซ์เดี่ยว)


ลองนึกภาพนิวเคลียสกัมมันตรังสี X(Z,A) สามารถสลายตัวไปเป็น Y(Z-2, A-4) ได้โดยการปล่อยอนุภาคแอลฟาที่มีครึ่งชีวิตบางส่วน 3.0 นาที X(Z,A) สามารถสลายตัวไปเป็น Q(Z+1,A) ได้เช่นกันโดยสลาย $\beta^-$ ที่มีครึ่งชีวิตบางส่วน 0.098 นาที หากจำนวนเริ่มต้นของนิวเคลียส X คือ 5*10^34 แล้วกิจกรรมของการสลายตัวของ $\alpha$ หลังจาก 10 นาทีจะเป็นเท่าใด โปรดทราบว่าในที่นี้ Z คือจำนวนโปรตอนและ A คือจำนวนมวล
(A) 113.837 Bq
(B) 117.555 Bq
(C) 1.911*10^31 Bq
(D) 3.719 Bq

ลองนึกภาพนิวเคลียสกัมมันตรังสี X(Z,A) สามารถสลายตัวไปเป็น Y(Z-2, A-4) ได้โดยการปล่อยอนุภาคแอลฟาที่มีครึ่งชีวิตบางส่วน 3.0 นาที X(Z,A) สามารถสลายตัวไปเป็น Q(Z+1,A) ได้เช่นกันโดยสลาย $\beta^-$ ที่มีครึ่งชีวิตบางส่วน 0.098 นาที หากจำนวนเริ่มต้นของนิวเคลียส X คือ 5*10^34 แล้วกิจกรรมของการสลายตัวของ $\alpha$ หลังจาก 10 นาทีจะเป็นเท่าใด โปรดทราบว่า Z คือจำนวนโปรตอนและ A คือเลขมวล
(A) 113.837 Bq
(B) 117.555 Bq
(C) 1.911*10^31 Bq
(D) 3.719 Bq


เลือกผลิตภัณฑ์หลักสำหรับปฏิกิริยาต่อไปนี้
4-aminophenol + 1 eq. propionic anhydride + (pyridine) ---> A
4-propionamidophenyl propionate + NaOH (H2O) ---> B
(A) A = 4-aminophenyl propionate, B = 4-aminophenol
(B) A = N-(4-hydroxyphenyl)propionamide, B = 4-aminophenol
(C) A = 4-aminophenyl propionate, B = N-(4-hydroxyphenyl)propionamide
(D) A = N-(4-hydroxyphenyl)propionamide, B = N-(4-hydroxyphenyl)propionamide


พิจารณาระบบของอนุภาค 3 ตัวที่มีสปิน 1/2 ที่มีแฮมิลโทเนียน H กำหนดโดย A*(S1*S2+S1*S3+S2*S3) โดยที่ A เป็นค่าคงที่และ Si เป็นตัวดำเนินการสปินของอนุภาค i สถานะสปินสามารถแสดงได้โดย psi=1/sqrt(3)*(up1*up2*down3+up1*down2*up3+down1*up2*up3) โดยที่ upi และ downi แสดงถึงสถานะสปินขึ้นและสปินลงของอนุภาค i สถานะนี้เป็นฟังก์ชันลักษณะเฉพาะของ H หรือไม่ หากเป็น พลังงานของ H คือเท่าใด หากไม่ใช่ ค่าคาดหวังของ E คือเท่าใด
(A) เป็นสถานะลักษณะเฉพาะของ H โดยมีค่าลักษณะเฉพาะ 2/3*A*hbar^2
(B) ไม่ใช่สถานะลักษณะเฉพาะของ H โดยมีค่าคาดหวัง 3/4*A*hbar^2
(C) ไม่ใช่สถานะลักษณะเฉพาะของ H โดยมีค่าคาดหวัง 2/3*A*hbar^2
(D) เป็นสถานะลักษณะเฉพาะของ H โดยมีค่าลักษณะเฉพาะ 3/4*A*hbar^2


กรดอะซิติกจะถูกทำให้ร้อนด้วยโบรมีน ไพริดีน และกรดอะซิติกแอนไฮไดรด์ โดยให้ความร้อนจนได้ผลิตภัณฑ์ 1

1 ถูกทำให้ร้อนด้วยเอธานอลและกรดซัลฟิวริกปริมาณเล็กน้อย จนได้ผลิตภัณฑ์ 2

2 ถูกทำให้ร้อนด้วยโซเดียมไซยาไนด์ จนได้ผลิตภัณฑ์ 3

3 จากนั้นจึงถูกทำให้ร้อนด้วยโซเดียมไฮไดรด์ส่วนเกินและ 1,5-ไดโบรโมเพนเทน จนได้ผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย 4

สัญญาณไฮโดรเจนที่แตกต่างกันกี่สัญญาณที่จะสังเกตได้ในสเปกตรัม 1H NMR ของ 4 (บางสัญญาณอาจใกล้เคียงกันมากในการเปลี่ยนแปลงทางเคมี จึงไม่สามารถแยกแยะได้ในทางปฏิบัติ แต่คำตอบที่ต้องการคือจำนวนไฮโดรเจนที่แยกได้ทางเคมี)
(A) 5
(B) 10
(C) 12
(D) 8

กรดอะซิติกได้รับการบำบัดด้วยโบรมีน ไพริดีน และกรดอะซิติกแอนไฮไดรด์ด้วยการให้ความร้อน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

1 ได้รับความร้อนด้วยเอธานอลและกรดซัลฟิวริกปริมาณเล็กน้อย ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 2

2 ได้รับการบำบัดด้วยโซเดียมไซยาไนด์ ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 3

3 ได้รับการบำบัดด้วยโซเดียมไฮไดรด์ส่วนเกินและ 1,5-ไดโบรโมเพนเทน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย 4

สัญญาณไฮโดรเจนที่แตกต่างกันกี่สัญญาณที่จะสังเกตได้ในสเปกตรัม 1H NMR ของ 4 (บางสัญญาณอาจใกล้เคียงกันมากในการเปลี่ยนแปลงทางเคมี จึงไม่สามารถแยกแยะได้ในทางปฏิบัติ แต่คำตอบที่ต้องการคือจำนวนไฮโดรเจนที่แตกต่างกันทางเคมี)
(A) 5
(B) 10
(C) 12
(D) 8

กรดอะซิติกได้รับการบำบัดด้วยโบรมีน ไพริดีน และกรดอะซิติกแอนไฮไดรด์ด้วยการให้ความร้อน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 1

1 ได้รับความร้อนด้วยเอธานอลและกรดซัลฟิวริกปริมาณเล็กน้อย ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 2

2 ได้รับการบำบัดด้วยโซเดียมไซยาไนด์ ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ 3

3 ได้รับการบำบัดด้วยโซเดียมไฮไดรด์ส่วนเกินและ 1,5-ไดโบรโมเพนเทน ทำให้เกิดผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย 4

สัญญาณไฮโดรเจนที่แตกต่างกันกี่สัญญาณที่จะสังเกตได้ในสเปกตรัม 1H NMR ของ 4 (บางสัญญาณอาจใกล้เคียงกันมากในการเปลี่ยนแปลงทางเคมี จึงไม่สามารถแยกแยะได้ในทางปฏิบัติ แต่คำตอบที่ต้องการคือจำนวนไฮโดรเจนที่แยกได้ทางเคมี)
(A) 5
(B) 10
(C) 12
(D) 8


ยานอวกาศกำลังเดินทางด้วยความเร็ว 0.5c ตามแนวแกน x เทียบกับโลก พุ่งกระสุนไปข้างหน้าด้วยเวกเตอร์ความเร็ว (0.3c,0.1c,0.3c) เทียบกับยานอวกาศ โดยที่ c คือความเร็วแสง เวกเตอร์ความเร็วของกระสุนที่ผู้สังเกตบนโลกมองเห็นมีค่าเท่าใด
(A) ~0.86c
(B) ~0.81 c
(C) ~0.79 c
(D) ~0.73c


ปฏิกิริยาเริ่มต้นด้วย 4,5-dimethylcyclohex-4-ene-1,2-dicarbonitrile และสร้าง 2,3-dimethylbuta-1,3-diene และ maleonitrile อธิบายว่าเหตุใดการเติม maleic anhydride จึงทำให้ปฏิกิริยาเลื่อนไปทางขวามากขึ้น
(A) maleic anhydride เปลี่ยนเป็น 4,5-dimethylcyclohex-4-ene-1,2-dicarbonitrile ซึ่งทำให้สมดุลเลื่อนไปทางสารตั้งต้น
(B) maleic anhydride ทำปฏิกิริยากับ 4,5-dimethylcyclohex-4-ene-1,2-dicarbonitrile และการเพิ่มสารตั้งต้นทำให้สมดุลเลื่อนไปทางผลิตภัณฑ์
(C) มาลิคแอนไฮไดรด์จะเปลี่ยนเป็นมาเลไนไตรล์ และการเติมผลิตภัณฑ์จะทำให้สมดุลเปลี่ยนไปเป็นผลิตภัณฑ์
(D) maleic anhydride ทำปฏิกิริยากับ 2,3-dimethylbuta-1,3-diene และการกำจัดผลิตภัณฑ์ทำให้สมดุลเลื่อนไปทางผลิตภัณฑ์

ปฏิกิริยาเริ่มต้นด้วย 4,5-dimethylcyclohex-4-ene-1,2-dicarbonitrile และสร้าง 2,3-dimethylbuta-1,3-diene และ maleonitrile อธิบายว่าทำไมการเติม maleic anhydride ทำให้ปฏิกิริยาเลื่อนไปทางขวามากขึ้น
(A) maleic anhydride เปลี่ยนเป็น 4,5-dimethylcyclohex-4-ene-1,2-dicarbonitrile ซึ่งทำให้สมดุลเลื่อนไปทางสารตั้งต้น
(B) maleic anhydride ทำปฏิกิริยากับ 4,5-dimethylcyclohex-4-ene-1,2-dicarbonitrile และการเพิ่มสารตั้งต้นทำให้สมดุลเลื่อนไปทางผลิตภัณฑ์
(C) แอนไฮไดรด์มาลิกเปลี่ยนเป็นมาเลไนไตรล์ และการเพิ่มผลิตภัณฑ์
(D) maleic anhydride ทำปฏิกิริยากับ 2,3-dimethylbuta-1,3-diene และการกำจัดผลิตภัณฑ์ทำให้สมดุลเลื่อนไปทางผลิตภัณฑ์

ปฏิกิริยาเริ่มต้นด้วย 4,5-dimethylcyclohex-4-ene-1,2-dicarbonitrile และสร้าง 2,3-dimethylbuta-1,3-diene และ maleonitrile อธิบายว่าทำไมการเติม maleic anhydride ทำให้ปฏิกิริยาเลื่อนไปทางขวามากขึ้น
(A) maleic anhydride เปลี่ยนเป็น 4,5-dimethylcyclohex-4-ene-1,2-dicarbonitrile ซึ่งทำให้สมดุลเลื่อนไปทางสารตั้งต้น
(B) maleic anhydride ทำปฏิกิริยากับ 4,5-dimethylcyclohex-4-ene-1,2-dicarbonitrile และการเติมสารตั้งต้นทำให้สมดุลเลื่อนไปทางผลิตภัณฑ์
(C) maleic anhydride เปลี่ยนเป็น maleonitrile และการเติมผลิตภัณฑ์ทำให้สมดุลเลื่อนไปทางผลิตภัณฑ์
(D) สารประกอบมาลิอิกแอนไฮไดรด์ทำปฏิกิริยากับ 2,3-ไดเมทิลบูตา-1,3-ไดอีน และการกำจัดผลิตภัณฑ์ออกไปจะทำให้สมดุลเปลี่ยนไปทางผลิตภัณฑ์


"นักวิทยาศาสตร์ตั้งเป้าที่จะตรวจหาความต้านทานควิโนโลนที่เกิดจากพลาสมิดจาก Klebsiella pneumoniae โดยกำหนดเป้าหมายยีนต้านทานควิโนโลนที่เกิดจากพลาสมิดสามยีน ได้แก่ qnrA, qnrB และ qnrS
เขาใช้ PCR แบบมัลติเพล็กซ์โดยใช้เงื่อนไขต่อไปนี้ มาสเตอร์มิกซ์ 2X PCR 12.5 µl, สารสกัดดีเอ็นเอพลาสมิด 2 µl, ไพรเมอร์ผสมที่มีโมลาร์เท่ากัน 1 µl และน้ำปราศจากนิวคลีเอส 9.5 µl สำหรับปริมาตรปฏิกิริยาทั้งหมด 25 µl
แถบดีเอ็นเอถูกมองเห็นได้โดยการวางเจลบนเครื่องฉายแสงยูวี และแถบใสถูกมองเห็นได้เฉพาะที่มีขนาด 40 เบสเพียร์เท่านั้น

ข้อใดต่อไปนี้อธิบายสถานการณ์ก่อนหน้าได้"
(A) การตรวจจับ qnrA, qnrB และ ยีน qnrS
(B) จำเป็นต้องมีขั้นตอนที่จำเป็นในการแปลง RNA เป็น DNA
(C) เป็นไปไม่ได้ที่ควิโนโลนจะมียีนที่ถูกควบคุมโดยพลาสมิด เนื่องจากควิโนโลนมีผลในการบ่มพลาสมิดอยู่แล้ว
(D) ต้องปรับการออกแบบไพรเมอร์และความเข้มข้นให้เหมาะสม

"นักวิทยาศาสตร์ตั้งเป้าที่จะตรวจหาความต้านทานควิโนโลนที่เกิดจากพลาสมิดจาก Klebsiella pneumoniae โดยกำหนดเป้าหมายยีนต้านทานควิโนโลนที่เกิดจากพลาสมิดสามยีน ได้แก่ qnrA, qnrB และ qnrS
เขาใช้ PCR แบบมัลติเพล็กซ์โดยใช้เงื่อนไขต่อไปนี้ มาสเตอร์มิกซ์ 2X PCR 12.5 µl, สารสกัดดีเอ็นเอพลาสมิด 2 µl, ไพรเมอร์ผสมที่มีโมลาร์เท่ากัน 1 µl และน้ำปราศจากนิวคลีเอส 9.5 µl สำหรับปริมาตรปฏิกิริยาทั้งหมด 25 µl
แถบดีเอ็นเอถูกมองเห็นได้โดยการวางเจลบนเครื่องฉายแสงยูวี และแถบใสถูกมองเห็นได้เฉพาะที่มีขนาด 40 เบสเพียร์เท่านั้น

ข้อใดต่อไปนี้อธิบายสถานการณ์ก่อนหน้าได้"
(A) การตรวจจับ qnrA, qnrB และ ยีน qnrS
(B) จำเป็นต้องมีขั้นตอนที่จำเป็นในการแปลง RNA เป็น DNA
(C) เป็นไปไม่ได้ที่ควิโนโลนจะมียีนที่ถูกควบคุมโดยพลาสมิด เนื่องจากควิโนโลนมีผลในการบ่มพลาสมิดอยู่แล้ว
(D) ต้องปรับปรุงการออกแบบไพรเมอร์และความเข้มข้นให้เหมาะสม

"นักวิทยาศาสตร์ตั้งเป้าที่จะตรวจหาความต้านทานควิโนโลนที่เกิดจากพลาสมิดจาก Klebsiella pneumoniae โดยกำหนดเป้าหมายยีนต้านทานควิโนโลนที่เกิดจากพลาสมิดสามยีน ได้แก่ qnrA, qnrB และ qnrS
เขาใช้ PCR แบบมัลติเพล็กซ์โดยใช้เงื่อนไขต่อไปนี้ มาสเตอร์มิกซ์ 2X PCR 12.5 µl, สารสกัดดีเอ็นเอพลาสมิด 2 µl, ไพรเมอร์ผสมที่มีโมลาร์เท่ากัน 1 µl และน้ำปราศจากนิวคลีเอส 9.5 µl สำหรับปริมาตรปฏิกิริยาทั้งหมด 25 µl
แถบดีเอ็นเอถูกมองเห็นได้โดยการวางเจลบนเครื่องฉายแสงยูวี และแถบใสถูกมองเห็นได้เฉพาะที่มีขนาด 40 เบสเพียร์เท่านั้น

ข้อใดต่อไปนี้อธิบายสถานการณ์ก่อนหน้าได้"
(A) การตรวจจับ qnrA, qnrB และ ยีน qnrS
(B) จำเป็นต้องมีขั้นตอนที่จำเป็นในการแปลง RNA เป็น DNA
(C) เป็นไปไม่ได้ที่ควิโนโลนจะมียีนที่ควบคุมด้วยพลาสมิด เนื่องจากควิโนโลนมีผลในการบ่มพลาสมิดอยู่แล้ว
(D) ต้องปรับการออกแบบไพรเมอร์และความเข้มข้นให้เหมาะสม


เติมเมทิลลิเธียมลงในสารละลายไดคลอโรไททาโนซีนอย่างช้าๆ เพื่อให้ได้ผลิตภัณฑ์สีส้มสดใส 1

1 ถูกให้ความร้อนด้วยการบูรเพื่อผลิตผลิตภัณฑ์ 2

ผงสังกะสีส่วนเกินจะถูกเติมลงในสารละลายไดเอทิลอีเธอร์ของ 2 ตามด้วยการเติมไตรคลอโรอะซีทิลคลอไรด์อย่างช้าๆ ซึ่งจะสร้างผลิตภัณฑ์ 3

นิวเคลียสไฮโดรเจนที่ไม่ได้รับการป้องกันมากที่สุดสองอันในสเปกตรัม 1H nmr ของ 3 มีความแตกต่างกันอย่างไร (มีไอโซเมอร์ที่เป็นไปได้หลายตัวของ 3 แต่คำตอบสำหรับไอโซเมอร์ทั้งหมดเหมือนกัน)
(A) ดับเบิ้ลเล็ต มัลติเพล็ต
(B) ดับเบิ้ลเล็ตของดับเบิ้ลเล็ต ดับเบิ้ลเล็ตของดับเบิ้ลเล็ต
(C) ซิงเกล็ต มัลติเพล็ต
(D) ดับเบิ้ลเล็ต ดับเบิ้ลเล็ต

เติมเมทิลลิเธียมลงในสารละลายไดคลอโรไททาโนซีนอย่างช้าๆ เพื่อให้ได้ผลิตภัณฑ์สีส้มสดใส 1

1 ถูกให้ความร้อนด้วยการบูรเพื่อผลิตผลิตภัณฑ์ 2

ผงสังกะสีส่วนเกินจะถูกเติมลงในสารละลายไดเอทิลอีเธอร์ของ 2 ตามด้วยการเติมไตรคลอโรอะซีทิลคลอไรด์อย่างช้าๆ ซึ่งจะสร้างผลิตภัณฑ์ 3

นิวเคลียสไฮโดรเจนที่ไม่ได้รับการป้องกันมากที่สุดสองอันในสเปกตรัม 1H nmr ของ 3 มีความแตกต่างกันอย่างไร (มีไอโซเมอร์ที่เป็นไปได้ของ 3 หลายตัว แต่คำตอบสำหรับไอโซเมอร์ทั้งหมดเหมือนกัน)
(A) ดับเบิ้ลเล็ต มัลติเพล็ต
(B) ดับเบิ้ลเล็ตของดับเบิ้ลเล็ต ดับเบิ้ลเล็ตของดับเบิ้ลเล็ต
(C) ซิงเกล็ต มัลติเพล็ต
(D) ดับเบิ้ลเล็ต ดับเบิ้ลเล็ต


ในระหว่างการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ เครือข่ายสัญญาณที่ซับซ้อนจะปรับเปลี่ยนและกำกับการพัฒนาและสร้างรูปร่างและฟังก์ชัน กระบวนการใดที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นระหว่างการควบคุมการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์
(A) การเมทิลเลชันของดีเอ็นเอและการอะเซทิลเลชันของฮิสโตน ร่วมกับการควบคุมหลังการถอดรหัสที่ควบคุมโดยอาร์เอ็นเอขนาดเล็ก ปรับเปลี่ยนพลวัตเชิงพื้นที่และเวลาของการแสดงออกของยีนอย่างมีประสิทธิภาพร่วมกัน
(B) การฟอสโฟรีเลชันและการยูบิควิทิเนชันของโปรตีนต่างๆ เพื่อเปลี่ยนฟีโนไทป์ระดับโมเลกุลของเซลล์ระหว่างการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์
(C) การควบคุมการแสดงออกของโปรตีนในเซลล์ต่างๆ ของสิ่งมีชีวิตที่กำลังพัฒนาผ่านการขนส่ง mRNA
(D) การรับรู้เซลล์ข้างเคียงโดยใช้โมเลกุลน้ำตาลสั้นเพื่อประสานความหนาแน่นของเซลล์ระหว่างการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์

ในระหว่างการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ เครือข่ายสัญญาณที่ซับซ้อนจะปรับเปลี่ยนและกำกับการพัฒนาและสร้างรูปร่างและฟังก์ชัน กระบวนการใดที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นระหว่างการควบคุมการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์
(A) การเมทิลเลชันของดีเอ็นเอและการอะเซทิลเลชันของฮิสโตน ร่วมกับการควบคุมหลังการถอดรหัสที่ควบคุมโดยอาร์เอ็นเอขนาดเล็ก ปรับเปลี่ยนพลวัตเชิงพื้นที่และเวลาของการแสดงออกของยีนอย่างร่วมกัน
(B) การฟอสโฟรีเลชันและการยูบิควิทิเนชันของโปรตีนต่างๆ เพื่อเปลี่ยนฟีโนไทป์ระดับโมเลกุลของเซลล์ระหว่างการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์
(C) การควบคุมการแสดงออกของโปรตีนในเซลล์ต่างๆ ของสิ่งมีชีวิตที่กำลังพัฒนาผ่านการขนส่ง mRNA
(D) การรับรู้เซลล์ข้างเคียงโดยใช้โมเลกุลน้ำตาลสั้นเพื่อประสานความหนาแน่นของเซลล์ระหว่างการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์


พิจารณาศักย์จำกัดของศักย์ที่กำหนดในบริเวณ I จาก x=0 ถึง x=a คือ 0 และอยู่ภายนอกทุกที่สำหรับบริเวณ II, x<0 และบริเวณ III, x>a ศักย์ไฟฟ้าถูกกำหนดให้เป็น V ขณะนี้ อนุภาคที่อยู่ในศักย์จำกัดนี้มีพลังงาน E<V สำหรับสถานการณ์ดังกล่าว ความหนาแน่นของกระแสไฟฟ้า J ที่เป็นไปได้ซึ่งผลิตในบริเวณ II และ III อาจเป็นเท่าใด
ความหนาแน่นของกระแสไฟฟ้า J ที่เป็นไปได้ในระบบกลศาสตร์ควอนตัมถูกกำหนดโดย
J= (ℏ/(2mi))( Ψ∇Ψ*- Ψ*∇Ψ )
โดยที่ Ψ คือฟังก์ชันคลื่นในบริเวณที่สนใจ
(A) บวกและจริง
(B) ลบและจริง
(C) จินตภาพ
(D) ศูนย์

พิจารณาศักย์หลุมจำกัดของศักย์ไฟฟ้าที่กำหนดในบริเวณ I จาก x=0 ถึง x=a คือ 0 และอยู่นอกบริเวณทุกแห่งสำหรับบริเวณ II, x<0 และบริเวณ III, x>a ศักย์ไฟฟ้าถูกกำหนดให้เป็น V ขณะนี้ อนุภาคที่ติดอยู่ในศักย์ไฟฟ้านี้มีพลังงาน E<V สำหรับสถานการณ์ดังกล่าว ความหนาแน่นกระแสความน่าจะเป็น Jซึ่งผลิตในบริเวณ II และ III อาจเป็นเท่าใด
ความหนาแน่นกระแสความน่าจะเป็น Jในระบบกลศาสตร์ควอนตัมถูกกำหนดโดย
J= (ℏ/(2mi))( Ψ∇Ψ*- Ψ*∇Ψ )
โดยที่ Ψ คือฟังก์ชันคลื่นในบริเวณที่สนใจ
(A) บวกและจริง
(B) ลบและจริง
(C) จินตภาพ
(D) ศูนย์


ระบบที่มีฟังก์ชันคลื่นในออสซิลเลเตอร์ฮาร์มอนิกควอนตัมที่ t=0 กำหนดโดย
\psi (x) = 1/\sqrt(3) \phi_0(x) + 1/\sqrt(2) phi_1(x) + 1/sqrt(6) \phi_3(x)
คำนวณค่าของ (a a^{\dagger} + 1/2 )\hbar \omega สำหรับฟังก์ชันคลื่นที่กำหนด
(A) E= (5/2)\hbar \omega
(B) E=(17/12) \hbar \omega
(C) E= (13/12)\hbar \omega
(D) E= (3/2)\hbar \omega


นักวิจัยกำลังศึกษาบทบาทของเส้นทาง PI3K/MTOR ในการอยู่รอดและการแพร่กระจายของเซลล์มะเร็งเต้านม พวกเขาดำเนินการรักษาเซลล์ MCF7 ด้วยยาหลากหลายชนิดที่ปิดกั้นส่วนประกอบของเส้นทางดังต่อไปนี้:

1) DMSO (ควบคุม)
2) MK2206 2 uM
3) GDC-0941 5 uM
4) Rapamycin 1 nM
5) Rapalink-1 1 nM
6) AZD8055 1 uM
7) GSK2126458 0.5 uM
8) MK2206 2 uM + Rapalink-1 1 nM
9) MK2206 2 uM + Rapamycin 1 nM
10) MK2206 2 uM + AZD8055 1 uM
11) GDC-0941 5 uM + Rapalink-1 1 nM
12) GDC-0941 5 uM + 1 nM ราปามัยซิน
13) 5 uM GDC-0941 + 1 uM AZD8055

การบำบัดทั้งหมดนี้ดำเนินการโดยใช้ตัวกลางทั้งหมด (ที่มีซีรั่ม) รีเฟรชเซลล์โดยรักษาอุณหภูมิเซลล์ไว้ที่ 37 องศาเซลเซียสและคาร์บอนไดออกไซด์ 5% ตลอดระยะเวลาการบำบัด สมมติว่ายาถูกนำไปใช้ในความเข้มข้นที่ยับยั้งเป้าหมายได้อย่างสมบูรณ์ และเป้าหมายนอกเป้าหมายที่ความเข้มข้นเหล่านี้มีน้อยที่สุด ในช่วงเวลา 6 ชั่วโมง สารสกัดเซลล์จะถูกเตรียมสำหรับเงื่อนไขการบำบัดทั้งหมดนี้ ในช่วงเวลา 48 ชั่วโมง มีการใช้ CyQuant Direct เพื่อกำหนดเศษส่วนของเซลล์ที่มีชีวิตเมื่อเทียบกับการควบคุม (ตั้งค่าการควบคุมเป็น 100%) เวสเทิร์นบล็อตดำเนินการกับไลเสทที่เก็บเกี่ยวได้ในเวลา 6 ชั่วโมงสำหรับโปรตีนฟอสโฟต่างๆ ในเส้นทางเพื่อกำหนดผลของยาเหล่านี้ต่อการส่งสัญญาณของเซลล์ สมมติว่าเป็นเวลาเพียงพอสำหรับการแพร่กระจายสัญญาณทั้งหมดไปยังสมาชิกของเส้นทางปลายน้ำ สำหรับเวสเทิร์นบล็อต ไซต์ฟอสโฟรวมถึงโปรตีนทั้งหมดที่เกี่ยวข้องจะถูกตรวจสอบสำหรับแต่ละเงื่อนไข สัญญาณเหล่านี้ได้รับการทำให้เป็นมาตรฐานซึ่งกันและกัน (กล่าวคือ สัญญาณ pSer473 Akt จะถูกหารด้วยสัญญาณ Akt) จากนั้นค่าที่ปรับมาตรฐานเหล่านี้จะถูกแสดงเป็นเปอร์เซ็นต์ของค่าควบคุม (ตั้งค่าควบคุมเป็น 100%) ด้านล่างนี้คือค่าสัญญาณเซลล์ที่มีชีวิตและไซต์ฟอสโฟที่แสดงเป็นเปอร์เซ็นต์ของการควบคุมสำหรับแต่ละเงื่อนไขในลำดับต่อไปนี้: เซลล์ที่มีชีวิต / pSer473 Akt / pThr308 Akt / pThr246 PRAS40 / pThr37 & pThr46 4E-BP1 / pThr389 S6K

1) 100 / 100 / 100 / 100 / 100
2) 70 / 0 / 0 / 0 / 70 / 30
3) 40 / 0 / 0 / 0 / 30 / 0
4) 80 / 250 / 250 / 150 / 100 / 0
5) 60 / 250 / 250 / 150 / 0 / 0
6) 50 / 0 / 250 / 150 / 0 / 0
7) 2 / 0 / 0 / 0 / 0 / 0
8) 7 / 0 / 0 / 0 / 0 / 0
9) 60 / 0 / 0 / 0 / 70 / 0
10) 5 / 0 / 0 / 0 / 0 / 0
11) 3 / 0 / 0 / 0 / 0
12) 40 / 0 / 0 / 0 / 30 / 0
13) 2 / 0 / 0 / 0 / 0 / 0

ไคเนสตัวใดของเส้นทาง PI3K/MTOR ที่ส่งผลกระทบส่วนใหญ่ต่อการแพร่กระจายและการอยู่รอดของเซลล์ใน MCF7
(A) AKT1/2/3 (สมมติว่าฟังก์ชันไอโซฟอร์มซ้ำซ้อนทั้งหมด) และ mTORC2
(B) PIK3CA/B/C/D (สมมติว่าฟังก์ชันไอโซฟอร์มซ้ำซ้อนทั้งหมด) และ mTORC1
(C) mTORC1 และ mTORC2
(D) AKT1/2/3 (สมมติว่าฟังก์ชันไอโซฟอร์มซ้ำซ้อนทั้งหมด) และ mTORC1

นักวิจัยกำลังศึกษาบทบาทของเส้นทาง PI3K/MTOR ในการอยู่รอดและการแพร่กระจายของเซลล์มะเร็งเต้านม พวกเขาดำเนินการรักษาเซลล์ MCF7 ด้วยยาหลากหลายชนิดที่ปิดกั้นส่วนประกอบของเส้นทางดังต่อไปนี้:

1) DMSO (ควบคุม)
2) MK2206 2 uM
3) GDC-0941 5 uM
4) Rapamycin 1 nM
5) Rapalink-1 1 nM
6) AZD8055 1 uM
7) GSK2126458 0.5 uM
8) MK2206 2 uM + Rapalink-1 1 nM
9) MK2206 2 uM + Rapamycin 1 nM
10) MK2206 2 uM + AZD8055 1 uM
11) GDC-0941 5 uM + Rapalink-1 1 nM
12) GDC-0941 5 uM + 1 nM ราพามัยซิน
13) 5 uM GDC-0941 + 1 uM AZD8055

การบำบัดทั้งหมดนี้ดำเนินการโดยใช้ตัวกลางทั้งหมด (ที่มีซีรั่ม) รีเฟรชเซลล์โดยรักษาอุณหภูมิเซลล์ไว้ที่ 37 องศาเซลเซียสและคาร์บอนไดออกไซด์ 5% ตลอดระยะเวลาการบำบัด สมมติว่ายาถูกนำไปใช้ในความเข้มข้นที่ยับยั้งเป้าหมายได้อย่างสมบูรณ์ และเป้าหมายนอกเป้าหมายที่ความเข้มข้นเหล่านี้มีน้อยที่สุด ในช่วงเวลา 6 ชั่วโมง ไลเสทของเซลล์จะถูกเตรียมสำหรับเงื่อนไขการบำบัดทั้งหมดนี้ ในช่วงเวลา 48 ชั่วโมง มีการใช้ CyQuant Direct เพื่อกำหนดเศษส่วนของเซลล์ที่มีชีวิตเมื่อเทียบกับการควบคุม (ตั้งค่าการควบคุมเป็น 100%) เวสเทิร์นบล็อตดำเนินการกับไลเสทที่เก็บเกี่ยวได้ในเวลา 6 ชั่วโมงสำหรับโปรตีนฟอสโฟต่างๆ ในเส้นทางเพื่อกำหนดผลของยาเหล่านี้ต่อการส่งสัญญาณของเซลล์ สมมติว่าเป็นเวลาเพียงพอสำหรับการแพร่กระจายสัญญาณทั้งหมดไปยังสมาชิกของเส้นทางปลายน้ำ สำหรับเวสเทิร์นบล็อต ไซต์ฟอสโฟรวมถึงโปรตีนทั้งหมดที่เกี่ยวข้องจะถูกตรวจสอบสำหรับแต่ละเงื่อนไข สัญญาณเหล่านี้ได้รับการทำให้เป็นมาตรฐานซึ่งกันและกัน (กล่าวคือ สัญญาณ pSer473 Akt จะถูกหารด้วยสัญญาณ Akt) จากนั้นค่าที่ปรับมาตรฐานเหล่านี้จะถูกแสดงเป็นเปอร์เซ็นต์ของค่าควบคุม (ตั้งค่าควบคุมเป็น 100%) ด้านล่างนี้คือค่าสัญญาณเซลล์ที่มีชีวิตและไซต์ฟอสโฟที่แสดงเป็นเปอร์เซ็นต์ของการควบคุมสำหรับแต่ละเงื่อนไขในลำดับต่อไปนี้: เซลล์ที่มีชีวิต / pSer473 Akt / pThr308 Akt / pThr246 PRAS40 / pThr37 & pThr46 4E-BP1 / pThr389 S6K

1) 100 / 100 / 100 / 100 / 100
2) 70 / 0 / 0 / 0 / 70 / 30
3) 40 / 0 / 0 / 0 / 30 / 0
4) 80 / 250 / 250 / 150 / 100 / 0
5) 60 / 250 / 250 / 150 / 0 / 0
6) 50 / 0 / 250 / 150 / 0 / 0
7) 2 / 0 / 0 / 0 / 0 / 0
8) 7 / 0 / 0 / 0 / 0 / 0
9) 60 / 0 / 0 / 0 / 70 / 0
10) 5 / 0 / 0 / 0 / 0 / 0
11) 3 / 0 / 0 / 0 / 0
12) 40 / 0 / 0 / 0 / 30 / 0
13) 2 / 0 / 0 / 0 / 0 / 0

ไคเนสตัวใดของเส้นทาง PI3K/MTOR ที่ส่งผลกระทบส่วนใหญ่ต่อการแพร่กระจายและการอยู่รอดของเซลล์ใน MCF7
(A) AKT1/2/3 (สมมติว่าฟังก์ชันไอโซฟอร์มมีความซ้ำซ้อนทั้งหมด) และ mTORC2
(B) PIK3CA/B/C/D (สมมติว่าฟังก์ชันไอโซฟอร์มมีความซ้ำซ้อนทั้งหมด) และ mTORC1
(C) mTORC1 และ mTORC2
(D) AKT1/2/3 (สมมติว่าฟังก์ชันไอโซฟอร์มมีความซ้ำซ้อนทั้งหมด) และ mTORC1


มีกลุ่มของ RNA ที่มีความยาวประมาณ 200 นิวคลีโอไทด์หรือมากกว่านั้น ซึ่งไม่มีหรือมีศักยภาพในการเข้ารหัสที่จำกัด ข้อความใดต่อไปนี้มีเนื้อหาที่เป็นเท็จเกี่ยวกับกลุ่มของ RNA เหล่านี้
(A) พวกมันสามารถโต้ตอบกับปัจจัยการตัดต่อเฉพาะ จึงปรับเปลี่ยนการต่อเชื่อมทางเลือกได้
(B) พวกมันสามารถมีส่วนร่วมในการทำให้โครโมโซมทั้งหมดไม่ทำงาน
(C) พวกมันสามารถกักเก็บไมโครอาร์เอ็นเอโดยทำหน้าที่เหมือนฟองน้ำ ส่งผลให้ระดับของไมโครอาร์เอ็นเอที่เป้าหมายเพิ่มขึ้น
(D) พวกมันสามารถทำให้เป็นวงกลมได้ กล่าวคือ สร้างวงปิดต่อเนื่องผ่านการสร้างพันธะไฮโดรเจนระหว่างปลายไพรม์ 5 ปลายและปลายไพรม์ 3 ปลาย

มีชุดของ RNA ที่มีความยาวประมาณ 200 นิวคลีโอไทด์หรือมากกว่า ซึ่งไม่มีหรือมีศักยภาพในการเข้ารหัสที่จำกัด ข้อความใดต่อไปนี้มีข้อมูลเท็จเกี่ยวกับกลุ่ม RNA เหล่านี้
(A) พวกมันสามารถโต้ตอบกับปัจจัยการต่อเชื่อมเฉพาะ จึงปรับเปลี่ยนการต่อเชื่อมทางเลือกได้
(B) พวกมันสามารถเข้าไปเกี่ยวข้องกับการทำให้โครโมโซมทั้งหมดไม่ทำงาน
(C) พวกมันสามารถกักเก็บไมโครอาร์เอ็นเอโดยทำหน้าที่เหมือนฟองน้ำ ส่งผลให้ระดับของไมโครอาร์เอ็นเอส่งสารที่กำหนดเป้าหมายเพิ่มขึ้น
(D) พวกมันสามารถสร้างวงกลมได้ กล่าวคือ สร้างวงปิดต่อเนื่องผ่านการสร้างพันธะไฮโดรเจนระหว่างปลายไพรม์ 5 ปลายและปลายไพรม์ 3 ปลาย

มีกลุ่มของ RNA ที่มีความยาวประมาณ 200 นิวคลีโอไทด์หรือมากกว่า ซึ่งไม่มีหรือมีศักยภาพในการเข้ารหัสที่จำกัด ข้อความใดต่อไปนี้มีข้อมูลเท็จเกี่ยวกับกลุ่ม RNA เหล่านี้
(A) พวกมันสามารถโต้ตอบกับปัจจัยการต่อเชื่อมเฉพาะ จึงปรับเปลี่ยนการต่อเชื่อมทางเลือกได้
(B) พวกมันสามารถมีส่วนร่วมในการทำให้โครโมโซมทั้งหมดไม่ทำงาน
(C) พวกมันสามารถกักเก็บไมโครอาร์เอ็นเอโดยทำหน้าที่เหมือนฟองน้ำ ส่งผลให้ระดับของไมโครอาร์เอ็นเอส่งสารที่กำหนดเป้าหมายเพิ่มขึ้น
(D) พวกมันสามารถหมุนเป็นวงกลมได้ กล่าวคือ สร้างวงปิดต่อเนื่องผ่านการสร้างพันธะไฮโดรเจนระหว่างปลายไพรม์ 5 ปลายและปลายไพรม์ 3 ปลาย