เกิดการระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสในเมืองของคุณ คุณได้รับมอบหมายให้ออกแบบชุดตรวจวินิจฉัยระดับโมเลกุลเพื่อตรวจหาไวรัสเรโทรไวรัสชนิดนี้ได้อย่างรวดเร็ว คุณจะออกแบบชุดนี้ได้อย่างไร
(A) ขั้นแรก คุณต้องระบุไวรัสโดยใช้ข้อมูลเกี่ยวกับอาการที่ผู้ป่วยที่ได้รับผลกระทบให้มา จากนั้นจึงออกแบบชุดตรวจ PCR แบบซ้อนตามข้อมูลเพื่อการวินิจฉัยที่รวดเร็ว
(B) ขั้นแรก คุณต้องระบุแอนติบอดี IgG สำหรับการติดเชื้อ จากนั้นจึงพัฒนาชุดตรวจ ELISA ที่กำหนดเป้าหมายแอนติบอดี IgG เพื่อการวินิจฉัยที่รวดเร็วและแม่นยำ
(C) ขั้นแรก คุณต้องระบุไวรัสโดยทำการจัดลำดับ DNA จากนั้นจึงพัฒนาชุดตรวจ PCR เพื่อการวินิจฉัยที่รวดเร็วและแม่นยำ
(D) ขั้นแรก คุณต้องระบุไวรัสโดยทำการจัดลำดับ cDNA จากนั้นจึงพัฒนาชุดตรวจ PCR แบบเรียลไทม์เพื่อการวินิจฉัยที่รวดเร็วและแม่นยำ

เกิดการระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสในเมืองของคุณ คุณได้รับมอบหมายให้ออกแบบชุดตรวจวินิจฉัยระดับโมเลกุลเพื่อตรวจหาไวรัสเรโทรไวรัสชนิดนี้ได้อย่างรวดเร็ว คุณจะออกแบบชุดนี้ได้อย่างไร
(A) ขั้นแรก คุณระบุไวรัสโดยใช้ข้อมูลเกี่ยวกับอาการที่ได้รับจากผู้ป่วยที่ได้รับผลกระทบ จากนั้นคุณออกแบบชุดตรวจ PCR แบบซ้อนตามข้อมูลเพื่อการวินิจฉัยอย่างรวดเร็ว
(B) ขั้นแรก คุณระบุแอนติบอดี IgG สำหรับการติดเชื้อ จากนั้นคุณพัฒนาชุดตรวจ ELISA ที่กำหนดเป้าหมายแอนติบอดี IgG เพื่อการวินิจฉัยที่รวดเร็วและแม่นยำ
(C) ขั้นแรก คุณระบุไวรัสโดยทำการจัดลำดับ DNA จากนั้นคุณพัฒนาชุดตรวจ PCR เพื่อการวินิจฉัยที่รวดเร็วและแม่นยำ
(D) ขั้นแรก คุณระบุไวรัสโดยทำการจัดลำดับ cDNA จากนั้นคุณพัฒนาชุดตรวจ PCR แบบเรียลไทม์เพื่อการวินิจฉัยที่รวดเร็วและแม่นยำ


นักดาราศาสตร์กำลังสังเกตดาวเคราะห์ที่มีรัศมี 1 เท่าของโลกในวงโคจรวงกลม โดยมีค่าพารามิเตอร์การกระทบจากการโคจรผ่านเท่ากับ 0.2 รอบดาวฤกษ์ที่มีรัศมี 1.5 เท่าของดวงอาทิตย์ ดาวเคราะห์ดวงนี้มีคาบการโคจร 3 วัน คาบการโคจรสูงสุดของดาวเคราะห์ดวงที่สองซึ่งมีรัศมี 2.5 เท่าของโลกในระบบเดียวกันที่แสดงทั้งเหตุการณ์การโคจรผ่านและการบดบังคือเท่าใด ลองสมมติว่าดาวเคราะห์ดวงที่สองมีวงโคจรวงกลมเช่นกันและมีระนาบการโคจรเดียวกันกับดาวเคราะห์ที่โคจรผ่านที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้
(A) ~ 7.5
(B) ~ 37.5
(C) ~ 12.5
(D) ~ 33.5

นักดาราศาสตร์กำลังสังเกตดาวเคราะห์ที่มีรัศมี 1 เท่าของโลกในวงโคจรวงกลม โดยมีค่าพารามิเตอร์การกระทบจากการโคจรผ่าน 0.2 รอบดาวฤกษ์ที่มีรัศมี 1.5 เท่าของดวงอาทิตย์ ดาวเคราะห์ดวงนี้มีคาบการโคจร 3 วัน คาบการโคจรสูงสุดของดาวเคราะห์ดวงที่สองซึ่งมีรัศมี 2.5 เท่าของโลกในระบบเดียวกันที่แสดงทั้งเหตุการณ์การโคจรผ่านและการบดบังคือเท่าใด ลองสมมติว่าดาวเคราะห์ดวงที่สองมีวงโคจรวงกลมเช่นกัน และมีระนาบการโคจรเดียวกันกับดาวเคราะห์ที่โคจรผ่านที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้
(A) ~ 7.5
(B) ~ 37.5
(C) ~ 12.5
(D) ~ 33.5


พิจารณาออสซิลเลเตอร์ฮาร์มอนิกเชิงสัมพันธภาพมิติเดียวที่มีมวล $m$ และแอมพลิจูดสูงสุด $A$ ซึ่งเป็นไปตามกฎของฮุก ($F=-kx$) ความเร็วสูงสุด $v_max$ ของมวลคือเท่าใด ความเร็วแสงคือ $c$
(A) $v_{max}=c\sqrt{1+\frac{1}{(1-\frac{kA^2}{2mc^2})}}$
(B) $v_{max}=c\sqrt{1+\frac{1}{(1-\frac{kA^2}{2m})^2}}$
(C) $v_{max}=\sqrt{\frac{kA^2}{m}}$
(D) $v_{max}=c\sqrt{1-\frac{1}{(1+\frac{kA^2}{2mc^2})^2}}$

พิจารณาออสซิลเลเตอร์ฮาร์มอนิกเชิงสัมพันธภาพ 1 มิติที่มีมวล $m$ และแอมพลิจูดสูงสุด $A$ ซึ่งเป็นไปตามกฎของฮุก ($F=-kx$) ความเร็วสูงสุด $v_max$ ของมวลคือเท่าใด ความเร็วแสงคือ $c$
(A) $v_{max}=c\sqrt{1+\frac{1}{(1-\frac{kA^2}{2mc^2})}}$
(B) $v_{max}=c\sqrt{1+\frac{1}{(1-\frac{kA^2}{2m})^2}}$
(C) $v_{max}=\sqrt{\frac{kA^2}{m}}$
(D) $v_{max}=c\sqrt{1-\frac{1}{(1+\frac{kA^2}{2mc^2})^2}}$


สารประกอบ X ซึ่งมีข้อมูล IR และ NMR ต่อไปนี้ ทำปฏิกิริยากับฟอสฟอรัสแดงและ HI ระบุผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย
IR: 3400–2500 cm-1, 1720 cm-1, 1610 cm-1, 1450 cm-1
1H NMR: 10.5 ppm (bs, 1H), 8.0 ppm (d, 2H), 7.2 ppm (d, 2H), 2.9 ppm (m, 1H), 1.7 ppm (m, 2H), 1.4 ppm (d, 3H), 0.9 ppm (t, 3H)
(A) 4-(sec-butyl)benzoic acid
(B) 1-isobutyl-4-methylbenzene
(C) 2-(4-ethylphenyl)propanoic acid
(D) 1-(sec-butyl)-4-methylbenzene


ในสถานะที่ไม่ได้ใช้งาน ซับยูนิตของแฟกเตอร์การถอดรหัสจะรอสัญญาณการเปิดใช้งานจากคาสเคดฟอสโฟรีเลชันของเยื่อหุ้มเซลล์ เมื่อฟอสโฟรีเลชันบนเศษ Ser ในโดเมนทรานสแอคทิเวชัน ซับยูนิตของแฟกเตอร์จะเกิดไดเมอร์ เคลื่อนที่เข้าไปในนิวเคลียส และทำหน้าที่ในการถอดรหัสยีน การกลายพันธุ์แบบมิสเซนส์ X ในโดเมนทรานสแอคทิเวชันเป็นการกลายพันธุ์แบบด้อยที่สูญเสียหน้าที่ คุณสังเกตเห็นว่าการกลายพันธุ์เฮเทอโรไซกัส Y ในโดเมนไดเมอร์ทำหน้าที่เป็นการกลายพันธุ์แบบเด่นลบ ฟีโนไทป์โมเลกุลใดต่อไปนี้ที่น่าจะสังเกตได้มากที่สุดเมื่อมีการกลายพันธุ์ Y
(A) การเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างโปรตีนและฟีโนไทป์การเพิ่มหน้าที่
(B) การสูญเสียไดเมอร์ของโปรตีนและฟีโนไทป์ประเภทป่า
(C) การย่อยสลายโปรตีนและการสูญเสียหน้าที่ของอัลลีลประเภทป่า
(D) การรวมตัวของโปรตีนและฟีโนไทป์การสูญเสียหน้าที่

ในสถานะที่ไม่ได้ใช้งาน ซับยูนิตของแฟกเตอร์การถอดรหัสจะรอสัญญาณการเปิดใช้งานจากคาสเคดการฟอสโฟรีเลชันของเยื่อหุ้มเซลล์ เมื่อฟอสโฟรีเลชันบนเศษ Ser ในโดเมนทรานสแอคทิเวชันแล้ว แฟกเตอร์จะเกิดไดเมอร์ เคลื่อนที่เข้าไปในนิวเคลียส และทำหน้าที่ในการถอดรหัสยีน การกลายพันธุ์แบบมิสเซนส์ X ในโดเมนทรานสแอคทิเวชันเป็นการกลายพันธุ์แบบสูญเสียหน้าที่แบบด้อย คุณสังเกตเห็นว่าการกลายพันธุ์เฮเทอโรไซกัส Y ในโดเมนไดเมอร์ทำหน้าที่เป็นการกลายพันธุ์แบบเด่นลบ ฟีโนไทป์โมเลกุลใดต่อไปนี้ที่น่าจะสังเกตได้มากที่สุดเมื่อมีการกลายพันธุ์ Y
(A) การเปลี่ยนแปลงของโครงสร้างโปรตีนและฟีโนไทป์การเพิ่มหน้าที่
(B) การสูญเสียไดเมอร์ของโปรตีนและฟีโนไทป์ประเภทป่า
(C) การย่อยสลายโปรตีนและการสูญเสียหน้าที่ของอัลลีลประเภทป่า
(D) การรวมตัวของโปรตีนและฟีโนไทป์การสูญเสียหน้าที่


กำลังดำเนินการสังเกตการณ์ควาซาร์ในช่วงสเปกตรัมแม่เหล็กไฟฟ้า โดยเน้นที่อินฟราเรดใกล้และสเปกตรัมออปติก จะมีจุดสูงสุดที่ความยาวคลื่นประมาณ 790 นาโนเมตร และที่ความยาวคลื่นสั้นกว่า < 790 นาโนเมตร ฟลักซ์จะลดลงอย่างมาก

หากเราอาศัยอยู่ในจักรวาลที่กำหนดโดยแบบจำลองแลมบ์ดา-ซีดีเอ็ม โดยที่ค่าคงที่ฮับเบิลปัจจุบันคือ 70 กม./วินาที-1 ล้านพาร์เซก-1 พารามิเตอร์ความหนาแน่นของสสารคือ 0.3 พารามิเตอร์ความหนาแน่นของพลังงานมืดคือ 0.7 และจักรวาลเป็นแบบแบน
เราสามารถสันนิษฐานได้อย่างไรเกี่ยวกับค่าระยะทางโคโมฟวิง (สำหรับปัจจัยมาตราส่วน a=1) ของควาซาร์นี้จากโลก
(A) 9 Gpc
(B) 7 Gpc
(C) 6 Gpc
(D) 8 Gpc


พิจารณาช่องรับแสงที่มีรูปร่างคล้ายรูปหลายเหลี่ยม N เหลี่ยมเส้นตั้งฉากทั้งหมดมีความยาวเท่ากัน a เมื่อแสงสีเดียว (ความยาวคลื่น \lambda) เดินทางตามแกน z ตกกระทบช่องรับแสงในแนวตั้ง จะเกิดความเข้มสูงสุดและต่ำสุดตามลำดับในบริเวณระยะไกล ระยะเชิงมุมระหว่างสองค่าต่ำสุดแรกคือเท่าใดเมื่อ N มีค่าไม่สิ้นสุด สมมติว่ามุมที่เกี่ยวข้องมีขนาดเล็ก จึงสามารถประมาณค่าแทนธีตา = ธีตาได้
(A) 1.220 \lambda /a
(B) 0.500 \lambda / a
(C) 0.610 \lambda / a
(D) 0.506 \lambda / a

พิจารณาช่องรับแสงที่มีรูปร่างคล้ายรูปหลายเหลี่ยม N เหลี่ยมกลางรูปหลายเหลี่ยมทั้งหมดมีความยาวเท่ากัน a เมื่อแสงสีเดียว (ความยาวคลื่น \lambda) ตกกระทบช่องรับแสงในแแแ๣ ตกกระทบช่องรับแสงในแนวตั้ง จะเกิดความเข้มสูงสุดและต่ำสุดตามลำดับในบริเวณระยะไกล ระยะเชิงมุมระหว่างสองค่าต่ำสุดแรกคือเท่าใดเมื่อ N มีค่าไม่สิ้นสุด สมมติว่ามุมที่เกี่ยวข้องมีขนาดเล็ก จึงสามารถประมาณค่าแทน tan theta ด้วย thetaได้
(A) 1.220 \lambda /a
(B) 0.500 \lambda / a
(C) 0.610 \lambda / a
(D) 0.506 \lambda / a

พิจารณาช่องรับแสงที่มีรูปร่างเป็นรูปหลายเหลี่฼ม N เหลี่ยมตั้งฉากทั้งหมดมีความยาวเท่ากัน เมื่อแสงสีเดียว (ความยาวคลื่น \lambda) เคลื่อนที่ไปตามแกน z ตกกระทบช่องรับแสงในแนวตั้งฉาก จะเกิดค่าสูงสุดและต่ำสุดของความเข้มหลายค่าในบริเวณระยะไกล ระยะเชิงมุมระหว่างค่าต่ำสุดสองค่าแรกคือเท่าใดเมื่อ N มีขนาดใหญ่ไม่สิ้นสุด สมมติว่ามุมที่เกี่ยวข้องมีขนาดเล็ก จึงสามารถประมาณค่าแทน tan theta ด้วย thetaได้
(A) 1.220 \lambda /a
(B) 0.500 \lambda / a
(C) 0.610 \lambda / a
(D) 0.506 \lambda / a


เรามีสารละลายที่มีไอออน Co(II) และไทโอไซยาเนต โดยที่ความเข้มข้นของโคบอลต์ทั้งหมดคือ c(Co) = 10^-2 M และความเข้มข้น [SCN-] คือ 0.1 M ค่าคงที่ของความเสถียรของสารเชิงซ้อนไทโอไซยาเนตโคบอลต์(II) คือ β1=9, β2=40, β3=63 และ β4=16 เปอร์เซ็นต์ของสารเชิงซ้อนไดไทโอไซยาเนตโคบอลต์(II) สีน้ำเงินจะเป็นเท่าใดในบรรดาสปีชีส์ที่มีโคบอลต์ทั้งหมดในสารละลาย?
(A) 38.1%
(B) 42.3%
(C) 25.6%
(D) 16.9%

เรามีสารละลายที่มีไอออน Co(II) และไทโอไซยาเนต โดยที่ความเข้มข้นของโคบอลต์ทั้งหมดคือ c(Co) = 10^-2 M และความเข้มข้น [SCN-] คือ 0.1 M ค่าคงที่ของความเสถียรของสารเชิงซ้อนไทโอไซยาเนตโคบอลต์(II) คือ β1=9, β2=40, β3=63 และ β4=16 เปอร์เซ็นต์ของสารเชิงซ้อนไดไทโอไซยาเนตโคบอลต์(II) สีน้ำเงินจะเป็นเท่าใดในบรรดาสปีชีส์ที่ประกอบด้วยโคบอลต์ทั้งหมดในสารละลาย?
(A) 38.1%
(B) 42.3%
(C) 25.6%
(D) 16.9%


ดาวเคราะห์ X โคจรรอบดาวฤกษ์ (X) ในวงโคจรเป็นวงกลม และได้รับความร้อนจากดาวฤกษ์ในปริมาณหนึ่ง ดาวเคราะห์ Y โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงอื่น (Y) ในวงโคจรเป็นวงกลม ในระบบดาวฤกษ์ดวงอื่น และยังได้รับความร้อนจากดาวฤกษ์ในปริมาณหนึ่งเช่นกัน

อุณหภูมิโฟโตสเฟียร์ของดาวฤกษ์ Y สูงกว่าอุณหภูมิโฟโตสเฟียร์ของดาวฤกษ์ X ถึง 2 เท่า และอุณหภูมิแกนกลางของดาวฤกษ์ Y สูงกว่าอุณหภูมิแกนกลางของดาวฤกษ์ X ถึง 3 เท่า

ดาวฤกษ์ Y และ X มีขนาดเท่ากัน

ดาวเคราะห์ Y อยู่ใกล้ดาวฤกษ์มากกว่าดาวเคราะห์ X ถึง 2 เท่า

การหมุนของดาวเคราะห์ Y เท่ากับการหมุนของดาวเคราะห์ X

ดาวเคราะห์ Y มีเส้นรอบวงใหญ่กว่าเส้นรอบวงของดาวเคราะห์ X ถึง 2 เท่า

โดยประมาณแล้ว ดาวเคราะห์ Y จะได้รับความร้อน (พลังงาน) จากดาวฤกษ์มากกว่ากี่เท่า?
(A) 65
(B) 650
(C) 1300
(D) 250

ดาวเคราะห์ X โคจรรอบดาวฤกษ์ (X) ในวงโคจรเป็นวงกลม และได้รับความร้อนจากดาวฤกษ์ในปริมาณหนึ่ง ดาวเคราะห์ Y โคจรรอบดาวฤกษ์ดวงอื่น (Y) ในวงโคจรเป็นวงกลม ในระบบดาวฤกษ์ดวงอื่น และยังได้รับความร้อนจากดาวฤกษ์ในปริมาณหนึ่งเช่นกัน

อุณหภูมิโฟโตสเฟียร์ของดาวฤกษ์ Y สูงกว่าอุณหภูมิโฟโตสเฟียร์ของดาวฤกษ์ X ถึง 2 เท่า และอุณหภูมิแกนกลางของดาวฤกษ์ Y สูงกว่าอุณหภูมิแกนกลางของดาวฤกษ์ X ถึง 3 เท่า

ดาวฤกษ์ Y และ X มีขนาดเท่ากัน

ดาวเคราะห์ Y อยู่ใกล้ดาวฤกษ์มากกว่าดาวเคราะห์ X ถึง 2 เท่า

การหมุนของดาวเคราะห์ Y เท่ากับการหมุนของดาวเคราะห์ X

ดาวเคราะห์ Y มีเส้นรอบวงใหญ่กว่าเส้นรอบวงของดาวเคราะห์ X ถึง 2 เท่า

โดยประมาณแล้ว ดาวเคราะห์ Y จะได้รับความร้อน (พลังงาน) จากดาวฤกษ์มากกว่ากี่เท่า
(A) 65
(B) 650
(C) 1300
(D) 250


ขณะออกแบบกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่านความละเอียดสูงที่ทำงานด้วยแรงดันไฟฟ้าเร่ง 1,000 กิโลโวลต์ ไมค์ได้เชื่อมต่อปั๊มสุญญากาศเพื่อสร้างสถานะสุญญากาศที่สูงมาก (< 10^-9 Torr) ในช่องตัวอย่าง โดยมุ่งหวังที่จะลดการมีอยู่ของโมเลกุลก๊าซให้เหลือน้อยที่สุดเพื่อให้กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนมีประสิทธิภาพมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ตามที่คาดไว้ อนุภาคก๊าซบางส่วนยังคงอยู่ในช่องตามที่ตรวจพบโดยเครื่องสเปกโตรมิเตอร์มวล ไมค์ได้กำหนดเส้นทางอิสระเฉลี่ยของโมเลกุลก๊าซเหล่านี้ในสถานะสุญญากาศ (< 10^-9 Torr) ได้อย่างแม่นยำ โดยอิงจากปัจจัยต่างๆ เช่น ปริมาตรช่องตัวอย่าง ความดัน และอุณหภูมิ อย่างไรก็ตาม เมื่อเริ่มลำแสงอิเล็กตรอน เขาได้สังเกตอย่างน่าสนใจเกี่ยวกับเส้นทางอิสระเฉลี่ยโดยอิงจากการกระเจิงของอิเล็กตรอนกับโมเลกุลก๊าซ เขาพบว่าเส้นทางอิสระเฉลี่ยไม่เท่ากับ λ1 อีกต่อไป แต่เป็น λ2 แม้ว่าอุณหภูมิช่องตัวอย่างจะยังคงเท่าเดิม

เราสามารถสรุปอะไรเกี่ยวกับ λ2 ได้บ้างจากสถานการณ์ที่กล่าวถึงข้างต้น?
(A) λ2 >= 1.22*λ1
(B) λ1 < λ2 < 1.22*λ1
(C) λ2 = λ1 แสดงถึงความคลาดเคลื่อนในการสังเกตของไมค์
(D) λ2 < λ1

ขณะออกแบบกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่านความละเอียดสูงที่ทำงานด้วยแรงดันไฟฟ้าเร่ง 1,000 กิโลโวลต์ ไมค์ได้เชื่อมต่อปั๊มสุญญากาศเพื่อสร้างสถานะสุญญากาศที่สูงมาก (< 10^-9 Torr) ในช่องตัวอย่าง โดยมุ่งหวังที่จะลดการมีอยู่ของโมเลกุลก๊าซให้เหลือน้อยที่สุดเพื่อให้กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนมีประสิทธิภาพมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ตามที่คาดไว้ อนุภาคก๊าซบางส่วนยังคงอยู่ในช่องตามที่ตรวจพบโดยเครื่องสเปกโตรมิเตอร์มวล ไมค์ได้กำหนดเส้นทางอิสระเฉลี่ยของโมเลกุลก๊าซเหล่านี้ในสถานะสุญญากาศ (< 10^-9 Torr) ได้อย่างแม่นยำ โดยอิงจากปัจจัยต่างๆ เช่น ปริมาตรช่องตัวอย่าง ความดัน และอุณหภูมิ อย่างไรก็ตาม เมื่อเริ่มลำแสงอิเล็กตรอน เขาได้สังเกตอย่างน่าสนใจเกี่ยวกับเส้นทางอิสระเฉลี่ยโดยอิงจากการกระเจิงของอิเล็กตรอนกับโมเลกุลก๊าซ เขาพบว่าเส้นทางอิสระเฉลี่ยไม่เท่ากับ λ1 อีกต่อไป แต่เป็น λ2 แม้ว่าอุณหภูมิช่องตัวอย่างจะยังคงเท่าเดิม

เราสามารถสรุปอะไรเกี่ยวกับ λ2 ได้บ้างจากสถานการณ์ที่กล่าวถึงข้างต้น?
(A) λ2 >= 1.22*λ1
(B) λ1 < λ2 < 1.22*λ1
(C) λ2 = λ1 แสดงถึงความคลาดเคลื่อนในการสังเกตของ Mike
(D) λ2 < λ1

ขณะออกแบบกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องผ่านความละเอียดสูงที่ทำงานด้วยแรงดันไฟฟ้าเร่ง 1,000 กิโลโวลต์ ไมค์ได้เชื่อมต่อปั๊มสุญญากาศเพื่อสร้างสถานะสุญญากาศที่สูงมาก (< 10^-9 Torr) ในช่องตัวอย่าง โดยมุ่งหวังที่จะลดการมีอยู่ของโมเลกุลก๊าซให้น้อยที่สุดเพื่อให้กล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนดีขึ้น อย่างไรก็ตาม ตามที่คาดไว้ อนุภาคก๊าซบางส่วนยังคงอยู่ในช่องตามที่ตรวจพบโดยเครื่องสเปกโตรมิเตอร์มวล ไมค์ได้กำหนดเส้นทางอิสระเฉลี่ยของโมเลกุลก๊าซเหล่านี้ในสถานะสุญญากาศ (< 10^-9 Torr) ได้อย่างแม่นยำ โดยอิงจากปัจจัยต่างๆ เช่น ปริมาตรช่องตัวอย่าง ความดัน และอุณหภูมิ อย่างไรก็ตาม เมื่อเริ่มลำแสงอิเล็กตรอน เขาได้สังเกตอย่างน่าสนใจเกี่ยวกับเส้นทางอิสระเฉลี่ยโดยอิงจากการกระเจิงของอิเล็กตรอนกับโมเลกุลก๊าซ เขาพบว่าเส้นทางอิสระเฉลี่ยไม่เท่ากับ λ1 อีกต่อไป แต่เป็น λ2 แม้ว่าอุณหภูมิช่องตัวอย่างจะยังคงเท่าเดิม

เราสามารถสรุปอะไรเกี่ยวกับ λ2 ได้บ้างจากสถานการณ์ที่กล่าวถึงข้างต้น?
(A) λ2 >= 1.22*λ1
(B) λ1 < λ2 < 1.22*λ1
(C) λ2 = λ1 แสดงถึงความคลาดเคลื่อนในการสังเกตของไมค์
(D) λ2 < λ1


ในปี 2270 NASA ได้ทำการวิจัยขั้นสูงเพื่อสำรวจความเป็นไปได้ในการสร้างทรงกลมไดสันรอบดวงอาทิตย์ การศึกษานี้มุ่งเป้าไปที่การทดสอบความเหมาะสมของการใช้ใยแก้วนำแสงและ/หรือตัวนำไฟฟ้าในการสื่อสารระหว่างเครื่องเก็บเกี่ยวพลังงานโดยเฉพาะ
สำหรับการศึกษานี้ NASA ได้พัฒนายานอวกาศทรงกลมสองลำที่มีชื่อว่า RETA และ VETA โดยแต่ละลำมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1 ฟุต ยานอวกาศทั้งสองลำเชื่อมต่อกันด้วยสายเคเบิลตัวนำยิ่งยวดแบบสองทางที่มีฉนวนป้องกันและใยแก้วนำแสงที่ไม่มีการสูญเสียพลังงาน โดยสร้างโครงร่างเป็นวง วงจะเคลื่อนที่และสร้างวงโคจรเป็นวงกลมที่มีรัศมี r ในอวกาศว่าง สายเคเบิลไฟฟ้าและใยแก้วนำแสงมีความยาวเท่ากัน โดยแต่ละเส้นจะครอบคลุมครึ่งหนึ่งของวิถีโคจร ส่งผลให้ยานอวกาศทั้งสองลำมีระยะห่างกัน 2r
ตัวนำสองทางสร้างวงจรอนุกรมซึ่งประกอบด้วยแบตเตอรี่ สวิตช์ และ LED โดยแบตเตอรี่และสวิตช์จะอยู่ที่ RETA ในขณะที่ LED จะอยู่ที่ VETA เมื่อตรงตามเงื่อนไขบางประการ สวิตช์เปิด RETA จะปิดลง ทำให้วงจรอนุกรมเสร็จสมบูรณ์ แสงจาก LED บน VETA เมื่อเปิดใช้งาน จะถูกส่งตรงไปยังใยแก้วนำแสงเพื่อส่งกลับไปยัง RETA
เมื่อกำหนดความเร็วดริฟท์ของอิเล็กตรอนในตัวนำ (Vd) ความเร็วแสงในสุญญากาศ c และความเร็วแสงที่มีประสิทธิภาพในใยแก้วนำแสง (Vf) เวลาที่ผ่านไปนับจากวินาทีที่สวิตช์ปิดลงจนกระทั่งแสงแรกจาก LED บน VETA ไปถึง RETA คือเท่าใด
(A) (1/Vf +1/Vd )πr
(B) (1/V_f +1/c)πr
(C) (1/Vf +2/Vd )πr
(D) (π/V_f +2/c)r

ในปี 2270 NASA ได้ทำการวิจัยขั้นสูงเพื่อสำรวจความเป็นไปได้ในการสร้างทรงกลมไดสันรอบดวงอาทิตย์ การศึกษานี้มุ่งเป้าไปที่การทดสอบความเหมาะสมของการใช้ใยแก้วนำแสงและ/หรือตัวนำไฟฟ้าในการสื่อสารระหว่างเครื่องเก็บเกี่ยวพลังงานโดยเฉพาะ
สำหรับการศึกษานี้ NASA ได้พัฒนายานอวกาศทรงกลมสองลำที่มีชื่อว่า RETA และ VETA โดยแต่ละลำมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1 ฟุต ยานอวกาศทั้งสองลำเชื่อมต่อกันด้วยสายเคเบิลตัวนำยิ่งยวดแบบสองทางที่มีฉนวนป้องกันและใยแก้วนำแสงที่ไม่มีการสูญเสียพลังงาน โดยสร้างโครงร่างเป็นวง วงจะเคลื่อนที่และสร้างวงโคจรเป็นวงกลมที่มีรัศมี r ในอวกาศว่าง สายเคเบิลไฟฟ้าและใยแก้วนำแสงมีความยาวเท่ากัน โดยแต่ละเส้นจะครอบคลุมครึ่งหนึ่งของวิถีโคจร ส่งผลให้ยานอวกาศทั้งสองลำมีระยะห่างกัน 2r
ตัวนำสองทางสร้างวงจรอนุกรมซึ่งประกอบด้วยแบตเตอรี่ สวิตช์ และ LED โดยแบตเตอรี่และสวิตช์จะอยู่ที่ RETA ในขณะที่ LED จะอยู่ที่ VETA เมื่อตรงตามเงื่อนไขบางประการ สวิตช์เปิด RETA จะปิดลง ทำให้วงจรอนุกรมเสร็จสมบูรณ์ แสงจาก LED บน VETA เมื่อเปิดใช้งาน จะถูกส่งตรงไปยังใยแก้วนำแสงเพื่อส่งกลับไปยัง RETA
เมื่อกำหนดความเร็วดริฟท์ของอิเล็กตรอนในตัวนำ (Vd) ความเร็วแสงในสุญญากาศ c และความเร็วแสงที่มีประสิทธิภาพในใยแก้วนำแสง (Vf) เวลาที่ผ่านไปนับจากวินาทีที่สวิตช์ปิดจนกระทั่งแสงแรกจาก LED บน VETA ไปถึง RETA คือเท่าใด
(A) (1/Vf +1/Vd )πr
(B) (1/V_f +1/c)πr
(C) (1/Vf +2/Vd )πr
(D) (π/V_f +2/c)r

ในปี 2270 NASA ได้ทำการวิจัยขั้นสูงเพื่อสำรวจความเป็นไปได้ในการสร้างทรงกลมไดสันรอบดวงอาทิตย์ การศึกษานี้มุ่งเป้าไปที่การทดสอบความเหมาะสมของการใช้ใยแก้วนำแสงและ/หรือตัวนำไฟฟ้าในการสื่อสารระหว่างเครื่องเก็บเกี่ยวพลังงานโดยเฉพาะ
สำหรับการศึกษานี้ NASA ได้พัฒนายานอวกาศทรงกลมสองลำที่มีชื่อว่า RETA และ VETA โดยแต่ละลำมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1 ฟุต ยานอวกาศทั้งสองลำเชื่อมต่อกันด้วยสายเคเบิลตัวนำยิ่งยวดแบบสองทางที่มีฉนวนป้องกันและใยแก้วนำแสงที่ไม่มีการสูญเสียพลังงาน โดยสร้างโครงร่างเป็นวง วงจะเคลื่อนที่และสร้างวงโคจรเป็นวงกลมที่มีรัศมี r ในอวกาศว่าง สายเคเบิลไฟฟ้าและใยแก้วนำแสงมีความยาวเท่ากัน โดยแต่ละเส้นจะครอบคลุมครึ่งหนึ่งของวิถีโคจร ส่งผลให้ยานอวกาศทั้งสองลำมีระยะห่างกัน 2r
ตัวนำสองทางสร้างวงจรอนุกรมซึ่งประกอบด้วยแบตเตอรี่ สวิตช์ และ LED โดยแบตเตอรี่และสวิตช์จะอยู่ที่ RETA ในขณะที่ LED จะอยู่ที่ VETA เมื่อเป็นไปตามเงื่อนไขบางประการ สวิตช์เปิด RETA จะปิดลง ทำให้วงจรอนุกรมเสร็จสมบูรณ์ แสงจาก LED บน VETA เมื่อเปิดใช้งาน จะถูกส่งตรงไปยังใยแก้วนำแสงเพื่อส่งกลับไปยัง RETA
เมื่อกำหนดความเร็วดริฟท์ของอิเล็กตรอนในตัวนำ (Vd) ความเร็วแสงในสุญญากาศ c และความเร็วแสงที่มีประสิทธิภาพในใยแก้วนำแสง (Vf) เวลาที่ผ่านไปนับจากวินาทีที่สวิตช์ปิดลงจนกระทั่งแสงแรกจาก LED บน VETA ไปถึง RETA คือเท่าใด
(A) (1/Vf +1/Vd )πr
(B) (1/V_f +1/c)πr
(C) (1/Vf +2/Vd )πr
(D) (π/V_f +2/c)r


ก๊าซ A และ B เป็นสารประกอบเชิงซ้อนที่ประกอบด้วยธาตุ 3 ชนิด โดย 2 ชนิดอยู่ในกลุ่มที่อยู่ติดกันของตารางธาตุ ก๊าซทั้งสองชนิดสามารถเผาไหม้ในอากาศได้ ความหนาแน่นของก๊าซแต่ละชนิดเมื่อเทียบกับความหนาแน่นของอาร์กอนที่ความดันและอุณหภูมิเดียวกันจะเท่ากับ ~0.50 (ข้อผิดพลาดไม่เกิน 2%) ก๊าซ A ละลายในน้ำได้ดี ส่งผลให้ได้สารละลายที่มีค่า pH>7 ก๊าซ B แทบจะไม่ละลายในน้ำ
เขียน:
1) สมการเคมีของการเผาไหม้ก๊าซ A อย่างสมบูรณ์

2) สมการเคมีของการเผาไหม้ก๊าซ B อย่างสมบูรณ์

ระบุช่วงที่ผลรวมมวลโมเลกุลของผลิตภัณฑ์ของปฏิกิริยาในสมการ 1) + 2) ตกอยู่ (โดยคำนึงถึงค่าสัมประสิทธิ์สโตอิชิโอเมตริกเป็นจำนวนเต็ม)
(A) ตั้งแต่ 230 ถึง 250
(B) ตั้งแต่ 130 ถึง 150
(C) ตั้งแต่ 170 ถึง 190
(D) ตั้งแต่ 260 ถึง 280

ก๊าซ A และ B เป็นสารประกอบเชิงซ้อนที่ประกอบด้วยธาตุ 3 ชนิด โดย 2 ชนิดอยู่ในกลุ่มที่อยู่ติดกันของตารางธาตุ ก๊าซทั้งสองชนิดสามารถเผาไหม้ในอากาศได้ ความหนาแน่นของก๊าซแต่ละชนิดเมื่อเทียบกับความหนาแน่นของอาร์กอนที่ความดันและอุณหภูมิเดียวกันจะเท่ากับ ~0.50 (ข้อผิดพลาดไม่เกิน 2%) ก๊าซ A ละลายในน้ำได้ดี ส่งผลให้ได้สารละลายที่มีค่า pH>7 ก๊าซ B แทบจะไม่ละลายในน้ำ
เขียน:
1) สมการเคมีของการเผาไหม้ก๊าซ A อย่างสมบูรณ์

2) สมการเคมีของการเผาไหม้ก๊าซ B อย่างสมบูรณ์

ระบุช่วงที่ผลรวมมวลโมเลกุลของผลิตภัณฑ์ของปฏิกิริยาในสมการ 1) + 2) ตกอยู่ (โดยคำนึงถึงค่าสัมประสิทธิ์สโตอิชิโอเมตริกเป็นจำนวนเต็ม)
(A) จาก 230 เป็น 250
(B) จาก 130 เป็น 150
(C) จาก 170 เป็น 190
(D) จาก 260 เป็น 280


การกระตุ้นพื้นฐานแบบกระแสน้ำวนในฮีเลียมเหลวยิ่งยวดเรียกว่าโรตอน ความสัมพันธ์ของการกระจายพลังงานเริ่มต้นด้วยค่าจำกัดของ $\Delta > 0$ ที่โมเมนตัม $p = p0$ และเพิ่มขึ้นในเชิงกำลังสองจากค่าต่ำสุดนี้เมื่อ $E(p) = \Delta + b(p-p0)^2$ โดยที่ $b > 0$ มีความสัมพันธ์ผกผันกับมวลที่มีประสิทธิภาพของการกระตุ้นดังกล่าว (ควาซิพาร์ติเคิล) เลือกนิพจน์ที่ถูกต้องสำหรับความหนาแน่นของสถานะสำหรับโรตอน (ในนิพจน์ด้านล่าง V คือปริมาตร)
(A) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3}\frac{1}{2\sqrt{b}} \frac{^2}{\sqrt{E-\Delta}}
(B) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3} \frac{(E-\Delta)/b + p_0 }{2 \sqrt{(b(E-\Delta)}
(C) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3} \frac{1}{2\sqrt{b}} \frac{^2}{\sqrt{E-\Delta}
(D) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3} \frac{p_0^2 + (E-\Delta)/b}{\sqrt{b(E-\Delta)}}

การกระตุ้นพื้นฐานแบบกระแสน้ำวนในฮีเลียมเหลวยิ่งยวดเรียกว่าโรตอน ความสัมพันธ์ของการกระจายพลังงานเริ่มต้นด้วยค่าจำกัดของ $\Delta > 0$ ที่โมเมนตัม $p = p0$ และเพิ่มขึ้นในเชิงกำลังสองจากค่าต่ำสุดนี้เมื่อ $E(p) = \Delta + b(p-p0)^2$ โดยที่ $b > 0$ มีความสัมพันธ์ผกผันกับมวลที่มีประสิทธิภาพของการกระตุ้นดังกล่าว (ควาซิพาร์ติเคิล) เลือกนิพจน์ที่ถูกต้องสำหรับความหนาแน่นของสถานะสำหรับโรตอน (ในนิพจน์ด้านล่าง V คือปริมาตร)
(A) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3}\frac{1}{2\sqrt{b}} \frac{^2}{\sqrt{E-\Delta}}
(B) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3} \frac{(E-\Delta)/b + p_0 }{2 \sqrt{(b(E-\Delta)}
(C) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3} \frac{1}{2\sqrt{b}} \frac{^2}{\sqrt{E-\เดลต้า}
(D) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3} \frac{p_0^2 + (E-\Delta)/b}{\sqrt{b(E-\Delta)}}

การกระตุ้นพื้นฐานแบบกระแสน้ำวนในฮีเลียมเหลวยิ่งยวดเรียกว่าโรตอน ความสัมพันธ์ของการกระจายพลังงานเริ่มต้นด้วยค่าจำกัด $\Delta > 0$ ที่โมเมนตัม $p = p0$ และเพิ่มขึ้นในเชิงกำลังสองจากค่าต่ำสุดนี้เมื่อ $E(p) = \Delta + b(p-p0)^2$ โดยที่ $b > 0$ มีความสัมพันธ์ผกผันกับมวลที่มีประสิทธิภาพของการกระตุ้นดังกล่าว (ควาซิพาร์ติเคิล) เลือกนิพจน์ที่ถูกต้องสำหรับความหนาแน่นของสถานะสำหรับโรตอน (ในนิพจน์ด้านล่าง V คือปริมาตร)
(A) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3}\frac{1}{2\sqrt{b}} \frac{^2}{\sqrt{E-\Delta}}
(B) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3} \frac{(E-\Delta)/b + p_0 }{2 \sqrt{(b(E-\Delta)}
(C) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3} \frac{1}{2\sqrt{b}} \frac{^2}{\sqrt{E-\เดลต้า}
(D) \frac{V}{2 \pi^2 \hbar^3} \frac{p_0^2 + (E-\Delta)/b}{\sqrt{b(E-\Delta)}}


อะมีนรองอะโรมาติกที่มีอิเล็กโทรแอคทีฟได้รับการป้องกันด้วย boc เพื่อหลีกเลี่ยงปฏิกิริยาข้างเคียงที่อุณหภูมิห้อง หลังจากปฏิกิริยาเพิ่มเติมเพื่อคืนอิเล็กโทรแอคทีฟของผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย 1H NMR ใน D2O แสดง
(A) ซิงเกลต์ที่ 1.4 ppm
(B) ควอร์เตตที่ 1.6 ppm
(C) ซิงเกลต์ที่ 4.0 ppm
(D) ไตรเพล็ตที่ 6.9 ppm

อะมีนรองอะโรมาติกที่มีฤทธิ์ทางไฟฟ้าได้รับการป้องกันด้วย BOC เพื่อหลีกเลี่ยงปฏิกิริยาข้างเคียงที่อุณหภูมิห้อง หลังจากปฏิกิริยาเพิ่มเติมเพื่อคืนฤทธิ์ทางไฟฟ้าของผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย 1H NMR ใน D2O แสดง
(A) ซิงเกลต์ที่ 1.4 ppm
(B) ควอร์เตตที่ 1.6 ppm
(C) ซิงเกลต์ที่ 4.0 ppm
(D) ทริปเล็ตที่ 6.9 ppm


คุณได้เปลี่ยนรูปเซลล์ E. coli ด้วย pUC18 (ต้นกำเนิด pUC, AmpR) แต่ต้องการสลับพลาสมิดนั้นด้วย pACYC184 (ต้นกำเนิด p15A, TetR) คุณคิดว่าการจัดการนี้จะทำได้ง่ายหรือยาก? คุณจะทำได้อย่างไร?
(A) วิธีนี้ทำได้ง่าย เซลล์ที่เปลี่ยนรูปจะสูญเสียโมเลกุล DNA จากภายนอกเมื่อทำการจำลองแบบ ดังนั้น คุณสามารถปลูกเซลล์ที่มี pUC18 ในอาหารที่ไม่มีแอมพิซิลลินได้สักพักเพื่อให้เซลล์สูญเสีย pUC18 ตามธรรมชาติ และเปลี่ยนรูปเซลล์ด้วย pACYC184
(B) วิธีนี้ทำได้ยาก pUC18 และ pACYC184 เข้ากันได้ และเซลล์ E. coli สามารถยึดพลาสมิดทั้งสองไว้พร้อมกันได้ ในกรณีที่พลาสมิดเข้ากันได้ การกำจัดพลาสมิดตัวใดตัวหนึ่งออกไปโดยเลือกเฉพาะตัวใดตัวหนึ่งนั้นทำได้ยาก"
(C) วิธีนี้ง่ายมาก ข้อดีอย่างหนึ่งก็คือพลาสมิดทั้งสองตัวมีความต้านทานต่อยาที่แตกต่างกัน ดังนั้น คุณต้องเปลี่ยนสภาพเซลล์ด้วย pACYC184 และเลือกอาหารเลี้ยงเชื้อที่มีความต้านทาน +Tet และ -Amp
(D) วิธีนี้ทำได้ยาก pUC18 เป็นพลาสมิดที่มีจำนวนสำเนาสูงและกำจัดออกได้ยาก

คุณได้เปลี่ยนรูปเซลล์ E. coli ด้วย pUC18 (ต้นกำเนิด pUC, AmpR) แต่ต้องการสลับพลาสมิดนั้นด้วย pACYC184 (ต้นกำเนิด p15A, TetR) คุณคิดว่าการจัดการนี้จะทำได้ง่ายหรือยาก? คุณจะทำได้อย่างไร?
(A) วิธีนี้ทำได้ง่าย เซลล์ที่เปลี่ยนรูปจะสูญเสียโมเลกุล DNA จากภายนอกเมื่อทำการจำลองแบบ ดังนั้น คุณสามารถปลูกเซลล์ที่มี pUC18 ในอาหารที่ไม่มีแอมพิซิลลินได้สักพักเพื่อให้เซลล์สูญเสีย pUC18 ตามธรรมชาติ และเปลี่ยนรูปเซลล์ด้วย pACYC184
(B) วิธีนี้ทำได้ยาก pUC18 และ pACYC184 เข้ากันได้ และเซลล์ E. coli สามารถยึดพลาสมิดทั้งสองไว้พร้อมกันได้ ในกรณีที่พลาสมิดเข้ากันได้ การกำจัดพลาสมิดตัวใดตัวหนึ่งออกไปโดยเลือกสรรเป็นเรื่องยาก"
(C) วิธีนี้ง่ายมาก ข้อดีอย่างยิ่งคือพลาสมิดทั้งสองตัวมีความต้านทานต่อยาที่แตกต่างกัน ดังนั้น คุณต้องเปลี่ยนรูปเซลล์ด้วย pACYC184 และเลือกอาหารเลี้ยงเชื้อที่มีค่า +Tet และ -Amp
(D) วิธีนี้ทำได้ยาก pUC18 เป็นพลาสมิดที่มีจำนวนสำเนาสูงและกำจัดออกได้ยาก


สารตัวกลางของแผ่นโครมาโทกราฟีแบบแผ่นบางเป็นซิลิกาเป็นหลัก แต่บ่อยครั้งที่มีการเจือด้วยสังกะสีซิลิเกตเพื่อให้มองเห็นสารประกอบอินทรีย์หลายชนิดบนแผ่นได้ง่ายขึ้น สารประกอบอินทรีย์เหล่านี้ให้ความแตกต่างที่มืดกับความเรืองแสงของแผ่นเมื่อได้รับแสง 254 นาโนเมตร สาเหตุหลักของการปรากฏของความแตกต่างที่มืดกับความเรืองแสงของแผ่นคืออะไร
(A) โมเลกุลอินทรีย์ขนาดเล็กจะเติมเต็มช่องว่างในเมทริกซ์ของแผ่น ซึ่งป้องกันไม่ให้อิเล็กตรอนเข้าไปในช่องว่างเหล่านั้นเมื่อถูกกระตุ้นด้วยแสง 254 นาโนเมตร จึงป้องกันไม่ให้สังกะสีซิลิเกตบนแผ่นที่มีโมเลกุลอินทรีย์แสดงความเรืองแสงอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้เกิดจุดมืด
(B) สารประกอบอินทรีย์ยังเป็นฟลูออเรสเซนต์ โดยมีความยาวคลื่นเร้าที่ 254 นาโนเมตร แต่มีความเข้มต่ำกว่าและมีความยาวคลื่นการแผ่รังสีสั้นกว่าสังกะสีซิลิเกต จึงแข่งขันกับการเรืองแสงของสังกะสีซิลิเกต ทำให้การเรืองแสงของสังกะสีซิลิเกตอ่อนลงอย่างมาก ส่งผลให้เกิดจุดมืด
(C) สารประกอบอินทรีย์ที่ทำให้เกิดคอนทราสต์สีเข้มบนแผ่นมีการดูดกลืนแสงที่ 254 นาโนเมตรอย่างมีนัยสำคัญ และปิดกั้นแสงจากการกระตุ้นสังกะสีซิลิเกต ส่งผลให้เกิดจุดมืด
(D) สารประกอบเหล่านี้ทำให้สถานะที่กระตุ้นของสังกะสีซิลิเกตถ่ายโอนพลังงานไปยังสารประกอบอินทรีย์โดยไม่แผ่รังสี ทำให้กลับสู่สถานะพื้นฐานโดยไม่แผ่รังสี สารประกอบอินทรีย์จะกลับสู่สถานะพื้นฐานโดยไม่แผ่รังสี ดังนั้นจึงไม่มีแสงถูกปล่อยออกมา ส่งผลให้เกิดจุดมืด

สารตัวกลางของแผ่นโครมาโทกราฟีแบบแผ่นบางเป็นซิลิกาเป็นหลัก แต่บ่อยครั้งที่มีการเจือด้วยสังกะสีซิลิเกตเพื่อให้มองเห็นสารประกอบอินทรีย์หลายชนิดบนแผ่นได้ง่ายขึ้น สารประกอบอินทรีย์เหล่านี้ให้ความแตกต่างที่มืดกับความเรืองแสงของแผ่นเมื่อได้รับแสง 254 นาโนเมตร สาเหตุหลักของการปรากฏของความแตกต่างที่มืดกับความเรืองแสงของแผ่นคืออะไร
(A) โมเลกุลอินทรีย์ขนาดเล็กจะเติมเต็มช่องว่างในเมทริกซ์ของแผ่น ซึ่งป้องกันไม่ให้อิเล็กตรอนเข้าไปในช่องว่างเหล่านั้นเมื่อถูกกระตุ้นด้วยแสง 254 นาโนเมตร จึงป้องกันไม่ให้สังกะสีซิลิเกตบนแผ่นที่มีโมเลกุลอินทรีย์แสดงความเรืองแสงอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้เกิดจุดมืด
(B) สารประกอบอินทรีย์เป็นสารเรืองแสงเช่นกัน โดยมีความยาวคลื่นกระตุ้น 254 นาโนเมตร แต่มีความเข้มต่ำกว่าและมีความยาวคลื่นปล่อยสั้นกว่าสังกะสีซิลิเกต จึงแข่งขันกับการเรืองแสงของสังกะสีซิลิเกต ทำให้สังกะสีซิลิเกตอ่อนลงอย่างมาก ส่งผลให้เกิดจุดมืด
(C) สารประกอบอินทรีย์ที่ให้คอนทราสต์สีเข้มบนแผ่นมีการดูดกลืนแสงที่ 254 นาโนเมตรอย่างมีนัยสำคัญ และปิดกั้นแสงจากการกระตุ้นสังกะสีซิลิเกต ส่งผลให้เกิดจุดมืด
(D) สารประกอบเหล่านี้ทำให้สถานะที่กระตุ้นของสังกะสีซิลิเกตถ่ายโอนพลังงานไปยังสารประกอบอินทรีย์โดยไม่แผ่รังสี ทำให้กลับสู่สถานะพื้นฐานโดยไม่แผ่รังสี สารประกอบอินทรีย์จะกลับสู่สถานะพื้นฐานโดยไม่แผ่รังสี ดังนั้นจึงไม่มีแสงถูกปล่อยออกมา ส่งผลให้เกิดจุดมืด


ค่า pH ของสารละลายในน้ำที่มีกรดบอริก 10^-5 M (T = 25 °C, Ka = 7x10^-10) คือเท่าใด
(A) 7.08
(B) 7.03
(C) 6.97
(D) 6.89


กำหนดผลิตภัณฑ์ที่ได้เมื่อ prop-1-en-2-ylcyclopentane ทำปฏิกิริยากับลำดับของรีเอเจนต์ต่อไปนี้

1. HCl
2. Alc. KOH
3. O3, (CH3)2S
4. Aq. NaOH
(A) 1-(2-hydroxycyclohexyl)ethanone
(B) 3-hydroxy-3-methylcycloheptanone
(C) 2-(1-hydroxyethyl)cyclohexanone
(D) 1-(2-hydroxy-2-methylcyclopentyl)ethanone


ให้เราลองกำหนดระยะทางวิกฤตสำหรับการบินผ่านดาวฤกษ์ที่สำคัญ (กล่าวคือ มีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อวงโคจร/ความเร็วของดาวฤกษ์) ไว้ที่ 1.5 หน่วยดาราศาสตร์ (AU) ตอนนี้ ลองพิจารณากลุ่มดาวขนาดใหญ่สองกลุ่มที่เรียกว่ากลุ่ม 1 และกลุ่ม 2 ซึ่งมีจำนวนดาวและความหนาแน่นเท่ากัน ในกลุ่ม 1 ดาวฤกษ์ทั้งหมดมีมวล 0.5 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ในขณะที่ในกลุ่ม 2 ดาวฤกษ์แต่ละดวงมีมวล 0.3 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ความเร็ว (แบบสุ่ม) ของดาวฤกษ์ในกลุ่ม 1 คือ 22 กม./วินาที ดาวฤกษ์ในกลุ่ม 2 ควรมีความเร็วเท่าใด (โดยถือว่าดาวฤกษ์ทั้งหมดมีความเร็วเท่ากัน) เพื่อให้บรรลุระยะทางวิกฤตระหว่างดาวฤกษ์ทั้งสองที่ 1.5 AU ตามที่กำหนดไว้ข้างต้น
(A) ~ 13 กม./วินาที
(B) ~ 36 กม./วินาที
(C) ~ 20 กม./วินาที
(D) ~ 17 กม./วินาที

ให้เราลองกำหนดระยะทางวิกฤตสำหรับการบินผ่านดาวฤกษ์ที่สำคัญ (กล่าวคือ มีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อวงโคจร/ความเร็วของดาวฤกษ์) เป็น 1.5 หน่วยดาราศาสตร์ (AU) ตอนนี้ ลองพิจารณากลุ่มดาวขนาดใหญ่สองกลุ่มที่เรียกว่ากลุ่ม 1 และกลุ่ม 2 ซึ่งมีจำนวนดาวและความหนาแน่นเท่ากัน ในกลุ่ม 1 ดาวฤกษ์ทั้งหมดมีมวล 0.5 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ในขณะที่ในกลุ่ม 2 มวลของดาวฤกษ์แต่ละดวงมีมวล 0.3 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ความเร็ว (แบบสุ่ม) ของดาวฤกษ์ในกลุ่ม 1 คือ 22 กม./วินาที ดาวฤกษ์ในกลุ่ม 2 ควรมีความเร็วเท่าใด (โดยถือว่าดาวฤกษ์ทั้งหมดมีความเร็วเท่ากัน) เพื่อให้ได้ระยะทางวิกฤตระหว่างดาวฤกษ์ 1.5 AU ตามที่กำหนดไว้ข้างต้น
(A) ~ 13 กม./วินาที
(B) ~ 36 กม./วินาที
(C) ~ 20 กม./วินาที
(D) ~ 17 กม./วินาที

ให้เราลองกำหนดระยะทางวิกฤตสำหรับการบินผ่านดาวฤกษ์ที่สำคัญ (กล่าวคือ มีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อวงโคจร/ความเร็วของดาวฤกษ์) เป็น 1.5 หน่วยดาราศาสตร์ (AU) ตอนนี้ ลองพิจารณากลุ่มดาวขนาดใหญ่สองกลุ่มที่เรียกว่ากลุ่ม 1 และกลุ่ม 2 ซึ่งมีจำนวนดาวและความหนาแน่นเท่ากัน ในกลุ่ม 1 ดาวฤกษ์ทั้งหมดมีมวล 0.5 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ในขณะที่ในกลุ่ม 2 ดาวฤกษ์แต่ละดวงมีมวล 0.3 เท่าของมวลดวงอาทิตย์ ความเร็ว (แบบสุ่ม) ของดาวฤกษ์ในกลุ่ม 1 คือ 22 กม./วินาที ดาวฤกษ์ในกลุ่ม 2 ควรมีความเร็วเท่าใด (โดยถือว่าดาวฤกษ์ทั้งหมดมีความเร็วเท่ากัน) เพื่อให้ได้ระยะทางวิกฤตระหว่างดาวฤกษ์ 1.5 AU ตามที่กำหนดไว้ข้างต้น
(A) ~ 13 กม./วินาที
(B) ~ 36 กม./วินาที
(C) ~ 20 กม./วินาที
(D) ~ 17 กม./วินาที


1,3-บิวทาไดอีนจะมีการดูดกลืนแสง UV ที่ความยาวคลื่นสั้นกว่าเมื่ออยู่ในคอนฟอร์เมชัน ___ สถานะ π ที่ถูกครอบครองต่ำที่สุดจะมีพลังงานต่ำกว่าในคอนฟอร์เมชัน ___
(A) s-trans, s-trans
(B) s-cis, s-cis
(C) s-cis, s-trans
(D) s-trans, s-cis


เมื่อเติมสารละลายแบเรียมคลอไรด์ลงในสารละลายอนินทรีย์ที่มีสีหมายเลข 1 จะเกิดตะกอนสีขาวหมายเลข 2 ซึ่งไม่ละลายในกรดและด่าง การเผาตะกอนหมายเลข 2 ที่อุณหภูมิ 973 K ด้วยคาร์บอนส่วนเกินจะได้สารหมายเลข 3 ซึ่งละลายในกรดไฮโดรคลอริกได้พร้อมกับปล่อยก๊าซหมายเลข 4 ออกมา สารละลายของสารหมายเลข 1 ที่ทำปฏิกิริยากับก๊าซหมายเลข 4 จะเกิดตะกอนสีดำหมายเลข 5 ซึ่งไม่ละลายในกรดไฮโดรคลอริก เมื่อต้มสารละลายหมายเลข 1 กับด่าง ก๊าซหมายเลข 6 จะถูกปล่อยออกมา และเกิดตะกอนสีดำหมายเลข 7 ซึ่งละลายในกรดได้เป็นสารละลายหมายเลข 8 การเติมสารละลายโซเดียมคาร์บอเนตลงในสารละลายหมายเลข 8 ทำให้เกิดการปลดปล่อยก๊าซหมายเลข 9 และการก่อตัวของตะกอนที่มีสีหมายเลข 10 ซึ่งเมื่อถูกเผาจะให้ก๊าซหมายเลข 9 และสารสีดำหมายเลข 7 เมื่อสารเริ่มต้นหมายเลข 1 ถูกให้ความร้อนที่อุณหภูมิ 423–473 K จะเกิดผงสีขาวหมายเลข 11 ขึ้น โดยละลายน้ำได้และเกิดสารละลายที่มีสี และผลิตภัณฑ์ระเหยง่ายหมายเลข 12 จะถูกปลดปล่อยออกมา (ความหนาแน่นของผลิตภัณฑ์หมายเลข 12 เทียบกับความหนาแน่นของไฮโดรเจนที่ความดันเท่ากันและอุณหภูมิเท่ากันเท่ากับ 8.6) ซึ่งถูกกรดซัลฟิวริกดูดซับไว้ทั้งหมด เมื่อส่งหมายเลข 12 ไปให้สารหมายเลข 7 ที่ถูกให้ความร้อน หมายเลข 7 ทำให้เกิดการเปลี่ยนสีพร้อมกับการก่อตัวของสารหมายเลข 13 ซึ่งไม่ละลายในกรดไฮโดรคลอริก และก๊าซปลดปล่อยหมายเลข 14 จะไม่ถูกกรดซัลฟิวริกดูดซับไว้ทั้งหมดอีกต่อไป น้ำหนักของสารหมายเลข 5 และหมายเลข 7 ที่ได้จากตัวอย่างหมายเลข 1 ที่มีน้ำหนักเท่ากัน มีความสัมพันธ์กันเป็น 1.2:1 และน้ำหนักของสารหมายเลข 10 เท่ากับ 0.90 ของน้ำหนักของสารหมายเลข 1
จงระบุจำนวนอะตอมในสารหมายเลข 1
(A) 21
(B) 22
(C) 24
(D) 25

เมื่อเติมสารละลายแบเรียมคลอไรด์ลงในสารละลายอนินทรีย์ที่มีสีหมายเลข 1 จะเกิดตะกอนสีขาวหมายเลข 2 ซึ่งไม่ละลายในกรดและด่าง การเผาตะกอนหมายเลข 2 ที่อุณหภูมิ 973 K ด้วยคาร์บอนส่วนเกินจะได้สารหมายเลข 3 ซึ่งละลายในกรดไฮโดรคลอริกได้พร้อมกับปล่อยก๊าซหมายเลข 4 ออกมา สารละลายของสารหมายเลข 1 ที่ทำปฏิกิริยากับก๊าซหมายเลข 4 จะเกิดตะกอนสีดำหมายเลข 5 ซึ่งไม่ละลายในกรดไฮโดรคลอริก เมื่อต้มสารละลายหมายเลข 1 กับด่าง ก๊าซหมายเลข 6 จะถูกปล่อยออกมา และเกิดตะกอนสีดำหมายเลข 7 ซึ่งละลายในกรดได้เป็นสารละลายหมายเลข 8 การเติมสารละลายโซเดียมคาร์บอเนตลงในสารละลายหมายเลข 8 ทำให้เกิดการปลดปล่อยก๊าซหมายเลข 9 และการก่อตัวของตะกอนที่มีสีหมายเลข 10 ซึ่งเมื่อถูกเผาจะให้ก๊าซหมายเลข 9 และสารสีดำหมายเลข 7 เมื่อสารเริ่มต้นหมายเลข 1 ถูกให้ความร้อนที่อุณหภูมิ 423–473 K จะเกิดผงสีขาวหมายเลข 11 ขึ้น โดยละลายน้ำได้และเกิดสารละลายที่มีสี และผลิตภัณฑ์ระเหยง่ายหมายเลข 12 จะถูกปลดปล่อยออกมา (ความหนาแน่นของผลิตภัณฑ์หมายเลข 12 เทียบกับความหนาแน่นของไฮโดรเจนที่ความดันเท่ากันและอุณหภูมิเท่ากันเท่ากับ 8.6) ซึ่งถูกกรดซัลฟิวริกดูดซับไว้ทั้งหมด เมื่อส่งหมายเลข 12 ไปให้สารหมายเลข 7 ที่ถูกให้ความร้อน หมายเลข 7 ทำให้เกิดการเปลี่ยนสีพร้อมกับการก่อตัวของสารหมายเลข 13 ซึ่งไม่ละลายในกรดไฮโดรคลอริก และก๊าซปลดปล่อยหมายเลข 14 จะไม่ถูกกรดซัลฟิวริกดูดซับไว้ทั้งหมดอีกต่อไป น้ำหนักของสารหมายเลข 5 และหมายเลข 7 ที่ได้จากตัวอย่างหมายเลข 1 ที่มีน้ำหนักเท่ากัน มีความสัมพันธ์กันเป็น 1.2:1 และน้ำหนักของสารหมายเลข 10 คือ 0.90 ของน้ำหนักของสารหมายเลข 1
จงระบุจำนวนอะตอมในสารหมายเลข 1
(A) 21
(B) 22
(C) 24
(D) 25


ส่วนประกอบของนิวตริโนของดิแรกมีกี่ส่วนที่เป็นส่วนหนึ่งของ SM?
(A) 1
(B) 3
(C) 4
(D) 2

ส่วนประกอบของนิวตริโนของดิแรกมีกี่ชิ้นที่เป็นส่วนหนึ่งของ SM?
(A) 1
(B) 3
(C) 4
(D) 2


พิจารณาเมทริกซ์ต่อไปนี้
W = (1/2, i/4; -i/4, 1/2)
X = (1/3, 1; 1, 2/3)
Y = (1/2, i/3; -i/3, 1/2)
Z = (2/3 1/4; 1/4 1/3)
หมายเหตุ: รูปแบบของเมทริกซ์ด้านบนจะเป็นแบบที่เครื่องหมายเซมิโคลอนจะคั่นแถว

จากเมทริกซ์เหล่านี้ ให้เลือกตัวเลือกที่ถูกต้อง
(A) อย่างน้อยหนึ่งสถานะเป็นสถานะบริสุทธิ์
(B) W, X และ Z เป็นสถานะควอนตัม
(C) ส่วนประกอบทุกส่วนของเวกเตอร์บล็อคของ Z ไม่เป็นศูนย์
(D) Y อยู่ภายในทรงกลมของบล็อค

พิจารณาเมทริกซ์ต่อไปนี้
W = (1/2, i/4; -i/4, 1/2)
X = (1/3, 1; 1, 2/3)
Y = (1/2, i/3; -i/3, 1/2)
Z = (2/3 1/4; 1/4 1/3)
หมายเหตุ: รูปแบบของเมทริกซ์ด้านบนจะเป็นแบบที่เครื่องหมายเซมิโคลอนจะคั่นแถว

จากเมทริกซ์เหล่านี้ เลือกตัวเลือกที่ถูกต้อง
(A) อย่างน้อยหนึ่งสถานะเป็นสถานะบริสุทธิ์
(B) W, X และ Z เป็นสถานะควอนตัม
(C) ส่วนประกอบทุกส่วนของเวกเตอร์บล็อคของ Z ไม่เป็นศูนย์
(D) Y อยู่ภายในทรงกลมบล็อค


ค่าคาดหวังของโมเมนตัมกำลังสอง (p^2) สำหรับอนุภาคที่อธิบายด้วยฟังก์ชันคลื่นต่อไปนี้คือเท่าใด (b เป็นค่าคงที่ x คือตำแหน่งของอนุภาค):
Ψ(x)= (b^2-x^2) สำหรับบริเวณ -b<x<b และ Ψ(x)= 0 นอกช่วงนี้
โปรดทราบว่าฟังก์ชันคลื่นที่กำหนดนั้นไม่ได้ถูกทำให้เป็นมาตรฐาน
(A) 7/2 * (ℏ/b)^2
(B) 7/2 *(ℏ/2b)^2
(C) 0
(D) 5/2 *(ℏ/b)^2

ค่าคาดหวังของโมเมนตัมกำลังสอง (p^2) สำหรับอนุภาคที่อธิบายด้วยฟังก์ชันคลื่นต่อไปนี้คือเท่าใด (b เป็นค่าคงที่ x คือตำแหน่งของอนุภาค):
Ψ(x)= (b^2-x^2) สำหรับบริเวณ -b<x<b และ Ψ(x)= 0 นอกช่วงนี้
โปรดทราบว่าฟังก์ชันคลื่นที่กำหนดไม่ได้ถูกทำให้เป็นมาตรฐาน
(A) 7/2 * (ℏ/b)^2
(B) 7/2 *(ℏ/2b)^2
(C) 0
(D) 5/2 *(ℏ/b)^2


ความถี่ของโฟตอนที่เกิดจากการเปลี่ยนผ่านแบบไฮเปอร์ไฟน์ในอะตอมไฮโดรเจนที่เป็นกลางในสถานะพื้นฐานจะเป็นเท่าใด หากสปินของอิเล็กตรอนมีค่า 3/2

หมายเหตุ: สปินของโปรตอนในที่นี้ยังคงเป็น 1/2
(A) 710 MHz
(B) 473 MHz
(C) 4260 MHz
(D) 2840 MHz

ความถี่ของโฟตอนที่เกิดจากการเปลี่ยนผ่านแบบไฮเปอร์ไฟน์ในอะตอมไฮโดรเจนที่เป็นกลางจากสถานะพื้นฐานจะเป็นเท่าใด หากสปินของอิเล็กตรอนมีค่าเท่ากับ 3/2

หมายเหตุ: สปินของโปรตอนในที่นี้ยังคงเป็น 1/2
(A) 710 MHz
(B) 473 MHz
(C) 4260 MHz
(D) 2840 MHz


เอกสารที่คุณกำลังอ่านเกี่ยวกับการสลายตัวแบบเบตาคู่ที่ไม่มีนิวตริโนระบุว่าในทุกสถานการณ์ที่เกี่ยวข้อง ครึ่งชีวิตอาจแสดงในรูปแบบ T[1/2] ^ -1 = G * |M^2| * mbb^2 / me^2 อย่างไรก็ตาม คุณสงสัยว่าสูตรนี้อาจไม่แม่นยำ -- อะไรคือคำอธิบายที่ถูกต้องเกี่ยวกับความไม่แม่นยำของสูตรนี้

G เข้ารหัสฟิสิกส์เลปโตนิก
ฟิสิกส์แฮดรอนิก M
และฟิสิกส์นิวตริโน mbb
(A) การแยกตัวประกอบระหว่าง |M^2| * mbb^2 เป็นการประมาณที่ดีแต่ไม่ดีนัก
(B) |M^2| เกิดจากฟิสิกส์นิวเคลียร์หลายตัวที่ยาก ดังนั้นจึงไม่สามารถคำนวณได้อย่างแม่นยำ
(C) G เกิดจากฟิสิกส์เลปโตนิกหลายตัวที่ยาก ดังนั้นจึงไม่สามารถคำนวณได้อย่างแม่นยำ
(D) การแยกตัวประกอบระหว่าง G และ |M^2| เป็นการประมาณที่ดีแต่ไม่ดีนัก

บทความที่คุณกำลังอ่านเกี่ยวกับการสลายตัวแบบเบตาคู่ที่ไม่มีนิวตริโนกล่าวถึงว่าในทุกสถานการณ์ที่เกี่ยวข้อง ครึ่งชีวิตอาจแสดงในรูปแบบ T[1/2] ^ -1 = G * |M^2| * mbb^2 / me^2 อย่างไรก็ตาม คุณสงสัยว่าสูตรนี้อาจไม่แม่นยำ -- อะไรคือคำอธิบายที่ถูกต้องเกี่ยวกับความไม่แม่นยำของสูตรนี้

G เข้ารหัสฟิสิกส์เลปโตนิก

ฟิสิกส์แฮดรอนิก M และฟิสิกส์นิวตริโน mbb
(A) การแยกตัวประกอบระหว่าง |M^2| * mbb^2 เป็นการประมาณที่ดีแต่ไม่ดีนัก
(B) |M^2| เกิดจากฟิสิกส์นิวเคลียร์หลายตัวที่ยาก ดังนั้นจึงไม่สามารถคำนวณได้อย่างแม่นยำ
(C) G เกิดจากฟิสิกส์เลปโตนิกหลายตัวที่ยาก ดังนั้นจึงไม่สามารถคำนวณได้อย่างแม่นยำ
(D) การแยกตัวประกอบระหว่าง G และ |M^2| เป็นการประมาณที่ดีแต่ไม่ดีนัก

เอกสารที่คุณกำลังอ่านเกี่ยวกับการสลายตัวแบบเบตาคู่ที่ไม่มีนิวตริโนระบุว่าในทุกสถานการณ์ที่เกี่ยวข้อง ครึ่งชีวิตอาจแสดงในรูปแบบ T[1/2] ^ -1 = G * |M^2| * mbb^2 / me^2 อย่างไรก็ตาม คุณสงสัยว่าสูตรนี้อาจไม่แม่นยำ -- อะไรคือคำอธิบายที่ถูกต้องเกี่ยวกับความไม่แม่นยำของสูตรนี้

แสดงถึง

M แสดงถึงฟิสิกส์แฮดรอนิก และ mbb แสดงถึงฟิสิกส์นิวตริโน
(A) การแยกตัวประกอบระหว่าง |M^2| * mbb^2 เป็นการประมาณที่ดีแต่ไม่ดีนัก
(B) |M^2| เกิดจากฟิสิกส์นิวเคลียร์หลายอนุภาคที่ยาก ดังนั้นจึงไม่สามารถคำนวณได้อย่างแม่นยำ
(C) G เกิดจากฟิสิกส์เลปโตนิกหลายอนุภาคที่ยาก ดังนั้นจึงไม่สามารถคำนวณได้อย่างแม่นยำ
(D) การแยกตัวประกอบระหว่าง G และ |M^2| เป็นการประมาณที่ดีแต่ไม่ดีนัก


ปฏิกิริยาของเงินและออกซิเจนกับซิลเวอร์ออกไซด์ Ag2O มีพลังงานอิสระกิ๊บส์มาตรฐาน (เดลต้า G) ที่ -22 kJ/mol (25 องศาเซลเซียส 101300 Pa) เมื่อใส่ Ag2O ของแข็ง 23.2 กรัมลงในก๊าซไนโตรเจน 1 ลิตรแล้วปิดภาชนะ สารประกอบจะสลายตัวบางส่วนกลับไปเป็นธาตุต่างๆ ความดันบางส่วนของก๊าซออกซิเจนในภาชนะภายใต้เงื่อนไขมาตรฐานที่กล่าวถึงคือเท่าใด (ให้ถือว่าก๊าซเป็นก๊าซในอุดมคติ)
(A) 1875 Pa
(B) 87 Pa
(C) 2763 Pa
(D) 14 Pa

ปฏิกิริยาของเงินและออกซิเจนต่อซิลเวอร์ออกไซด์ Ag2O มีพลังงานอิสระกิ๊บส์มาตรฐาน (เดลต้า G) ที่ -22 kJ/mol (25 องศาเซลเซียส 101300 Pa) เมื่อใส่ Ag2O ของแข็ง 23.2 กรัมลงในก๊าซไนโตรเจน 1 ลิตรแล้วปิดภาชนะ สารประกอบจะสลายตัวบางส่วนกลับไปเป็นธาตุต่างๆ ความดันบางส่วนของก๊าซออกซิเจนในภาชนะภายใต้เงื่อนไขมาตรฐานที่กล่าวถึงคือเท่าใด (ให้ถือว่าก๊าซเป็นก๊าซในอุดมคติ)
(A) 1875 Pa
(B) 87 Pa
(C) 2763 Pa
(D) 14 Pa


นักล่าดาวเคราะห์ตัดสินใจติดตามการสังเกตดาวเคราะห์ที่มีมวลเท่ากับโลกซึ่งตรวจพบในตอนแรกโดยใช้เทคนิค Transit ซึ่งโคจรรอบดาวฤกษ์ที่มีรัศมีและมวลเท่ากับดวงอาทิตย์ของเรา พวกเขาได้สเปกตรัมของดาวฤกษ์หนึ่งดวงอย่างสม่ำเสมอทุกคืนเป็นเวลาประมาณหกเดือน การสังเกตด้วยเทคนิค Spectroscopic เผยให้เห็นว่าความเร็วการหมุนที่คาดการณ์ไว้ของดาวฤกษ์ vsin(i) อยู่ที่ 0.9 กม./วินาที การสังเกตด้วยเทคนิค Asteroseismic บางอย่างบ่งชี้ว่าแกนหมุนของดาวฤกษ์เอียง 90 องศา วิธี EW ถูกนำมาใช้เพื่อกำหนดอุณหภูมิของดาวฤกษ์ Teff = 5600 K

เมื่อตรวจสอบข้อมูลความเร็วเชิงรัศมี (RV) ของกราฟ GLS พบว่ามีจุดสูงสุดที่สำคัญอยู่ที่ประมาณ 71.1 วัน 56.2 วัน และ 18.7 วัน พวกเขายังวิเคราะห์กราฟ GLS ของเส้น Ha และ CaII (H และ K) และระบุจุดสูงสุดที่ประมาณ 28.1 วัน

สัญญาณใดต่อไปนี้น่าจะสอดคล้องกับดาวเคราะห์มากที่สุด
(A) ~ 56.2 วัน
(B) ~ 28.1 วัน
(C) ~ 18.7 วัน
(D) ~ 71.1 วัน

นักล่าดาวเคราะห์ตัดสินใจติดตามการสังเกตดาวเคราะห์ที่มีมวลเท่ากับโลกซึ่งตรวจพบในตอนแรกโดยใช้เทคนิค Transit ซึ่งโคจรรอบดาวฤกษ์ที่มีรัศมีและมวลเท่ากับดวงอาทิตย์ของเรา พวกเขาได้สเปกตรัมของดาวฤกษ์หนึ่งดวงอย่างสม่ำเสมอทุกคืนเป็นเวลาประมาณหกเดือน การสังเกตด้วยเทคนิค Spectroscopic เผยให้เห็นว่าความเร็วการหมุนที่คาดการณ์ไว้ของดาวฤกษ์ vsin(i) อยู่ที่ 0.9 กม./วินาที การสังเกตด้วยเทคนิค Asteroseismic บางอย่างบ่งชี้ว่าแกนหมุนของดาวฤกษ์เอียง 90 องศา วิธี EW ถูกนำมาใช้เพื่อกำหนดอุณหภูมิของดาวฤกษ์ Teff = 5600 K

เมื่อตรวจสอบข้อมูลความเร็วเชิงรัศมี (RV) ของกราฟ GLS พบว่ามีจุดสูงสุดที่สำคัญอยู่ที่ประมาณ 71.1 วัน 56.2 วัน และ 18.7 วัน พวกเขายังวิเคราะห์กราฟ GLS ของเส้น Ha และ CaII (H และ K) และพบจุดสูงสุดที่ประมาณ 28.1 วัน

สัญญาณใดต่อไปนี้น่าจะสอดคล้องกับดาวเคราะห์มากที่สุด
(A) ~ 56.2 วัน
(B) ~ 28.1 วัน
(C) ~ 18.7 วัน
(D) ~ 71.1 วัน


คุณกำลังสังเคราะห์ไดอัลคิลฟอสเฟตจากแอลกอฮอล์ไครัลเอนันติโอเพียวสองชนิดที่แตกต่างกันและ POCl3 ในขั้นตอนแรก คุณทำปฏิกิริยาแอลกอฮอล์ไครัลตัวแรกที่เทียบเท่ากับ POCl3 ที่เทียบเท่าหนึ่ง (และเบสบางส่วน) ในขั้นตอนที่สอง คุณบำบัดผลิตภัณฑ์ของปฏิกิริยานี้ด้วยแอลกอฮอล์ไครัลตัวที่สองที่เทียบเท่าหนึ่ง (และเบสเพิ่มเติม) ในขั้นตอนสุดท้าย คุณเติมน้ำเพื่อสร้างผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย คุณกำลังติดตามความคืบหน้าของปฏิกิริยาขั้นสุดท้ายโดยใช้ 31P NMR

คุณคาดหวังว่าจะเห็นอะไรในสเปกตรัม 31P NMR ที่แยกโปรตอนออกจากกันตลอดช่วงของปฏิกิริยา
(A) จุดสูงสุดเดียวเปลี่ยนเป็นจุดสูงสุดเดียวอีกจุดหนึ่ง
(B) จุดสูงสุดเดียวเปลี่ยนเป็นสองจุดสูงสุด
(C) สองจุดสูงสุดเปลี่ยนเป็นสามจุดสูงสุด
(D) สองจุดสูงสุดเปลี่ยนเป็นจุดสูงสุดเดียว

คุณกำลังสังเคราะห์ไดอัลคิลฟอสเฟตจากแอลกอฮอล์ไครัลเอนันติโอเพียวสองชนิดที่แตกต่างกันและ POCl3 ในขั้นตอนแรก คุณทำปฏิกิริยาแอลกอฮอล์ไครัลตัวแรกที่เทียบเท่ากับ POCl3 ที่เทียบเท่าหนึ่ง (และเบสบางส่วน) ในขั้นตอนที่สอง คุณบำบัดผลิตภัณฑ์ของปฏิกิริยานี้ด้วยแอลกอฮอล์ไครัลตัวที่สองที่เทียบเท่าหนึ่ง (และเบสเพิ่มเติม) ในขั้นตอนสุดท้าย คุณเติมน้ำเพื่อสร้างผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย คุณกำลังติดตามความคืบหน้าของปฏิกิริยาขั้นสุดท้ายโดยใช้ 31P NMR

คุณคาดหวังว่าจะเห็นอะไรในสเปกตรัม 31P NMR ที่แยกโปรตอนออกจากกันตลอดช่วงของปฏิกิริยา
(A) พีคเดียวเปลี่ยนเป็นพีคเดียวอีกอันหนึ่ง
(B) พีคเดียวเปลี่ยนเป็นสองพีค
(C) สองพีคเปลี่ยนเป็นสามพีค
(D) สองพีคเปลี่ยนเป็นพีคเดียว


การเคลือบจะถูกนำไปใช้กับsubstrateซึ่งส่งผลให้พื้นผิวเรียบเนียนอย่างสมบูรณ์แบบ มุมสัมผัสคงที่ที่วัดได้ของการเคลือบที่เรียบเนียนนี้คือ 104° และ 76° สำหรับน้ำและน้ำมันตามลำดับ จากนั้นจึงปรับเปลี่ยนสูตรการเคลือบ และเมื่อนำไปใช้กับsubstrateประเภทเดียวกันแล้ว พื้นผิวจะมีความขรุขระ สำหรับพื้นผิวขรุขระ มุมสัมผัสของน้ำที่เคลื่อนไปข้างหน้าและเคลื่อนถอยหลังจะวัดได้เป็น 133° และ 125° ตามลำดับ มุมสัมผัสของน้ำและน้ำมันคงที่ของพื้นผิวขรุขระที่ประมาณได้ดีที่สุดคือเท่าใด และหยดน้ำจะกลิ้งออกจากพื้นผิวในมุมเอียงต่ำหรือสูงหรือไม่
(A) น้ำ = 129°, น้ำมัน = 98°, มุมเอียงต่ำ
(B) น้ำ = 128°, น้ำมัน = 48°, มุมเอียงสูง
(C) น้ำ = 129°, น้ำมัน = 98°, มุมเอียงสูง
(D) น้ำ = 128°, น้ำมัน = 48°, มุมเอียงต่ำ

การเคลือบจะถูกนำไปใช้กับsubstrateซึ่งส่งผลให้พื้นผิวเรียบเนียนอย่างสมบูรณ์แบบ มุมสัมผัสคงที่ที่วัดได้ที่วัดได้ของการเคลือบที่เรียบเนียนนี้คือ 104° และ 76° สำหรับน้ำและน้ำมันตามลำดับ จากนั้นจึงปรับเปลี่ยนสูตรการเคลือบ และเมื่อนำไปใช้กับsubstrateประเภทเดียวกันแล้ว พื้นผิวจะมีความขรุขระ สำหรับพื้นผิวขรุขระ มุมสัมผัสของน้ำที่เคลื่อนไปข้างหน้าและถอยกลับจะวัดได้เป็น 133° และ 125° ตามลำดับ มุมสัมผัสของน้ำและน้ำมันคงที่ของพื้นผิวขรุขระที่ประมาณได้ดีที่สุดคือเท่าใด และหยดน้ำจะกลิ้งออกจากพื้นผิวในมุมเอียงต่ำหรือสูงหรือไม่
(A) น้ำ = 129°, น้ำมัน = 98°, มุมเอียงต่ำ
(B) น้ำ = 128°, น้ำมัน = 48°, มุมเอียงสูง
(C) น้ำ = 129°, น้ำมัน = 98°, มุมเอียงสูง
(D) น้ำ = 128°, น้ำมัน = 48°, มุมเอียงต่ำ

การเคลือบจะถูกนำไปใช้กับวัสดุพิมพ์ซึ่งส่งผลให้พื้นผิวเรียบเนียนอย่างสมบูรณ์แบบ มุมสัมผัสคงที่ที่วัดได้ของการเคลือบที่เรียบเนียนนี้คือ 104° และ 76° สำหรับน้ำและน้ำมันตามลำดับ จากนั้นจึงปรับเปลี่ยนสูตรการเคลือบ และเมื่อนำไปใช้กับวัสดุพิมพ์ประเภทเดียวกันแล้ว พื้นผิวจะมีความขรุขระ สำหรับพื้นผิวขรุขระ มุมสัมผัสของน้ำที่เคลื่อนไปข้างหน้าและเคลื่อนถอยหลังจะวัดได้เป็น 133° และ 125° ตามลำดับ มุมสัมผัสของน้ำและน้ำมันคงที่ของพื้นผิวขรุขระที่ประมาณได้ดีที่สุดคือเท่าใด และหยดน้ำจะกลิ้งออกจากพื้นผิวในมุมเอียงต่ำหรือสูงหรือไม่
(A) น้ำ = 129°, น้ำมัน = 98°, มุมเอียงต่ำ
(B) น้ำ = 128°, น้ำมัน = 48°, มุมเอียงสูง
(C) น้ำ = 129°, น้ำมัน = 98°, มุมเอียงสูง
(D) น้ำ = 128°, น้ำมัน = 48°, มุมเอียงต่ำ


สนามแม่เหล็กไฟฟ้าสองสนาม (em) ถูกนำมาใช้กับการเปลี่ยนผ่านจาก 1s เป็น 2p ของตัวอย่างไออะตอมไฮโดรเจน สนาม #1 มีโพลาไรซ์ในทิศทาง z แพร่กระจายในทิศทาง x โดยมีแอมพลิจูด E1 แอมพลิจูดเวกเตอร์คลื่น k และความถี่ w1 สนาม #2 มีโพลาไรซ์แบบวงกลม แพร่กระจายในทิศทาง z โดยมีแอมพลิจูด E2 แอมพลิจูดเวกเตอร์คลื่น k และความถี่ w2 ตอนนี้ ให้เราใช้สนามไฟฟ้ากระแสตรงที่มีแอมพลิจูด E0 ไปตามทิศทาง z กับตัวอย่างไอนี้ ความน่าจะเป็นของการดูดกลืนของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าทั้งสองสนามจะสูงสุดและเท่ากัน หากความถี่ w2 กำหนดโดย (โดยที่ a0 คือรัศมีของโบร์ และ e คือประจุอิเล็กทรอนิกส์)
(A) 3 e a0 E0
(B) 5.1 e a0 E0
(C) 8.7 e a0 E0
(D) 11.54 e a0 E0

สนามแม่เหล็กไฟฟ้าสองสนาม (em) ถูกนำมาใช้กับการเปลี่ยนผ่านจาก 1s เป็น 2p ของตัวอย่างไออะตอมไฮโดรเจน สนาม #1 มีโพลาไรซ์ในทิศทาง z แพร่กระจายในทิศทาง x โดยมีแอมพลิจูด E1 แอมพลิจูดเวกเตอร์คลื่น k และความถี่ w1 สนาม #2 มีโพลาไรซ์แบบวงกลม แพร่กระจายในทิศทาง z โดยมีแอมพลิจูด E2 แอมพลิจูดเวกเตอร์คลื่น k และความถี่ w2 ตอนนี้ ให้เราใช้สนามไฟฟ้ากระแสตรงที่มีแอมพลิจูด E0 ไปตามทิศทาง z กับตัวอย่างไออะตอมนี้ ความน่าจะเป็นของการดูดกลืนของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าทั้งสองจะสูงสุดและเท่ากัน ถ้าความถี่ w2 กำหนดโดย (โดยที่ a0 คือรัศมีของโบร์ และ e คือประจุอิเล็กตรอน)
(A) 3 e a0 E0
(B) 5.1 e a0 E0
(C) 8.7 e a0 E0
(D) 11.54 e a0 E0


แรงพื้นฐานทั้งสี่ประการใดที่มีอยู่ในระดับนิวเคลียร์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยทฤษฎีเกจเพียงอย่างเดียวโดยประมาณค่าที่เหมาะสม
(A) นิวเคลียร์เข้ม
(B) แม่เหล็กไฟฟ้า
(C) แรงโน้มถ่วง
(D) นิวเคลียร์อ่อน

แรงพื้นฐานทั้งสี่ประการใดที่มีอยู่ในระดับนิวเคลียร์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยทฤษฎีเกจบริสุทธิ์โดยให้ค่าประมาณที่เหมาะสม
(A) นิวเคลียร์เข้ม
(B) แม่เหล็กไฟฟ้า
(C) แรงโน้มถ่วง
(D) นิวเคลียร์อ่อน